Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyat bitti, narkozun o sersemletici etkisi yavaş yavaş geçiyor ve aynadaki o yabancı yüzle ilk karşılaşma anı gelip çatıyor. İşte tam o saniyede insanın içine hafif bir pişmanlık, ince bir panik çökebiliyor; "Ben kendime ne yaptım?" hissi yani... Hiç canınızı sıkmayın, vallahi billahi bu yolu yürüyen herkes ama herkes istisnasız bu duraktan geçiyor. İlk günler aynalarla çok samimi olmamak, o şişliklerin altındaki gerçek sizi görebilmek için kendinize biraz zaman tanımak en iyisi.
Ağrıyla aranızdaki ilişkiyi ilk andan itibaren sıkı tutmanız gerekiyor, burası gerçekten çok ama çok kritik. Doktorun reçeteye yazdığı o ağrı kesicileri "Aman canım, çok da acımıyor zaten" diyerek kafanıza göre aksatmayın sakın. Vücut o ağrıyı bir kere hissetmeye başladı mı, sonrasında sistemi sakinleştirmek inanılmaz zorlaşıyor çünkü... Düzenli gitmek, saati saatine uymak bu sürecin altın anahtarı diyebilirim.
Pencere kenarında oturup dışarıyı izlemek, hafif müzikler dinlemek ya da o çok ertelediğiniz kitaplara gömülmek için aslında harika bir fırsat bu dönem. Kendinizi eve hapsetmiş gibi değil de, dış dünyadan bilinçli bir şekilde elini eteğini çekmiş bir inziva yolcusu gibi görebilirsiniz. Zihni dinlendirmek vücudun kendini tamir etme hızını o kadar olumlu etkiliyor ki... Biraz durmaktan, hayatı kısa bir süreliğine de olsa rölantiye almaktan kimseye zarar gelmez.
Beslenme çantanızı tamamen taze ve hafif şeylerle doldurmanın tam zamanı şimdi. Vücut içeride büyük bir şantiye alanı kurmuş, harıl harıl doku onarmaya çalışırken onu bir de ağır, yağlı, sindirimi zor yemeklerle yormak hiç akıl kârı değil abi. Bol su içmek, tuzu olabildiğince hayatınızdan çıkarmak o can sıkan ödemlerin vücudu çok daha hızlı terk etmesini sağlayacak.
Yatakta geçirdiğiniz o saatlerde başınızın altına fazladan iki yastık daha sıkıştırmayı unutmayın. Kafayı vücut seviyesinden yukarıda tutmak, yüzdeki ya da işlem yapılan bölgedeki o gergin zonklama hissini yarı yarıya azaltıyor neredeyse. Düz yatıp sabah davul gibi uyanmaktansa, hafif dik bir açıyla uyumaya alışmak çok daha konforlu bir sabaha uyanmanızı sağlar.
Hafif hafif ev içinde turlamaya başlamak, koridorda ufak adımlarla yürümek kan dolaşımını canlandırmak için birebir. Ama gidip de hemen üçüncü gün temizliğe kalkışmak, ağır poşetler taşımak ya da spora gitmeye yeltenmek... Yok, orası işte tam bir felaket senaryosu olur. Vücudun içerideki dikişleri sessiz sedasız kaynatabilmesi için sizin o yerinizde duramayan enerjinizi biraz dizginlemeniz şart.
Duş meselesi her zaman kafaları karıştırır, o ilk suyun ne zaman vücuda değeceği tam bir muammaya dönüşür bazen. Doktorunuz "Tamam, yıkanabilirsin" diyene kadar o bölgeleri kuru tutmak, sadece nemli bezlerle kişisel temizliği halletmek en güvenli liman. Acele edip dikişleri erken ıslatmak, iyileşmekte olan o hassas bölgeyi mikroplara davetiye çıkaracak bir ortama dönüştürebilir.
Morluklar yeşile, sonra sarıya dönerken aslında içeride her şeyin yolunda gittiğini, sistemin tıkır tıkır çalıştığını fısıldıyor size. Aynadaki o renk geçişlerini bir deformasyon değil de, vücudunuzun kendi kendini iyileştirme sanatı olarak görmeye çalışın bir de... Her gün biraz daha açılan o renkler, sizi hayal ettiğiniz o nihai sonuca adım adım yaklaştıran küçük zafer bayrakları aslında.
Ağrıyla aranızdaki ilişkiyi ilk andan itibaren sıkı tutmanız gerekiyor, burası gerçekten çok ama çok kritik. Doktorun reçeteye yazdığı o ağrı kesicileri "Aman canım, çok da acımıyor zaten" diyerek kafanıza göre aksatmayın sakın. Vücut o ağrıyı bir kere hissetmeye başladı mı, sonrasında sistemi sakinleştirmek inanılmaz zorlaşıyor çünkü... Düzenli gitmek, saati saatine uymak bu sürecin altın anahtarı diyebilirim.
Pencere kenarında oturup dışarıyı izlemek, hafif müzikler dinlemek ya da o çok ertelediğiniz kitaplara gömülmek için aslında harika bir fırsat bu dönem. Kendinizi eve hapsetmiş gibi değil de, dış dünyadan bilinçli bir şekilde elini eteğini çekmiş bir inziva yolcusu gibi görebilirsiniz. Zihni dinlendirmek vücudun kendini tamir etme hızını o kadar olumlu etkiliyor ki... Biraz durmaktan, hayatı kısa bir süreliğine de olsa rölantiye almaktan kimseye zarar gelmez.
Beslenme çantanızı tamamen taze ve hafif şeylerle doldurmanın tam zamanı şimdi. Vücut içeride büyük bir şantiye alanı kurmuş, harıl harıl doku onarmaya çalışırken onu bir de ağır, yağlı, sindirimi zor yemeklerle yormak hiç akıl kârı değil abi. Bol su içmek, tuzu olabildiğince hayatınızdan çıkarmak o can sıkan ödemlerin vücudu çok daha hızlı terk etmesini sağlayacak.
Yatakta geçirdiğiniz o saatlerde başınızın altına fazladan iki yastık daha sıkıştırmayı unutmayın. Kafayı vücut seviyesinden yukarıda tutmak, yüzdeki ya da işlem yapılan bölgedeki o gergin zonklama hissini yarı yarıya azaltıyor neredeyse. Düz yatıp sabah davul gibi uyanmaktansa, hafif dik bir açıyla uyumaya alışmak çok daha konforlu bir sabaha uyanmanızı sağlar.
Hafif hafif ev içinde turlamaya başlamak, koridorda ufak adımlarla yürümek kan dolaşımını canlandırmak için birebir. Ama gidip de hemen üçüncü gün temizliğe kalkışmak, ağır poşetler taşımak ya da spora gitmeye yeltenmek... Yok, orası işte tam bir felaket senaryosu olur. Vücudun içerideki dikişleri sessiz sedasız kaynatabilmesi için sizin o yerinizde duramayan enerjinizi biraz dizginlemeniz şart.
Duş meselesi her zaman kafaları karıştırır, o ilk suyun ne zaman vücuda değeceği tam bir muammaya dönüşür bazen. Doktorunuz "Tamam, yıkanabilirsin" diyene kadar o bölgeleri kuru tutmak, sadece nemli bezlerle kişisel temizliği halletmek en güvenli liman. Acele edip dikişleri erken ıslatmak, iyileşmekte olan o hassas bölgeyi mikroplara davetiye çıkaracak bir ortama dönüştürebilir.
Morluklar yeşile, sonra sarıya dönerken aslında içeride her şeyin yolunda gittiğini, sistemin tıkır tıkır çalıştığını fısıldıyor size. Aynadaki o renk geçişlerini bir deformasyon değil de, vücudunuzun kendi kendini iyileştirme sanatı olarak görmeye çalışın bir de... Her gün biraz daha açılan o renkler, sizi hayal ettiğiniz o nihai sonuca adım adım yaklaştıran küçük zafer bayrakları aslında.
