Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Sabah alarmın çalmasıyla başlayan o bitmek bilmeyen döngüde, evden arabaya, arabadan ofisteki o rahat ama aslında bizi sinsice zehirleyen koltuğa geçişimiz çoğumuzun ortak hikayesi haline geldi. Gün boyu bilgisayar başında dirsek çürütürken, vücudumuzun adeta bir heykel gibi donup kaldığını fark edemiyoruz bile. Kaslarımızın çalışmayı bırakması, metabolizmanın adeta kış uykusuna yatması demek; vallahi billahi bazen saatlerce yerimizden kalkmadığımızı fark ettiğimizde iş işten geçmiş oluyor. Omurgamıza binen o devasa yük, zamanla sırt ve boyun ağrıları olarak kapımızı çalıyor, bedenimiz alarm veriyor.
Gözümüzü açtığımız andan itibaren maruz kaldığımız ekran bağımlılığı, sadece zihnimizi değil, kalbimizi de yavaş yavaş tüketiyor aslında. Kan dolaşımının yavaşlamasıyla birlikte damarlarımızın içinde biriken o sinsi tehlike, kalp ve damar hastalıklarına davetiye çıkarıyor. Günde sekiz saatten fazla oturarak çalışan birinin maruz kaldığı risk, inanın sigara içen birininkinden pek de farklı değilmiş... Vücuttaki yağ yakım mekanizmasının tamamen durma noktasına gelmesi, bizi her geçen gün o kaçınılmaz sona, yani kronik rahatsızlıklara bir adım daha yaklaştırıyor.
Hani bazen durup dururken içimizi bir sıkıntı kaplar, kendimizi sebepsiz yere aşırı yorgun ve depresif hissederiz ya, işte onun arkasında da çoğunlukla bu hareketsizlik illeti yatıyor. Hareket etmeyen bir bedende mutluluk hormonlarının salgılanmasını beklemek, çöle yağmur yağmasını beklemek gibi bir şey. Beynimize giden oksijen miktarı azaldıkça zihinsel berraklığımızı kaybediyoruz, odaklanma sorunları baş gösteriyor ve günün sonunda kendimizi tükenmiş buluyoruz. Ruh sağlığımız ile attığımız adımların sayısı arasındaki o doğrusal bağ, modern hayatın koşturmacasında ne yazık ki hep gözümüzden kaçıyor.
Beslenme alışkanlıklarımızı ne kadar düzeltirsek düzeltelim, o popüler diyetleri harfiyen uygulasak bile, altımızdaki sandalyeyi fırlatıp atmadığımız sürece kilo kontrolü sağlamak tam bir hayal. Metobolizma hızı bir kez düştü mü, yediğimiz en ufak şey bile vücutta inatçı yağ depolarına dönüşmek için sıraya giriyor adeta. İnsülin direncinin tırmanışa geçmesi, şeker hastalığının ayak seslerini duymak demektir; abi ya, gerçekten sadece biraz yürüyerek bu riski yarı yarıya azaltmak elimizdeyken neden kendimize bunu yapıyoruz? Vücut, enerjiyi harcayacak yer bulamadığında onu en tehlikeli bölgelerde, yani iç organların çevresinde depolamaya başlıyor.
Yaşımız ilerledikçe bizi ayakta tutan o güçlü kemik ve eklem yapısının, sırf biz onları kullanmıyoruz diye nasıl eriyip gittiğine şahit olmak gerçekten çok üzücü. Kullanılmayan organ körelir kuralı, biyolojinin en acımasız yasalarından biridir ve eklemlerimiz hareket etmedikçe pas tutan demir misali aşınır. Kıkırdak dokunun beslenmesi ancak ve ancak hareketle mümkün olabiliyorken, biz onları hareketsizliğe mahkum ederek kendi ellerimizle yaşlandırıyoruz. Erken yaşta başlayan kireçlenmeler, diz ağrıları, sabahları yataktan kalkarken çekilen o acı verici zorluklar...
Her saat başında sadece beş dakikalığına da olsa ayağa kalkıp koridorda yürümek, asansör yerine merdivenleri tercih etmek gibi küçük devrimler hayatımızı kurtarabilir. Bedenimiz bizden maraton koşmamızı beklemiyor, sadece yaratılış amacına uygun olarak birazcık devinim, birazcık canlılık istiyor o kadar. Akşam eve döndüğünüzde kendinizi hemen koltuğa fırlatmak yerine mahallede atacağınız küçük bir tur, inanın tüm günün o ağır ve olumsuz enerjisini silip süpürmeye yetecektir. Hayatı ertelemeyi bırakıp, sağlığımız için küçük de olsa bir adım atmak, kendimize borçlu olduğumuz en büyük sorumluluk.
Gözümüzü açtığımız andan itibaren maruz kaldığımız ekran bağımlılığı, sadece zihnimizi değil, kalbimizi de yavaş yavaş tüketiyor aslında. Kan dolaşımının yavaşlamasıyla birlikte damarlarımızın içinde biriken o sinsi tehlike, kalp ve damar hastalıklarına davetiye çıkarıyor. Günde sekiz saatten fazla oturarak çalışan birinin maruz kaldığı risk, inanın sigara içen birininkinden pek de farklı değilmiş... Vücuttaki yağ yakım mekanizmasının tamamen durma noktasına gelmesi, bizi her geçen gün o kaçınılmaz sona, yani kronik rahatsızlıklara bir adım daha yaklaştırıyor.
Hani bazen durup dururken içimizi bir sıkıntı kaplar, kendimizi sebepsiz yere aşırı yorgun ve depresif hissederiz ya, işte onun arkasında da çoğunlukla bu hareketsizlik illeti yatıyor. Hareket etmeyen bir bedende mutluluk hormonlarının salgılanmasını beklemek, çöle yağmur yağmasını beklemek gibi bir şey. Beynimize giden oksijen miktarı azaldıkça zihinsel berraklığımızı kaybediyoruz, odaklanma sorunları baş gösteriyor ve günün sonunda kendimizi tükenmiş buluyoruz. Ruh sağlığımız ile attığımız adımların sayısı arasındaki o doğrusal bağ, modern hayatın koşturmacasında ne yazık ki hep gözümüzden kaçıyor.
Beslenme alışkanlıklarımızı ne kadar düzeltirsek düzeltelim, o popüler diyetleri harfiyen uygulasak bile, altımızdaki sandalyeyi fırlatıp atmadığımız sürece kilo kontrolü sağlamak tam bir hayal. Metobolizma hızı bir kez düştü mü, yediğimiz en ufak şey bile vücutta inatçı yağ depolarına dönüşmek için sıraya giriyor adeta. İnsülin direncinin tırmanışa geçmesi, şeker hastalığının ayak seslerini duymak demektir; abi ya, gerçekten sadece biraz yürüyerek bu riski yarı yarıya azaltmak elimizdeyken neden kendimize bunu yapıyoruz? Vücut, enerjiyi harcayacak yer bulamadığında onu en tehlikeli bölgelerde, yani iç organların çevresinde depolamaya başlıyor.
Yaşımız ilerledikçe bizi ayakta tutan o güçlü kemik ve eklem yapısının, sırf biz onları kullanmıyoruz diye nasıl eriyip gittiğine şahit olmak gerçekten çok üzücü. Kullanılmayan organ körelir kuralı, biyolojinin en acımasız yasalarından biridir ve eklemlerimiz hareket etmedikçe pas tutan demir misali aşınır. Kıkırdak dokunun beslenmesi ancak ve ancak hareketle mümkün olabiliyorken, biz onları hareketsizliğe mahkum ederek kendi ellerimizle yaşlandırıyoruz. Erken yaşta başlayan kireçlenmeler, diz ağrıları, sabahları yataktan kalkarken çekilen o acı verici zorluklar...
Her saat başında sadece beş dakikalığına da olsa ayağa kalkıp koridorda yürümek, asansör yerine merdivenleri tercih etmek gibi küçük devrimler hayatımızı kurtarabilir. Bedenimiz bizden maraton koşmamızı beklemiyor, sadece yaratılış amacına uygun olarak birazcık devinim, birazcık canlılık istiyor o kadar. Akşam eve döndüğünüzde kendinizi hemen koltuğa fırlatmak yerine mahallede atacağınız küçük bir tur, inanın tüm günün o ağır ve olumsuz enerjisini silip süpürmeye yetecektir. Hayatı ertelemeyi bırakıp, sağlığımız için küçük de olsa bir adım atmak, kendimize borçlu olduğumuz en büyük sorumluluk.
