Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Yüzümüzün ortasında, tam da ruhumuzun dışarıya açılan o dik duruşunda gizli her şey: Çene dediğin, sadece kemik değil ki be kardeşim; karakterin, özgüvenin, o aynaya bakınca hissettiğin gizli gücün ta kendisi! Bir insanın profilindeki o minicik gerilik ya da orantısızlık, bazen yıllarca omuzlarına bindirdiği gizli bir yük gibi ezebilir ruhunu... İnsanlar sanıyor ki estetik sadece bir güzellik sevdası. Vallahi de billahi de değil; bu tamamen insanın kendi yüzüyle, kendi hikayesiyle barışma mücadelesi. Bir çeneyi öne almak ya da formunu değiştirmek, o yüzden sıradan bir tıbbi müdahale değil, adeta çehrenin kaderini yeniden çizmek gibi bir şey.
İğnenin ucundaki o dolgu maddesi yüzüne dokunduğu an, zamanın akışı bile değişiyor sanki o küçük klinikte. Ne ameliyat ameliyat, ne bıçak bıçak... Bazen sadece bir hyalüronik asit dokunuşuyla, hani şu "ameliyatsız çene estetiği" dedikleri o sihirli dokunuşla, bambaşka bir silüet çıkıyor ortaya. Hakikaten şaşırıp kalıyor insan; uyuşturucu kremi sürüyorsun, yirmi dakika bekliyorsun ve pat... O eski, silik çene konturu gidip yerine zımba gibi bir ifade geliyor. İşin tekniğine girersen kemik tozu derler, dolgu derler, jawline derler ama işin aslı ne biliyor musun; mimarinin en hassas restorasyon çalışması bu!
Kesip biçmekten, ameliyathanenin o buz gibi soğuk kokusundan korkanların rüyalarını süsleyen o implantlar yok mu, işte orada durup bir soluklanmak lazım. Çene ucuna bir kesi atıp, o silikon ya da medpor protezi oraya yerleştirmek... Dışarıdan bakınca ne kadar da radikal, ne kadar da cesurca bir hamle gibi duruyor değil mi? Genelde genel anestezi altında, dudak içinden ya da çene altından minicik bir girizgahla yapılıyor bu operasyon. Birkaç hafta morlukla, şişlikle boğuşuyorsun belki, ağrısı sızısı da cabası... Ama sonra o bandajlar bir açılıyor ki... Off, o aynadaki yabancı ama bir o kadar da sana ait duruş!
Bazen de mesele sadece yumuşak doku ya da bir implantla çözülemeyecek kadar derindedir, kemiğin tam kalbindedir yani! Ortognatik cerrahi denince insanın bir tüyleri tırpanlanıyor abi, yalan yok şimdi. Alt çene ile üst çene birbiriyle kavgalıysa, ısırdığında dişler birbirini bulmuyorsa, o çene kemiği kırılacak, yeniden konumlandırılacak, plaklarla vidalarla sabitlenecek... Bak yazarken bile insanın içini bir ürperti kaplıyor. Yüzün anatomisini kökten değiştiren, haftalarca sıvı gıdayla beslenmeyi göze aldıran, sabrın sınırlarını sonuna kadar zorlayan bambaşka bir zanaat bu.
Peki sen gerçekten o kemikli, o keskin profilin peşinde misin yoksa sadece ruhundaki o eksik parçayı mı arıyorsun o ameliyat masalarında? Bir doktora gitmeden önce otur bir düşün, o aynadaki silüet senin gerçekten neyin olur? Çene dolgusu mu yaptıracaksın, ameliyat masasına mı yatacaksın, yoksa fıtratına küsüp öylece duracak mısın... Tavsiyemdir, kulak ver bu eski dostuna; asla bir trend uğruna, bir sosyal medya filtresine özenip de ne kemiğine dokundurt ne derine! Yüzünün oranını, o meşhur "altın oranı" iyi analiz eden, seni dinleyen, derdini anlayan bir hekim bulmadıkça o koltuğa... Neyse, sen anladın beni.
İyileşme süreci dedikleri o sancılı bekleyiş var ya, işte insanın kendi sabrıyla imtihan edildiği tam olarak o süreçtir. İlk günler çorbayı pipetle çekmeye çalışırken "Ben ne yaptım kendime böyle?" diye pişmanlık krizlerine girmek oldukça olası, şimdiden söyleyeyim de sonra şaşırma. Şişlikler indikçe, morluklar yeşilden sarıya dönüp yavaş yavaş kayboldukça, o yüzündeki yeni çene hattı netleşmeye başlayacak. Günün sonunda, o aynadaki kişinin sana gülümseyerek bakması... İşte bütün o çekilen acılara, o dökülen terlere, ödenen o paralara değen tek şey tam olarak bu duygu!
İğnenin ucundaki o dolgu maddesi yüzüne dokunduğu an, zamanın akışı bile değişiyor sanki o küçük klinikte. Ne ameliyat ameliyat, ne bıçak bıçak... Bazen sadece bir hyalüronik asit dokunuşuyla, hani şu "ameliyatsız çene estetiği" dedikleri o sihirli dokunuşla, bambaşka bir silüet çıkıyor ortaya. Hakikaten şaşırıp kalıyor insan; uyuşturucu kremi sürüyorsun, yirmi dakika bekliyorsun ve pat... O eski, silik çene konturu gidip yerine zımba gibi bir ifade geliyor. İşin tekniğine girersen kemik tozu derler, dolgu derler, jawline derler ama işin aslı ne biliyor musun; mimarinin en hassas restorasyon çalışması bu!
Kesip biçmekten, ameliyathanenin o buz gibi soğuk kokusundan korkanların rüyalarını süsleyen o implantlar yok mu, işte orada durup bir soluklanmak lazım. Çene ucuna bir kesi atıp, o silikon ya da medpor protezi oraya yerleştirmek... Dışarıdan bakınca ne kadar da radikal, ne kadar da cesurca bir hamle gibi duruyor değil mi? Genelde genel anestezi altında, dudak içinden ya da çene altından minicik bir girizgahla yapılıyor bu operasyon. Birkaç hafta morlukla, şişlikle boğuşuyorsun belki, ağrısı sızısı da cabası... Ama sonra o bandajlar bir açılıyor ki... Off, o aynadaki yabancı ama bir o kadar da sana ait duruş!
Bazen de mesele sadece yumuşak doku ya da bir implantla çözülemeyecek kadar derindedir, kemiğin tam kalbindedir yani! Ortognatik cerrahi denince insanın bir tüyleri tırpanlanıyor abi, yalan yok şimdi. Alt çene ile üst çene birbiriyle kavgalıysa, ısırdığında dişler birbirini bulmuyorsa, o çene kemiği kırılacak, yeniden konumlandırılacak, plaklarla vidalarla sabitlenecek... Bak yazarken bile insanın içini bir ürperti kaplıyor. Yüzün anatomisini kökten değiştiren, haftalarca sıvı gıdayla beslenmeyi göze aldıran, sabrın sınırlarını sonuna kadar zorlayan bambaşka bir zanaat bu.
Peki sen gerçekten o kemikli, o keskin profilin peşinde misin yoksa sadece ruhundaki o eksik parçayı mı arıyorsun o ameliyat masalarında? Bir doktora gitmeden önce otur bir düşün, o aynadaki silüet senin gerçekten neyin olur? Çene dolgusu mu yaptıracaksın, ameliyat masasına mı yatacaksın, yoksa fıtratına küsüp öylece duracak mısın... Tavsiyemdir, kulak ver bu eski dostuna; asla bir trend uğruna, bir sosyal medya filtresine özenip de ne kemiğine dokundurt ne derine! Yüzünün oranını, o meşhur "altın oranı" iyi analiz eden, seni dinleyen, derdini anlayan bir hekim bulmadıkça o koltuğa... Neyse, sen anladın beni.
İyileşme süreci dedikleri o sancılı bekleyiş var ya, işte insanın kendi sabrıyla imtihan edildiği tam olarak o süreçtir. İlk günler çorbayı pipetle çekmeye çalışırken "Ben ne yaptım kendime böyle?" diye pişmanlık krizlerine girmek oldukça olası, şimdiden söyleyeyim de sonra şaşırma. Şişlikler indikçe, morluklar yeşilden sarıya dönüp yavaş yavaş kayboldukça, o yüzündeki yeni çene hattı netleşmeye başlayacak. Günün sonunda, o aynadaki kişinin sana gülümseyerek bakması... İşte bütün o çekilen acılara, o dökülen terlere, ödenen o paralara değen tek şey tam olarak bu duygu!
