Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Vallahi billahi kime sorsam aynı endişe, aynı o aynanın karşısında saatlerce süren süzmeler... "Hocam şimdi ben bu ameliyatı olacağım ama ya o çizgi orada kabak gibi kalırsa?" Bak, çok net söylüyorum, bıçağın değdiği yerde iz kalmaması diye bir şey fiziken, tıbben mümkün değil abi. Kim size "sıfır izle çıkacaksınız" diyorsa arkana bakmadan kaç, net.
Mesele o izin kalıp kalmaması değil ki aslında, o izin ne kadar saklanabildiği, teninin o yarayı nasıl kucakladığı... Bazen bir bakıyorsun, dünyanın en ünlü cerrahı dikmiş, gel gör ki bünye öyle bir reaksiyon veriyor, o incecik çizgi oluyor sana kıpkırmızı bir kabarıklık. Keloid diyorlar, hipertrofik diyorlar, isme takılma işte bildiğin yara coşuyor. Yani diyeceğim o ki, biraz da senin genetiğin, senin o hücrelerinin hafızası konuşuyor burada.
Geçen gün bir dostum dert yanıyor, göz kapağını yaptırmış ama her gözünü kırptığında dünyası kararıyor sanki o minicik çizgi yüzünden. Yahu dur bir sakin ol, daha üç ay olmuş, o deri daha yeni yeni kendine geliyor, hücreler daha ne olduğunu şaşırmış durumda... Zamana bırakmak, o cildi kendi halinde beslemek lazım ama biz ne yapıyoruz? Hemen bir mucize krem, bir kocakarı ilacı, oradan duyduğumuz bilmem ne yağı... Yapmayın gözünüzü seveyim, cildi yormaktan başka bir işe yaramıyor bu acelecilik.
Plastik cerrahlar sihirbaz değil ki sonuçta, onlar da elindeki en ince iplikle, en gizli kıvrıma saklamaya çalışıyorlar o dikişi. Meme altı çizgisi olur, kulak arkası olur, saçın tam bittiği yer olur... Saklıyorlar yani, bir nevi illüzyon gibi düşün bunu. Ama sen ne kadar iyi bakarsan, sigaradan ne kadar uzak durursan —ki o sigara var ya, o kan dolaşımını mahvedip yarayı kurutan en büyük düşman— işte o iz de o kadar silikleşiyor, o kadar teninin bir parçası gibi duruyor.
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, kusursuzluk peşinde koşarken o ruhundaki izleri ne yapacaksın peki? Aynadaki o yeni seni kabul etmek, o çizgiyi bir yenilenme bedeli, bir yaşanmışlık nişanesi gibi görmek belki de işin en zor kısmı... İnsan bazen pişman dahi olabiliyor o ilk haftalardaki şişlikleri, morlukları görünce ama... Sonra o ödemler gidiyor, o çizgiler beyazlaşıyor ve sen "iyi ki" demeye başlıyorsun yavaş yavaş.
Güneşten kaçacaksın abi, bu işin en büyük sırrı, en büyük anayasası bu, yaz kış demeden o yüksek faktörlü koruyucuyu süreceksin o bölgeye. Güneş bir görürse o taze pembe deriyi, leke bir oturur, ondan sonra uğraş dur lekeyi açacağım diye. Vallahi billahi geri dönüşü de çok zor oluyor o aşamadan sonra. Kendine bir iyilik yap, sabretmeyi öğren, çünkü o ten sana küsmüyor, sadece iyileşmek için birazcık şefkat ve zaman istiyor, hepsi bu.
Mesele o izin kalıp kalmaması değil ki aslında, o izin ne kadar saklanabildiği, teninin o yarayı nasıl kucakladığı... Bazen bir bakıyorsun, dünyanın en ünlü cerrahı dikmiş, gel gör ki bünye öyle bir reaksiyon veriyor, o incecik çizgi oluyor sana kıpkırmızı bir kabarıklık. Keloid diyorlar, hipertrofik diyorlar, isme takılma işte bildiğin yara coşuyor. Yani diyeceğim o ki, biraz da senin genetiğin, senin o hücrelerinin hafızası konuşuyor burada.
Geçen gün bir dostum dert yanıyor, göz kapağını yaptırmış ama her gözünü kırptığında dünyası kararıyor sanki o minicik çizgi yüzünden. Yahu dur bir sakin ol, daha üç ay olmuş, o deri daha yeni yeni kendine geliyor, hücreler daha ne olduğunu şaşırmış durumda... Zamana bırakmak, o cildi kendi halinde beslemek lazım ama biz ne yapıyoruz? Hemen bir mucize krem, bir kocakarı ilacı, oradan duyduğumuz bilmem ne yağı... Yapmayın gözünüzü seveyim, cildi yormaktan başka bir işe yaramıyor bu acelecilik.
Plastik cerrahlar sihirbaz değil ki sonuçta, onlar da elindeki en ince iplikle, en gizli kıvrıma saklamaya çalışıyorlar o dikişi. Meme altı çizgisi olur, kulak arkası olur, saçın tam bittiği yer olur... Saklıyorlar yani, bir nevi illüzyon gibi düşün bunu. Ama sen ne kadar iyi bakarsan, sigaradan ne kadar uzak durursan —ki o sigara var ya, o kan dolaşımını mahvedip yarayı kurutan en büyük düşman— işte o iz de o kadar silikleşiyor, o kadar teninin bir parçası gibi duruyor.
Şimdi eğri oturalım doğru konuşalım, kusursuzluk peşinde koşarken o ruhundaki izleri ne yapacaksın peki? Aynadaki o yeni seni kabul etmek, o çizgiyi bir yenilenme bedeli, bir yaşanmışlık nişanesi gibi görmek belki de işin en zor kısmı... İnsan bazen pişman dahi olabiliyor o ilk haftalardaki şişlikleri, morlukları görünce ama... Sonra o ödemler gidiyor, o çizgiler beyazlaşıyor ve sen "iyi ki" demeye başlıyorsun yavaş yavaş.
Güneşten kaçacaksın abi, bu işin en büyük sırrı, en büyük anayasası bu, yaz kış demeden o yüksek faktörlü koruyucuyu süreceksin o bölgeye. Güneş bir görürse o taze pembe deriyi, leke bir oturur, ondan sonra uğraş dur lekeyi açacağım diye. Vallahi billahi geri dönüşü de çok zor oluyor o aşamadan sonra. Kendine bir iyilik yap, sabretmeyi öğren, çünkü o ten sana küsmüyor, sadece iyileşmek için birazcık şefkat ve zaman istiyor, hepsi bu.
