Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Yeni doğum yaptın, evde minik bir mucize ağlıyor, sen ise aynaya bakıp iç geçiriyorsun... Vücudun adeta devasa bir depremden çıkmış gibi, o eski toparlaklığı, o sıkılığı arıyorsun haliyle. Doktorlar en az altı ay beklemek lazım diyorlar ama abi ya vallahi billahi o sabır taşı insanı çatlatıyor, biliyorum. Doğum sonrası genital estetik ne zaman yapılabilir sorusu tam da bu yüzden lohusa odalarının en gizli, en merak edilen fısıltısı haline geliyor. Her şeyden önce dokuların tamamen eski haline dönmesi, o müthiş ödemin inmesi ve rahmin kendini toparlaması şart oğlu şart. Yani acele ederseniz, yapılan onca operasyon çöpe gider, yazık olur o güzelim emeğe.
Hani derler ya sabreden derviş muradına ermiş, hah tam da bu durum için biçilmiş kaftan bu söz. Gebelik boyunca o bölgeye binen tonlarca ağırlık, dokuların esnemesine, kasların salınmasına ve tabii ki can sıkıcı deformasyonlara yol açıyor maalesef. Doğum biter bitmez ameliyat masasına koşmak büyük bir çılgınlık olur, bunu kafanıza bir güzel yazın. Hormonların, özellikle de emzirme döneminde tavan yapan prolaktinin inmesini beklemek, vücudun kendi kendini onarmasına şans tanımak asıl mesele. Bekleyeceksin ki kumaş kendine gelsin, neşter değecek yer doğru dürüst kendini göstersin...
Peki ama ne zaman yeşil ışık yanar, doktorlar neye bakarak karar verir bu işe? İşte orası tam bir tıbbi satranç tahtası gibi, her hamlenin bir zamanı var. Genellikle lohusalık dönemi dediğimiz o sancılı ve yorucu kırk gün var ya, hah işte o bittikten sonra bile en az altı-sekiz ay geçmesi gerekiyor ki içerideki tahribat netleşsin. Zaten emzirme süreci devam ederken yapılan operasyonlarda hormonal dalgalanmalar iyileşme sürecini fena halde baltalar, bunu hiçbir cerrah risk etmek istemez. Vücut o eski hormonal dengesine kavuşacak, kan akışı normale dönecek ki yapılan o hassas müdahaleler kalıcı ve kusursuz olsun.
Aynı konuyu bin kere farklı şekillerde anlatıyorlar ama asıl gerçeği kimse tam söylemiyor sanırım; bu işin bir de psikolojik boyutu var abiciğim. Kadın kendini ne zaman hazır hissederse, asıl doğru zaman o andır aslında. Fiziksel olarak altı ay geçmiş olabilir ama ruhsal olarak hala o travmayı atlatamadıysan, o masaya oturmanın hiçbir manası yok, inanın bana. Ayna karşısında kendini iyi hissetmek, eşiyle olan ilişkisinde o eski özgüveni yakalamak istiyor insan. Doktor kapısını çalmadan önce ruhunuzun da o ameliyata "evet" demesi lazım, yoksa ne yapsanız boş, neşter de dikiş de tesir etmez.
Sonuç olarak bu işin bir matematiği var ama bir o kadar da kişiye özel bir hikayesi var, bunu asla unutmayın. Kimi kadın dokuz ayda toparlar, kimi kadın iki senede kendine gelemez; herkesin bedeni kendine has bir evren sonuçta. Acele etmeyin, o heyecana kapılıp yanlış kararlar vermeyin, zamanı gelince zaten her şey yoluna girecek... Kendinize biraz zaman tanıyın, o minik bebeğin büyüdüğünü görürken kendi bedeninizle de barışmayı ihmal etmeyin sakın.
Hani derler ya sabreden derviş muradına ermiş, hah tam da bu durum için biçilmiş kaftan bu söz. Gebelik boyunca o bölgeye binen tonlarca ağırlık, dokuların esnemesine, kasların salınmasına ve tabii ki can sıkıcı deformasyonlara yol açıyor maalesef. Doğum biter bitmez ameliyat masasına koşmak büyük bir çılgınlık olur, bunu kafanıza bir güzel yazın. Hormonların, özellikle de emzirme döneminde tavan yapan prolaktinin inmesini beklemek, vücudun kendi kendini onarmasına şans tanımak asıl mesele. Bekleyeceksin ki kumaş kendine gelsin, neşter değecek yer doğru dürüst kendini göstersin...
Peki ama ne zaman yeşil ışık yanar, doktorlar neye bakarak karar verir bu işe? İşte orası tam bir tıbbi satranç tahtası gibi, her hamlenin bir zamanı var. Genellikle lohusalık dönemi dediğimiz o sancılı ve yorucu kırk gün var ya, hah işte o bittikten sonra bile en az altı-sekiz ay geçmesi gerekiyor ki içerideki tahribat netleşsin. Zaten emzirme süreci devam ederken yapılan operasyonlarda hormonal dalgalanmalar iyileşme sürecini fena halde baltalar, bunu hiçbir cerrah risk etmek istemez. Vücut o eski hormonal dengesine kavuşacak, kan akışı normale dönecek ki yapılan o hassas müdahaleler kalıcı ve kusursuz olsun.
Aynı konuyu bin kere farklı şekillerde anlatıyorlar ama asıl gerçeği kimse tam söylemiyor sanırım; bu işin bir de psikolojik boyutu var abiciğim. Kadın kendini ne zaman hazır hissederse, asıl doğru zaman o andır aslında. Fiziksel olarak altı ay geçmiş olabilir ama ruhsal olarak hala o travmayı atlatamadıysan, o masaya oturmanın hiçbir manası yok, inanın bana. Ayna karşısında kendini iyi hissetmek, eşiyle olan ilişkisinde o eski özgüveni yakalamak istiyor insan. Doktor kapısını çalmadan önce ruhunuzun da o ameliyata "evet" demesi lazım, yoksa ne yapsanız boş, neşter de dikiş de tesir etmez.
Sonuç olarak bu işin bir matematiği var ama bir o kadar da kişiye özel bir hikayesi var, bunu asla unutmayın. Kimi kadın dokuz ayda toparlar, kimi kadın iki senede kendine gelemez; herkesin bedeni kendine has bir evren sonuçta. Acele etmeyin, o heyecana kapılıp yanlış kararlar vermeyin, zamanı gelince zaten her şey yoluna girecek... Kendinize biraz zaman tanıyın, o minik bebeğin büyüdüğünü görürken kendi bedeninizle de barışmayı ihmal etmeyin sakın.
