Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyathaneden çıktın, gözünü açtın, karnında garip bir sızı... İlk birkaç gün hastanede geçerken insan "Acaba bir daha ne zaman normal hissedeceğim?" diye sormadan edemiyor vallahi. Yatakta sağa sola dönmek bile büyük mesele haline geliyor o anlarda, hepsi çok normal. Vücut devasa bir operasyondan çıktı sonuçta, o kadarını da yapsın abi bir müsaade et yani.
Gaz çıkarabildin mi tamamdır, hastane ekibi neredeyse davul zurna çalacak! Sindirim sisteminin uykudan uyanıp "Ben geldim" deme şekli bu çünkü. O ilk gaz çıkana kadar sadece sıvı takılıyorsun, çorba bile değil bildiğin şeffaf et suyu falan. Sonra yavaş yavaş püreler, yumuşak şeyler derken beslenme düzeni biraz renklendiriliyor ama aceleye hiç gerek yok.
Evde ilk haftalar tamamen kendi temposunu bulma mücadelesi aslında. Bazen iki adım atıyorsun sanki maraton koşmuşsun gibi pilin bitiyor, hemen koltuğa devrilesin geliyor... Ağrı kontrolünü aksatmamak lazım ama, doktor ne verdiyse saatini kaçırmadan yutacaksın ki hareket edebilesin. Yatakta yatıp kalmak iyileşmeyi hızlandırmıyor aksine o bağırsakları tembelleştiriyor, o yüzden evde ufak ufak turlayacaksın mecbur.
Ne yediğin kadar nasıl yediğin de hayati bu dönemde, lokmaları çiğne çiğne bitireme yani öyle söyleyeyim. Gaz yapan gıdaları, baklagilleri bir süre hayatından tamamen çıkaracaksın. Lifli gıdalara birden yüklenmek gibi bir hataya düşme sakın, yavaş yavaş, milim milim artırmak lazım lifi. Hani bocalama olmasın diye...
Kesi yerindeki pansuman işi de ayrı bir titizlik istiyor, enfeksiyon denen illet en büyük düşmanımız. Kızarıklık var mı, akıntı başladı mı, ateş yükseldi mi diye gözün sürekli orada olacak. Bir anormallik sezdiğin an "Aman geçer ya" demeyeceksin, hemen arayacaksın doktoru. Vallahi billahi şakaya gelmez bu dikiş mevzusu, ciddiye almak lazım.
Psikolojik tarafı var bir de bu işin ki çoğu kimse bahsetmez, insan nedense birden çöküveriyor bazen. Bedenin eski gücüne kavuşması zaman alacak, buna zihnen hazır olmak şart. Bir gün çok iyi hissedip ertesi gün yataktan kalkasın gelmeyebilir... Sabır derler ya, tam olarak öyle bir şey işte bu süreç.
Yavaş yavaş o yürüyüşlerin mesafesi artacak, iştahın yerine gelecek, o eski enerjiyi içinden hissedeceksin tekrar. Herkesin iyileşme hızı kendine özel, komşunun ameliyatıyla kendi ameliyatını kıyaslamaya kalkma sakın. Zamanla her şey yoluna giriyor, vücut kendini toparlamayı çok iyi biliyor yeter ki ona biraz zaman ver.
Gaz çıkarabildin mi tamamdır, hastane ekibi neredeyse davul zurna çalacak! Sindirim sisteminin uykudan uyanıp "Ben geldim" deme şekli bu çünkü. O ilk gaz çıkana kadar sadece sıvı takılıyorsun, çorba bile değil bildiğin şeffaf et suyu falan. Sonra yavaş yavaş püreler, yumuşak şeyler derken beslenme düzeni biraz renklendiriliyor ama aceleye hiç gerek yok.
Evde ilk haftalar tamamen kendi temposunu bulma mücadelesi aslında. Bazen iki adım atıyorsun sanki maraton koşmuşsun gibi pilin bitiyor, hemen koltuğa devrilesin geliyor... Ağrı kontrolünü aksatmamak lazım ama, doktor ne verdiyse saatini kaçırmadan yutacaksın ki hareket edebilesin. Yatakta yatıp kalmak iyileşmeyi hızlandırmıyor aksine o bağırsakları tembelleştiriyor, o yüzden evde ufak ufak turlayacaksın mecbur.
Ne yediğin kadar nasıl yediğin de hayati bu dönemde, lokmaları çiğne çiğne bitireme yani öyle söyleyeyim. Gaz yapan gıdaları, baklagilleri bir süre hayatından tamamen çıkaracaksın. Lifli gıdalara birden yüklenmek gibi bir hataya düşme sakın, yavaş yavaş, milim milim artırmak lazım lifi. Hani bocalama olmasın diye...
Kesi yerindeki pansuman işi de ayrı bir titizlik istiyor, enfeksiyon denen illet en büyük düşmanımız. Kızarıklık var mı, akıntı başladı mı, ateş yükseldi mi diye gözün sürekli orada olacak. Bir anormallik sezdiğin an "Aman geçer ya" demeyeceksin, hemen arayacaksın doktoru. Vallahi billahi şakaya gelmez bu dikiş mevzusu, ciddiye almak lazım.
Psikolojik tarafı var bir de bu işin ki çoğu kimse bahsetmez, insan nedense birden çöküveriyor bazen. Bedenin eski gücüne kavuşması zaman alacak, buna zihnen hazır olmak şart. Bir gün çok iyi hissedip ertesi gün yataktan kalkasın gelmeyebilir... Sabır derler ya, tam olarak öyle bir şey işte bu süreç.
Yavaş yavaş o yürüyüşlerin mesafesi artacak, iştahın yerine gelecek, o eski enerjiyi içinden hissedeceksin tekrar. Herkesin iyileşme hızı kendine özel, komşunun ameliyatıyla kendi ameliyatını kıyaslamaya kalkma sakın. Zamanla her şey yoluna giriyor, vücut kendini toparlamayı çok iyi biliyor yeter ki ona biraz zaman ver.
