Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Cinsel sağlık deyince aklına hemen o steril laboratuvar önlükleri, soğuk klinik terimleri ya da sadece üreme biyolojisi geliyorsa... Vallahi büyük yanılıyorsun abi. O iş öyle sadece organların tıkır tıkır çalışmasından ibaret bir makine düzeni değil ki. Bedenin o en mahrem, en gürültülü ama bir o kadar da sessiz çığlığı aslında bu. Kendini tanımakla başlar her şey, teninin sınırlarını çizmekle ve o sınırlara saygı duymakla...
Sahi, en son ne zaman kendi bedenine yabancı bir konuk gibi bakmaktan vazgeçtin? Yatak odasının kapısını kapattığında arkanda bıraktığın o korkular, utanmalar, "başkaları ne der" girdapları... Hepsi o görünmez duvarları inşa ediyor işte. Kendini güvende hissetmediğin, o pürüzsüz huzuru bulamadığın hiçbir an gerçek bir sağlıktan bahsedemeyiz. Ruhun ve bedenin o ortak dansı ıskalaması ne acı.
İnsanın kendiyle barışması öyle kolay olmuyor tabii bu devirde. Her köşeden fırlayan o kusursuz beden imajları, beklentiler, performans çıtaları falan derken... İnsan ister istemez bir durup "Ben neredeyim?" diye soruyor kendine. Oysa cinsellik dediğin şey bir yarış pisti değil ki madalya kazanasın. Sadece hissetmek, sadece var olmak ve o anın tadını çıkarabilmek...
Bazen sadece durup nefes almak gerekir. Kendine o şefkati göstermiyor, kendi sınırlarına inanmıyorsan başkasının sana o alanı açmasını nasıl beklersin ki zaten? İşin tıbbi boyutu, doktor randevuları, tahliller falan o madalyonun sadece görünen, teknik yüzü. Asıl mesele o kafanın içindeki karmaşayı, o çocukluktan kalma gereksiz suçluluk duygularını ayıklayabilmekte.
Kimse bize bunları doğru dürüst anlatmadı ki zamanında. Hep bir fısıltı gazetesi, kulaktan dolma yarım yamalak bilgiler, abuk sabuk efsaneler... Sonra gel de bu kafa karışıklığıyla sağlıklı bir bağ kur kurabilirsen. İletişim diyoruz ya hani, dilin dönmediği yerde ten konuşmaya çalışıyor ama o da yarım yamalak...
Bir baksana etrafına, herkes her şeyi biliyor gibi ama aslında kimse kendi derinliğine inmeye cesaret edemiyor. Korkuyoruz abi, zayıf görünmekten, arzularımızı yüksek sesle söylemekten ödümüz kopuyor. Oysa o arzular, o çekinceler, o iniş çıkışlar seni sen yapan en doğal parçalar. Onları halının altına süpürdükçe canın daha çok acıyor, farkında mısın?
Yani uzun lafın kısası, cinsel sağlık dediğimiz o koca dünya aslında senin aynadaki yansımanla ne kadar barışık olduğunla ilgili bir şey. Kendini sevmekle, bedenine bir tapınak gibi hürmet etmekle başlıyor her güzel temas. Gerisi zaten çorap söküğü gibi gelir, yeter ki o ilk adımı kendi içine doğru at...
Sahi, en son ne zaman kendi bedenine yabancı bir konuk gibi bakmaktan vazgeçtin? Yatak odasının kapısını kapattığında arkanda bıraktığın o korkular, utanmalar, "başkaları ne der" girdapları... Hepsi o görünmez duvarları inşa ediyor işte. Kendini güvende hissetmediğin, o pürüzsüz huzuru bulamadığın hiçbir an gerçek bir sağlıktan bahsedemeyiz. Ruhun ve bedenin o ortak dansı ıskalaması ne acı.
İnsanın kendiyle barışması öyle kolay olmuyor tabii bu devirde. Her köşeden fırlayan o kusursuz beden imajları, beklentiler, performans çıtaları falan derken... İnsan ister istemez bir durup "Ben neredeyim?" diye soruyor kendine. Oysa cinsellik dediğin şey bir yarış pisti değil ki madalya kazanasın. Sadece hissetmek, sadece var olmak ve o anın tadını çıkarabilmek...
Bazen sadece durup nefes almak gerekir. Kendine o şefkati göstermiyor, kendi sınırlarına inanmıyorsan başkasının sana o alanı açmasını nasıl beklersin ki zaten? İşin tıbbi boyutu, doktor randevuları, tahliller falan o madalyonun sadece görünen, teknik yüzü. Asıl mesele o kafanın içindeki karmaşayı, o çocukluktan kalma gereksiz suçluluk duygularını ayıklayabilmekte.
Kimse bize bunları doğru dürüst anlatmadı ki zamanında. Hep bir fısıltı gazetesi, kulaktan dolma yarım yamalak bilgiler, abuk sabuk efsaneler... Sonra gel de bu kafa karışıklığıyla sağlıklı bir bağ kur kurabilirsen. İletişim diyoruz ya hani, dilin dönmediği yerde ten konuşmaya çalışıyor ama o da yarım yamalak...
Bir baksana etrafına, herkes her şeyi biliyor gibi ama aslında kimse kendi derinliğine inmeye cesaret edemiyor. Korkuyoruz abi, zayıf görünmekten, arzularımızı yüksek sesle söylemekten ödümüz kopuyor. Oysa o arzular, o çekinceler, o iniş çıkışlar seni sen yapan en doğal parçalar. Onları halının altına süpürdükçe canın daha çok acıyor, farkında mısın?
Yani uzun lafın kısası, cinsel sağlık dediğimiz o koca dünya aslında senin aynadaki yansımanla ne kadar barışık olduğunla ilgili bir şey. Kendini sevmekle, bedenine bir tapınak gibi hürmet etmekle başlıyor her güzel temas. Gerisi zaten çorap söküğü gibi gelir, yeter ki o ilk adımı kendi içine doğru at...
