Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Sessiz gecenin ortasında, o aniden bastıran sancı bütün bedeni esir alır, insanı iki büklüm eder, ne yapacağını bilemez halde bıraktırır.
Yahu vallahi billahi insanı hayattan bezdiren bir durum bu, midenin içinde sanki devasa bir demir kütlesi varmış gibi hissettirir, nefes bile aldırmaz.
Gastrointestinal sistemdeki aşırı hava birikimi ve peristaltik hareketlerin aniden sekteye uğraması, kabaca ifade etmek gerekirse sindirim kanalının motor mekanizmasındaki o kronik aksaklık, içerideki gazın dışarı atılamamasına sebep olur...
Yani kısacası, yediğimiz onca şey midemizde mahsur kalıyor, bir türlü aşağıya doğru süzülüp gidemiyor, öylece kalakalıyor ortada.
Acaba o son içilen buz gibi asitli içecek mi yaptı bunu, yoksa aceleyle yutulan lokmaların arasına sıkışan o görünmez hava kabarcıkları mı bütün bu felaketin baş mimarı?
Biraz yürümeyi dene istersen, belki yerçekimi ve hafif fiziksel aktivite o sıkışan havaya bir çıkış yolu gösterir, fena mı olur yani?
Abartmıyorum, içerideki basınç o kadar yükseliyor ki diyaframa baskı yapıyor, insan kalbine bir şeyler oluyormuş gibi vehme kapılıyor, korkudan eli ayağı titriyor.
Metabolik süreçlerin yavaşlaması, dysbiosis tablosu ve lüminal distansiyon gibi tıbbi gerçekler, işin aslına bakarsanız tam olarak bu acının görünmeyen mikroskobik failleridir.
Yahu vallahi billahi insanı hayattan bezdiren bir durum bu, midenin içinde sanki devasa bir demir kütlesi varmış gibi hissettirir, nefes bile aldırmaz.
Gastrointestinal sistemdeki aşırı hava birikimi ve peristaltik hareketlerin aniden sekteye uğraması, kabaca ifade etmek gerekirse sindirim kanalının motor mekanizmasındaki o kronik aksaklık, içerideki gazın dışarı atılamamasına sebep olur...
Yani kısacası, yediğimiz onca şey midemizde mahsur kalıyor, bir türlü aşağıya doğru süzülüp gidemiyor, öylece kalakalıyor ortada.
Acaba o son içilen buz gibi asitli içecek mi yaptı bunu, yoksa aceleyle yutulan lokmaların arasına sıkışan o görünmez hava kabarcıkları mı bütün bu felaketin baş mimarı?
Biraz yürümeyi dene istersen, belki yerçekimi ve hafif fiziksel aktivite o sıkışan havaya bir çıkış yolu gösterir, fena mı olur yani?
Abartmıyorum, içerideki basınç o kadar yükseliyor ki diyaframa baskı yapıyor, insan kalbine bir şeyler oluyormuş gibi vehme kapılıyor, korkudan eli ayağı titriyor.
Metabolik süreçlerin yavaşlaması, dysbiosis tablosu ve lüminal distansiyon gibi tıbbi gerçekler, işin aslına bakarsanız tam olarak bu acının görünmeyen mikroskobik failleridir.
