Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Sıcak bir yaz gününde, buz gibi bir bardağın kenarında biriken o minik su damlacıklarına kaç kez kandık acaba? Hepimiz o kapağın açılırken çıkardığı o ferahlatıcı "fıs" sesine bir nevi huzur yükledik senelerce. Ama işte, bardağı dudaklarımıza götürdüğümüz o ilk saniyeden sonra vücudumuzda sessiz sedasız bir fırtına kopuyor abi, haberimiz bile olmuyor. Yutkundukça boğazımızı tatlı tatlı yakan o gaz, aslında mide zarımıza her yudumda minik darbeler indiriyor. Sonra bir bakmışız, akşam yemeğinden hemen sonra gelen o ağır şişkinlik duygusuyla koltuğa uzanmışız... Mideyi dinlendirmek yerine ona yorgunluk üstüne yorgunluk katıyoruz işte.
Şeker desen, şeker değil sanki bir tatlı tuzak. Bir kutuyu kafaya diktiğimizde, farkında olmadan dükkandaki bütün küp şekerleri bir defada avuçlayıp yemiş gibi oluyoruz vallahi. Kan şekeri fırlıyor ansızın göklere, pankreas neye uğradığını şaşırıp salgılıyor insülini bıkmadan usanmadan. Hani bazen o içeceği bitirdikten bir yarım saat sonra üzerimize aniden garip bir halsizlik çöker ya... İşte tam da bu yüzden. Önce sahte bir enerji verip yükseltiyor insanı, hemen ardından pat diye bırakıveriyor aşağıya.
Peki ya o dişlerimizin üzerindeki gıcırtılı his? Hani bazen içerken hissederiz, dişlerimiz bir tuhaf olur, yüzeyi pürüzlenir sanki... İçeceğin içindeki o yoğun asit, diş minesini bildiğin yavaş yavaş kemiriyor; eritip yok ediyor zamanla. Çürükler desen zaten kapıda bekliyor, adeta davetiye çıkarıyoruz o pırıl pırıl dişlerin sararmasına, zayıflamasına. Çocukluğumuzdan beri ne çok tükettik bunları, ne çok alıştırdık bedenimizi bu asitli bombardımana. Diş hekimine her gittiğimizde soruyoruz kendimize, ama cevabı aslında hep bardağın dibinde arıyoruz...
Sadece diş ya da mide mi, hayır; kemiklerimizin sessiz çığlığını hiç duymuyoruz sanki. İçindeki fosforik asit mi nedir, o madde vücudun kalsiyumu emmesine resmen taş koyuyor. İçtikçe içiyoruz, lezzetli geliyor tabii, ama o esnada kemiklerimizdeki mineral depoları boşalıyor gizli gizli. İlerleyen yaşlarda dizlerde beliren o sebepsiz ağrılar, o erken başlayan sızlamalar... Acaba kaçı o renkli, renkli olduğu kadar da sinsi kutulardan miras kaldı bize? Düşününce insan bir ürperiyor, gerçekten.
Bazen masada otururken bir anlığına durup elindeki o soğuk kutuya bakmalı insan. Gerçekten serinlemek mi bu, yoksa sadece dilimizi kandıran geçici bir illüzyon mu? Kendi sağlığımızı, o birkaç saniyelik ferahlık hissine feda etmek ne kadar mantıklı ki? Bir süreliğine uzak durmayı denesek mesela, taze bir ayranın ya da soğuk bir suyun yerini ne tutabilir ki şu hayatta? Kendimize bir iyilik yapıp o kapakları biraz daha az açsak... Belki de bedenimize vereceğimiz en güzel hediye bu olacak.
Şeker desen, şeker değil sanki bir tatlı tuzak. Bir kutuyu kafaya diktiğimizde, farkında olmadan dükkandaki bütün küp şekerleri bir defada avuçlayıp yemiş gibi oluyoruz vallahi. Kan şekeri fırlıyor ansızın göklere, pankreas neye uğradığını şaşırıp salgılıyor insülini bıkmadan usanmadan. Hani bazen o içeceği bitirdikten bir yarım saat sonra üzerimize aniden garip bir halsizlik çöker ya... İşte tam da bu yüzden. Önce sahte bir enerji verip yükseltiyor insanı, hemen ardından pat diye bırakıveriyor aşağıya.
Peki ya o dişlerimizin üzerindeki gıcırtılı his? Hani bazen içerken hissederiz, dişlerimiz bir tuhaf olur, yüzeyi pürüzlenir sanki... İçeceğin içindeki o yoğun asit, diş minesini bildiğin yavaş yavaş kemiriyor; eritip yok ediyor zamanla. Çürükler desen zaten kapıda bekliyor, adeta davetiye çıkarıyoruz o pırıl pırıl dişlerin sararmasına, zayıflamasına. Çocukluğumuzdan beri ne çok tükettik bunları, ne çok alıştırdık bedenimizi bu asitli bombardımana. Diş hekimine her gittiğimizde soruyoruz kendimize, ama cevabı aslında hep bardağın dibinde arıyoruz...
Sadece diş ya da mide mi, hayır; kemiklerimizin sessiz çığlığını hiç duymuyoruz sanki. İçindeki fosforik asit mi nedir, o madde vücudun kalsiyumu emmesine resmen taş koyuyor. İçtikçe içiyoruz, lezzetli geliyor tabii, ama o esnada kemiklerimizdeki mineral depoları boşalıyor gizli gizli. İlerleyen yaşlarda dizlerde beliren o sebepsiz ağrılar, o erken başlayan sızlamalar... Acaba kaçı o renkli, renkli olduğu kadar da sinsi kutulardan miras kaldı bize? Düşününce insan bir ürperiyor, gerçekten.
Bazen masada otururken bir anlığına durup elindeki o soğuk kutuya bakmalı insan. Gerçekten serinlemek mi bu, yoksa sadece dilimizi kandıran geçici bir illüzyon mu? Kendi sağlığımızı, o birkaç saniyelik ferahlık hissine feda etmek ne kadar mantıklı ki? Bir süreliğine uzak durmayı denesek mesela, taze bir ayranın ya da soğuk bir suyun yerini ne tutabilir ki şu hayatta? Kendimize bir iyilik yapıp o kapakları biraz daha az açsak... Belki de bedenimize vereceğimiz en güzel hediye bu olacak.
