Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Ağrının o sinsi sinsi kendini hissettirdiği ilk kırk sekiz saatlik o kritik virajı sağ salim atlattıysanız, aslında en büyük bariyeri devirdiniz demektir vallahi. Vücudun o muazzam kendini onarma mekanizması, siz koltukta hafifçe uzanmış dergiyi karıştırırken bile arka planda harıl harıl çalışıyor, dokuları usulca birleştiriyor zaten. Ağır fiziksel aktivite gerektirmeyen, sürekli ayakta kalmanızı dikte etmeyen bir masa başı mesainiz varsa eğer, dördüncü veya beşinci günde o çok özlediğiniz kahve kupanıza ofiste yeniden kavuşabilirsiniz. Tabi burada en mühim kıstas, dikişlerin gerim gerim gerilmesine izin vermeyecek o rahat, geniş kıyafetleri seçmekten geçiyor...
Masa başında otururken aniden gelen o zonklama hissiyle baş etmek, bazen sandığınızdan çok daha fazla sabır isteyebilir yalnız. Oturduğunuz koltuğun sertliği, gün içinde fark etmeden yaptığınız o ani refleksif hareketler, iyileşmekte olan mukozayı tabiri caizse birazcık incitebilir. Yanınızda taşıyacağınız yumuşak bir oturma simidi veya küçük bir yastık, iş yerindeki o konfor alanınızı baştan aşağı değiştirecektir abi ya. İki saatte bir ayağa kalkıp koridorda şöyle bir iki tur atmak, bölgedeki kan dolaşımını canlandırarak o can sıkıcı ödemlerin çok daha hızlı dağılmasına acayip yardımcı olur.
İş hayatının o hiç bitmeyen stresi, koşturmacası ve toplantı trafiği arasında vulva bölgesinin hijyenini korumak, iyileşme takvimini doğrudan etkileyen en hayati unsurdur diyebiliriz. Ofis tuvaletlerinde o bildiğimiz sert, kokulu, parfümlü kağıtları kullanmak yerine, çantanıza atacağınız steril pamuklu mendillerle kurulama yapmak hayat kurtarır. Nemli kalan her milimetrekare doku, enfeksiyon riskine ardına kadar kapı aralamak demektir ki, bunu hiçbirimiz asla istemeyiz. Her tuvalet sonrasında bölgeyi önden arkaya doğru, hiç bastırmadan, sadece tampon hareketlerle kurulamak...
Şantiyede çalışan, gün boyu reyon aralarında koşturan ya da sürekli ağır kolileri kaldırıp indirmek zorunda olan kadınların takvimi ise tamamen başka bir boyuttur şüphesiz. Kas gücüne dayalı mesleklerde, o erken dönemde işe dönme hevesi maalesef kanama riskini ciddi şekilde körüklemekten başka işe yaramaz. En azından iki, hatta duruma göre üç hafta boyunca o ağır tempolu çalışma ortamından kendinizi tamamen soyutlamanız gerekir. Dikişlerin kopması ya da yara yerinin açılması demek, her şeye sıfırdan başlamak anlamına gelir ki, insanı psikolojik olarak da bitirir bu durum.
Çevrenizdeki insanların "Aman canım ne olacak, altı üstü küçük bir müdahale" şeklindeki o bilip bilmeden kurduğu cümlelerine asla kulak asmamanız gerekiyor bu süreçte. Her kadının doku kalitesi, acı eşiği ve hücrelerinin kendini yenileme hızı tıpkı parmak izi gibi tamamen kendine hastır, bambaşkadır. Arkadaşınız üçüncü gün işe koşarak gitmiştir ama siz birinci haftada hala yataktan kalkarken zorlanıyor olabilirsiniz. Önemli olan bedeninizin size fısıldadığı o küçük sinyalleri, o gizli ağrı uyarılarını çok iyi dinlemek ve acele etmemek...
İlk bir aylık süreçte toplu taşıma araçlarındaki o ani frenler, metrobüs kuyruklarındaki amansız sıkışıklıklar tam bir kabusa dönüşebilir billahi. Eğer imkanınız varsa, operasyondan sonraki ilk iş günlerinde işe kendi aracınızla ya da taksiyle gitmeyi tercih etmek, o bölgeyi travmalardan korumak adına harika bir kalkan olur. Hatta şirketiniz destekliyorsa, ilk bir haftayı evden, bilgisayar başından uzaktan çalışarak geçirmek en akıllıca formüldür. Hem işleriniz aksamaz hem de mahremiyetiniz içinde, ev konforunda yaranızı güzelce gözetim altında tutarsınız.
İyileşme sürecinin o en tatlı, en rahat dönemine girdiğinizi düşündüğünüz anda, yani o üçüncü veya dördüncü haftada bile tedbiri elden bırakmamak şart. Operasyonu gerçekleştiren hekimin o son muayenede vereceği "Tamamdır, her şey yolunda" onayını almadan, kendinizi tamamen iyileşmiş sayıp eski yoğun temponuza dönmeyin sakın. Vücudun dışarıdan bakıldığında tamamen kapanmış gibi görünen o yaraları, aslında derinde hala yeniden yapılanma sürecindedir. Sabırla, kendinize zaman tanıyarak ve bedeninizi severek bu dönemi atlatmak en doğrusu...
Masa başında otururken aniden gelen o zonklama hissiyle baş etmek, bazen sandığınızdan çok daha fazla sabır isteyebilir yalnız. Oturduğunuz koltuğun sertliği, gün içinde fark etmeden yaptığınız o ani refleksif hareketler, iyileşmekte olan mukozayı tabiri caizse birazcık incitebilir. Yanınızda taşıyacağınız yumuşak bir oturma simidi veya küçük bir yastık, iş yerindeki o konfor alanınızı baştan aşağı değiştirecektir abi ya. İki saatte bir ayağa kalkıp koridorda şöyle bir iki tur atmak, bölgedeki kan dolaşımını canlandırarak o can sıkıcı ödemlerin çok daha hızlı dağılmasına acayip yardımcı olur.
İş hayatının o hiç bitmeyen stresi, koşturmacası ve toplantı trafiği arasında vulva bölgesinin hijyenini korumak, iyileşme takvimini doğrudan etkileyen en hayati unsurdur diyebiliriz. Ofis tuvaletlerinde o bildiğimiz sert, kokulu, parfümlü kağıtları kullanmak yerine, çantanıza atacağınız steril pamuklu mendillerle kurulama yapmak hayat kurtarır. Nemli kalan her milimetrekare doku, enfeksiyon riskine ardına kadar kapı aralamak demektir ki, bunu hiçbirimiz asla istemeyiz. Her tuvalet sonrasında bölgeyi önden arkaya doğru, hiç bastırmadan, sadece tampon hareketlerle kurulamak...
Şantiyede çalışan, gün boyu reyon aralarında koşturan ya da sürekli ağır kolileri kaldırıp indirmek zorunda olan kadınların takvimi ise tamamen başka bir boyuttur şüphesiz. Kas gücüne dayalı mesleklerde, o erken dönemde işe dönme hevesi maalesef kanama riskini ciddi şekilde körüklemekten başka işe yaramaz. En azından iki, hatta duruma göre üç hafta boyunca o ağır tempolu çalışma ortamından kendinizi tamamen soyutlamanız gerekir. Dikişlerin kopması ya da yara yerinin açılması demek, her şeye sıfırdan başlamak anlamına gelir ki, insanı psikolojik olarak da bitirir bu durum.
Çevrenizdeki insanların "Aman canım ne olacak, altı üstü küçük bir müdahale" şeklindeki o bilip bilmeden kurduğu cümlelerine asla kulak asmamanız gerekiyor bu süreçte. Her kadının doku kalitesi, acı eşiği ve hücrelerinin kendini yenileme hızı tıpkı parmak izi gibi tamamen kendine hastır, bambaşkadır. Arkadaşınız üçüncü gün işe koşarak gitmiştir ama siz birinci haftada hala yataktan kalkarken zorlanıyor olabilirsiniz. Önemli olan bedeninizin size fısıldadığı o küçük sinyalleri, o gizli ağrı uyarılarını çok iyi dinlemek ve acele etmemek...
İlk bir aylık süreçte toplu taşıma araçlarındaki o ani frenler, metrobüs kuyruklarındaki amansız sıkışıklıklar tam bir kabusa dönüşebilir billahi. Eğer imkanınız varsa, operasyondan sonraki ilk iş günlerinde işe kendi aracınızla ya da taksiyle gitmeyi tercih etmek, o bölgeyi travmalardan korumak adına harika bir kalkan olur. Hatta şirketiniz destekliyorsa, ilk bir haftayı evden, bilgisayar başından uzaktan çalışarak geçirmek en akıllıca formüldür. Hem işleriniz aksamaz hem de mahremiyetiniz içinde, ev konforunda yaranızı güzelce gözetim altında tutarsınız.
İyileşme sürecinin o en tatlı, en rahat dönemine girdiğinizi düşündüğünüz anda, yani o üçüncü veya dördüncü haftada bile tedbiri elden bırakmamak şart. Operasyonu gerçekleştiren hekimin o son muayenede vereceği "Tamamdır, her şey yolunda" onayını almadan, kendinizi tamamen iyileşmiş sayıp eski yoğun temponuza dönmeyin sakın. Vücudun dışarıdan bakıldığında tamamen kapanmış gibi görünen o yaraları, aslında derinde hala yeniden yapılanma sürecindedir. Sabırla, kendinize zaman tanıyarak ve bedeninizi severek bu dönemi atlatmak en doğrusu...
