Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyathaneden çıkıp o beyaz odaya gözünüzü ilk açtığınız an var ya, işte her şey orada başlıyor aslında. Hani aylarca plan yaptınız, doktor seçtiniz, aynanın karşısında saatlerce kendinizi süzdünüz ve nihayet o büyük adımı attınız ama o ilk dakikalarda insan "Ben ne yaptım?" diye sormadan edemiyor vallahi. Göğüs büyütme, burun estetiği ya da karın germe fark etmez; vücuda bir neşter değdi neticede ve o dokular şu an neye uğradığını şaşırmış durumda. İlk iki gün o yüzden biraz gürültülü geçer, sızlar, zonklar, baskı yapar. Ağrı dediğimiz şey aslında vücudun "Hey, burada bir şeyler değişti, şu an burayı tamir ediyorum" deme şeklidir, yani bir nevi savunma mekanizması. Doktorun verdiği o ağrı kesiciler ilk 48 saatteki o keskin dalgayı kırıyor neyse ki, yoksa çekilir çile değil abi ya. Üçüncü güne uyandığınızda o ilk anın şoku yavaş yavaş dağılmaya başlar, ağrının rengi değişir; artık canınız acımıyor da sanki ağır bir antrenman yapmışsınız gibi hamlık hissi çöker üzerinize.
Merak edilen asıl mesele şu: Bu sızı ne zaman tamamen pılını pırtısını toplayıp hayatımızdan çıkacak? Şimdi dürüst olalım, burun ameliyatı olduysanız o kemiğin ve kıkırdağın şekillenme sancısı ilk bir hafta nefes alma mücadelesiyle birleşince insanı biraz yorar, ama sekizinci gün o alçılar alındığında sanki üzerinizden bir yük kalkmış gibi hafiflersiniz. Karın germe veya liposuction gibi daha geniş alanları kapsayan operasyonlarda ise süreç biraz daha sabır istiyor, çünkü o içerideki geniş doku alanının iyileşmesi, ödemin atılması öyle üç günde beş günde bitmiyor maalesef. Bir bakmışsınız ikinci haftada markete yürürken hiçbir şeyiniz yok, bir bakmışsınız akşam koltuğa uzandığınızda ince bir sızı yoklamış... İnsan vücudu öyle matematiksel bir saat gibi çalışmıyor ki, her günün dinamiği, her dokunun iyileşme hızı bambaşka. Genel olarak ameliyat masasından kalktıktan sonraki o ilk on günlük virajı döndünüz mü, ağrının esamesi okunmaz olur, yerini sadece tatlı bir kaşıntı ve iyileşme hissi alır.
Kendinize şu soruyu sorun; acı eşiğiniz gerçekten nerede duruyor, acıya ne kadar dayanıklısınız? Kimi insan parmağına kıymık batsa ortalığı ayağa kaldırır, kimisi de koca bir operasyondan sonra "Yoo, hafif bir sızı var sadece" der geçer, yani bu iş tamamen sizin sinir sisteminizin dünyayı nasıl algıladığıyla alakalı. Bir de tabii doktorun sözünden çıkıp hemen ayaklanmaya çalışan, "Ben iyiyim ya, evde iki tur döneyim" diyen sabırsız dostlarımız var ki onlar ağrıyı resmen kendi elleriyle davet ediyorlar. O korseyi erken çıkarmak, yasaklanan o ağır poşetleri merdivenden yukarı taşımak, ilk haftadan temizliğe girişmek... Vücudunuza zaman tanıyın, o ödemlerin geçmesi, dikişlerin kaynaması için sessizce dinlenmekten başka mucizevi bir reçete yok bu dünyada. Zaten modern tıp o kadar gelişti ki, artık kimseyi hastanede acıdan kıvrandırmıyorlar, ellerindeki o milimetrik dozda ayarlanmış ilaçlar sayesinde o süreci en konforlu şekilde atlatıyorsunuz.
Bazen de insan psikolojik olarak o ağrıyı büyütüyor gözünde, sürekli oraya odaklandıkça, "Acaba ters giden bir şey mi var?" diye düşündükçe o sızı beynin içinde devasa bir boyuta ulaşıyor adeta. Unutmayın ki estetik operasyonlar acil bir sağlık sorunundan ziyade, sizin kendi özgür iradenizle seçtiğiniz bir güzelleşme, yenilenme yolculuğu. Bu yüzden o ilk günlerdeki sızıyı bir ceza gibi değil, hayal ettiğiniz o yeni görüntüye giden yoldaki ufak bir geçiş ücreti gibi görmek ruhunuza da bedeninize de çok iyi gelecektir. İlk bir ayı devirdiğinizde, aynanın karşısına geçip o şişliklerin indiğini ve yüzünüzün ya da vücudunuzun tam da istediğiniz kıvama geldiğini gördüğünüzde... İşte o an arkaya dönüp bakıyorsunuz ve "Yahu o kadar korktuğum ağrı bu muydu, değmiş be" diyorsunuz, vallahi billahi değiyor.
Merak edilen asıl mesele şu: Bu sızı ne zaman tamamen pılını pırtısını toplayıp hayatımızdan çıkacak? Şimdi dürüst olalım, burun ameliyatı olduysanız o kemiğin ve kıkırdağın şekillenme sancısı ilk bir hafta nefes alma mücadelesiyle birleşince insanı biraz yorar, ama sekizinci gün o alçılar alındığında sanki üzerinizden bir yük kalkmış gibi hafiflersiniz. Karın germe veya liposuction gibi daha geniş alanları kapsayan operasyonlarda ise süreç biraz daha sabır istiyor, çünkü o içerideki geniş doku alanının iyileşmesi, ödemin atılması öyle üç günde beş günde bitmiyor maalesef. Bir bakmışsınız ikinci haftada markete yürürken hiçbir şeyiniz yok, bir bakmışsınız akşam koltuğa uzandığınızda ince bir sızı yoklamış... İnsan vücudu öyle matematiksel bir saat gibi çalışmıyor ki, her günün dinamiği, her dokunun iyileşme hızı bambaşka. Genel olarak ameliyat masasından kalktıktan sonraki o ilk on günlük virajı döndünüz mü, ağrının esamesi okunmaz olur, yerini sadece tatlı bir kaşıntı ve iyileşme hissi alır.
Kendinize şu soruyu sorun; acı eşiğiniz gerçekten nerede duruyor, acıya ne kadar dayanıklısınız? Kimi insan parmağına kıymık batsa ortalığı ayağa kaldırır, kimisi de koca bir operasyondan sonra "Yoo, hafif bir sızı var sadece" der geçer, yani bu iş tamamen sizin sinir sisteminizin dünyayı nasıl algıladığıyla alakalı. Bir de tabii doktorun sözünden çıkıp hemen ayaklanmaya çalışan, "Ben iyiyim ya, evde iki tur döneyim" diyen sabırsız dostlarımız var ki onlar ağrıyı resmen kendi elleriyle davet ediyorlar. O korseyi erken çıkarmak, yasaklanan o ağır poşetleri merdivenden yukarı taşımak, ilk haftadan temizliğe girişmek... Vücudunuza zaman tanıyın, o ödemlerin geçmesi, dikişlerin kaynaması için sessizce dinlenmekten başka mucizevi bir reçete yok bu dünyada. Zaten modern tıp o kadar gelişti ki, artık kimseyi hastanede acıdan kıvrandırmıyorlar, ellerindeki o milimetrik dozda ayarlanmış ilaçlar sayesinde o süreci en konforlu şekilde atlatıyorsunuz.
Bazen de insan psikolojik olarak o ağrıyı büyütüyor gözünde, sürekli oraya odaklandıkça, "Acaba ters giden bir şey mi var?" diye düşündükçe o sızı beynin içinde devasa bir boyuta ulaşıyor adeta. Unutmayın ki estetik operasyonlar acil bir sağlık sorunundan ziyade, sizin kendi özgür iradenizle seçtiğiniz bir güzelleşme, yenilenme yolculuğu. Bu yüzden o ilk günlerdeki sızıyı bir ceza gibi değil, hayal ettiğiniz o yeni görüntüye giden yoldaki ufak bir geçiş ücreti gibi görmek ruhunuza da bedeninize de çok iyi gelecektir. İlk bir ayı devirdiğinizde, aynanın karşısına geçip o şişliklerin indiğini ve yüzünüzün ya da vücudunuzun tam da istediğiniz kıvama geldiğini gördüğünüzde... İşte o an arkaya dönüp bakıyorsunuz ve "Yahu o kadar korktuğum ağrı bu muydu, değmiş be" diyorsunuz, vallahi billahi değiyor.
