Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Gözlerinden uyku akıyor ama o inatla direniyor, değil mi? Vallahi billahi her anne babanın ömründen ömür gider o odada. İlk aylarda saat kavramını tamamen unutun, unutun ki beklentiniz kalmasın. Bebek dediğin can, geceyle gündüzü ayırt edecek mekanizmayla doğmuyor. Siz ona rehberlik edeceksiniz, o size değil. Rutin dediğimiz şey de öyle askeri disiplin falan istemez aslında. Her akşam aynı saatte ılık bir banyo, belki arkasından hafif bir masaj... Zaten bir süre sonra o sıcak suyu görünce vücut otomatikman gevşemeye başlıyor.
Odanın sıcaklığı yirmi iki dereceyi geçmesin, burası çok mühim. Biz sıcak severiz millet olarak, çocuğu kat kat giydirip odayı hamama çeviririz sonra da niye uyumuyor diye dert yanarız abi ya. Kundak meselesi de öyle, her bebek sevmez ama seviyorsa da o güven hissini elinden almamak lazım. Yarım kundak yapıp kollarını hafifçe sabitlemek, o sıçrama refleksini acayip engelliyor. Gözlemleyeceksiniz, başka çaresi yok. Hangi saatte huysuzlanıyor, ne zaman gözünü ovuşturuyor, bunları yakaladınız mı gerisi çorap söküğü.
Gündüz uykusunu sakın ha kesmeyin, çok büyük hata yaparsınız. "Gündüz uyumazsa gece deliksiz uyur" lafı tamamen hurafe, kocaman bir yalan. Tam tersine, aşırı yorulan bebeğin vücudu kortizol salgılar ve o çocuk sinir krizine girer, hayatta uyutamazsınız. Uyku uykunun mayasıdır derdi eskiler, gerçekten doğru. Gündüz o pencereleri kaçırmamak, saatini çok iyi kollamak gerekiyor. Baktınız esniyor, hemen sessiz ortama geçiş yapın.
Karanlık, zifiri karanlık şart. Gece lambasıymış, loş ışıkmış, geçin bunları. Melatonin hormonu denen o mucizevi şey sadece ve sadece karanlıkta salgılanıyor çünkü. Gece beslemelerinde de öyle ışıkları açıp şenlik havası yaratmayın sakın. Sessizce doyurun, gazını çıkarın ve yatağına geri bırakın. Dünyanın en sıkıcı insanı olmalısınız o an. Konuşmak, göz teması kurmak, gülümsemek yok. Gece sadece uyumak içindir, bunu o küçük kafaya kazımak lazım bir şekilde...
Kendi kendine uyumayı öğrenmesi bir günde olacak iş değil, sabır taşınız çatlayacak biliyorum. Ağlatıp odada tek başına bırakmak bana göre değil, vicdanım elvermiyor şahsen. Yanında durun, nefesinizi hissetsin, elinizi sırtına koyun. Güvende olduğunu bilsin yeter. Zamanla o eli de yavaş yavaş çekeceksiniz zaten. Her bebeğin ritmi, karakteri, huyu suyu bambaşka...
Yatağa her zaman uykulu ama hala uyanıkken bırakmayı deneyin bir de. Tamamen sızmasını beklerseniz, gece uyandığında nerede olduğunu şaşırır ve feryadı basar. Düşünsenize, siz salonda koltukta uyuyup yatakta uyansanız herhalde bir irkilirsiniz değil mi? Çocuk da aynı mantıkla çalışıyor işte. Nerede uyuduysa gözünü açtığında orayı görmek ister. Düzen dediğin şey aslında bu kadar basit bir mantığa dayanıyor ama uygulaması sabır istiyor, çok sabır...
Odanın sıcaklığı yirmi iki dereceyi geçmesin, burası çok mühim. Biz sıcak severiz millet olarak, çocuğu kat kat giydirip odayı hamama çeviririz sonra da niye uyumuyor diye dert yanarız abi ya. Kundak meselesi de öyle, her bebek sevmez ama seviyorsa da o güven hissini elinden almamak lazım. Yarım kundak yapıp kollarını hafifçe sabitlemek, o sıçrama refleksini acayip engelliyor. Gözlemleyeceksiniz, başka çaresi yok. Hangi saatte huysuzlanıyor, ne zaman gözünü ovuşturuyor, bunları yakaladınız mı gerisi çorap söküğü.
Gündüz uykusunu sakın ha kesmeyin, çok büyük hata yaparsınız. "Gündüz uyumazsa gece deliksiz uyur" lafı tamamen hurafe, kocaman bir yalan. Tam tersine, aşırı yorulan bebeğin vücudu kortizol salgılar ve o çocuk sinir krizine girer, hayatta uyutamazsınız. Uyku uykunun mayasıdır derdi eskiler, gerçekten doğru. Gündüz o pencereleri kaçırmamak, saatini çok iyi kollamak gerekiyor. Baktınız esniyor, hemen sessiz ortama geçiş yapın.
Karanlık, zifiri karanlık şart. Gece lambasıymış, loş ışıkmış, geçin bunları. Melatonin hormonu denen o mucizevi şey sadece ve sadece karanlıkta salgılanıyor çünkü. Gece beslemelerinde de öyle ışıkları açıp şenlik havası yaratmayın sakın. Sessizce doyurun, gazını çıkarın ve yatağına geri bırakın. Dünyanın en sıkıcı insanı olmalısınız o an. Konuşmak, göz teması kurmak, gülümsemek yok. Gece sadece uyumak içindir, bunu o küçük kafaya kazımak lazım bir şekilde...
Kendi kendine uyumayı öğrenmesi bir günde olacak iş değil, sabır taşınız çatlayacak biliyorum. Ağlatıp odada tek başına bırakmak bana göre değil, vicdanım elvermiyor şahsen. Yanında durun, nefesinizi hissetsin, elinizi sırtına koyun. Güvende olduğunu bilsin yeter. Zamanla o eli de yavaş yavaş çekeceksiniz zaten. Her bebeğin ritmi, karakteri, huyu suyu bambaşka...
Yatağa her zaman uykulu ama hala uyanıkken bırakmayı deneyin bir de. Tamamen sızmasını beklerseniz, gece uyandığında nerede olduğunu şaşırır ve feryadı basar. Düşünsenize, siz salonda koltukta uyuyup yatakta uyansanız herhalde bir irkilirsiniz değil mi? Çocuk da aynı mantıkla çalışıyor işte. Nerede uyuduysa gözünü açtığında orayı görmek ister. Düzen dediğin şey aslında bu kadar basit bir mantığa dayanıyor ama uygulaması sabır istiyor, çok sabır...
