Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Ekranı kilitleyip masaya bırakıyorum ama elim sanki otomatik pilotta gibi yine o cama gidiyor, yok abi böyle bir esaret ya, valla billahi ruhumuz cebimizdeki cam parçalarının arasında eriyip gidiyor.
Sabah gözümüzü açar açmaz taze kahveden önce bildirimlere sarılıyoruz, kim ne yazmış, kim ne paylaşmış diye koşturmaktan kendi hayatımızı kaçırıyoruz resmen.
Aslında bütün mesele o kilit tuşuna basıp dünya ile bağı kesmekten ibaret ama insan kopmaya korkuyor, sanki biz o olmadan bir hiçiz, yok öyle bir dünya tabii ki.
Bazen düşünüyorum da, acaba son ne zaman gökyüzüne uzun uzun baktık, çiçeğin yaprağına dokunduk, ekranlar araya girmeden doya doya bir kahve içtik?
Telefonu sessize alıp çekmeceye kilitlemekle işe başlamalı insan, yoksa bu akıllı aletler bizim yerimize yaşamaya başlayacak yakında, vallahi bak sonu hiç iyi değil.
Hani derler ya insan özgür doğar ama her yerde zincire vurulmuştur diye, bizim zincirler de şarj kablosuyla priz arasında işte, ne acı bir manzara aslında.
Biraz yavaşlamak, o bitmek bilmeyen akışın dışına çıkıp sadece kendi iç sesimizi dinlemek lazım, çünkü o gürültünün ortasında kendimizi tamamen kaybettik.
Hiç kimse o mesajlara anında cevap vermezsek kıyamet kopmaz, bırakın biraz da dünyasız kalsın o parlayan camlar, ne olacak yani altı üstü birkaç saat.
Akşam koltuğa uzandığında elleri boşlukta kalanlar ne demek istediğimi çok iyi anlıyor, o yokluk hissi var ya, işte asıl bağımlılığın ispatı tam olarak o.
Arada bir her şeyi kapatıp sessizliğe gömülmek lüks değil artık, ruh sağlığını korumanın tek yolu, yoksa kafayı sıyırmak işten bile değil bu dijital çağda.
Sabah gözümüzü açar açmaz taze kahveden önce bildirimlere sarılıyoruz, kim ne yazmış, kim ne paylaşmış diye koşturmaktan kendi hayatımızı kaçırıyoruz resmen.
Aslında bütün mesele o kilit tuşuna basıp dünya ile bağı kesmekten ibaret ama insan kopmaya korkuyor, sanki biz o olmadan bir hiçiz, yok öyle bir dünya tabii ki.
Bazen düşünüyorum da, acaba son ne zaman gökyüzüne uzun uzun baktık, çiçeğin yaprağına dokunduk, ekranlar araya girmeden doya doya bir kahve içtik?
Telefonu sessize alıp çekmeceye kilitlemekle işe başlamalı insan, yoksa bu akıllı aletler bizim yerimize yaşamaya başlayacak yakında, vallahi bak sonu hiç iyi değil.
Hani derler ya insan özgür doğar ama her yerde zincire vurulmuştur diye, bizim zincirler de şarj kablosuyla priz arasında işte, ne acı bir manzara aslında.
Biraz yavaşlamak, o bitmek bilmeyen akışın dışına çıkıp sadece kendi iç sesimizi dinlemek lazım, çünkü o gürültünün ortasında kendimizi tamamen kaybettik.
Hiç kimse o mesajlara anında cevap vermezsek kıyamet kopmaz, bırakın biraz da dünyasız kalsın o parlayan camlar, ne olacak yani altı üstü birkaç saat.
Akşam koltuğa uzandığında elleri boşlukta kalanlar ne demek istediğimi çok iyi anlıyor, o yokluk hissi var ya, işte asıl bağımlılığın ispatı tam olarak o.
Arada bir her şeyi kapatıp sessizliğe gömülmek lüks değil artık, ruh sağlığını korumanın tek yolu, yoksa kafayı sıyırmak işten bile değil bu dijital çağda.
