Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Anne baba olmak vallahi billahi çok başka bir sınav, hele ki o küçücük bedenin birden ateşler içinde yanmaya başladığı o ilk anlar... İnsan ne yapacağını şaşırıyor, eli ayağına dolaşıyor ve işte tam o sırada akla hemen o korkunç ihtimal geliyor: Acaba havale mi geçiriyor?
Gözlerin birden geriye doğru kayması, o sabit ve bomboş bakışlar aslında durumun en net habercilerinden biri. Çocuğun size bakıyormuş gibi görünüp aslında tamamen başka bir boyutta olması, seslendiğinizde hiçbir tepki vermemesi insanı gerçekten dehşete düşürüyor...
Bazen de vücut kaskatı kesilir, kollar bacaklar öyle bir gerilir ki neye uğradığınızı şaşırırsınız. Ya da tam tersi, o canım gövde bir anda pelte gibi yığılıverir kucağınıza, sanki tüm gücü çekilmiş gibi.
O kollardaki ve bacaklardaki ritmik titremeleri, sarsılmaları görmenin yarattığı o çaresizlik hissini ancak yaşayan bilir herhalde. Hani böyle elektrik çarpmış gibi, kontrolsüzce sallanır durur o minik eller...
Nefesini bir an tutması, dudaklarının etrafının hafiften morarmaya başlaması ise zaten o panik dalgasını zirveye ulaştırıyor. İnsan o saniyelerde zaman dursun istiyor, o nefes yeniden gelsin diye dua etmekten başka...
Bilincin tamamen kapanmasıyla birlikte gelen o derin sessizlik anı... Sorularınıza cevap alamamak, uykuda mı yoksa başka bir şey mi olduğunu ayırt edememek en büyük kabusumuz galiba.
Ateşin bir anda fırlamasıyla tetiklenen bu durum genellikle birkaç dakika sürer ama o birkaç dakika anne babaya sanki saatler gibi gelir. Aslında soğukkanlı kalabilsek, o anın geçici olduğunu kendimize fısıldayabilsek her şey çok daha kolay olacak ama gelin de onu o panikle atan kalbimize anlatın...
Gözlerin birden geriye doğru kayması, o sabit ve bomboş bakışlar aslında durumun en net habercilerinden biri. Çocuğun size bakıyormuş gibi görünüp aslında tamamen başka bir boyutta olması, seslendiğinizde hiçbir tepki vermemesi insanı gerçekten dehşete düşürüyor...
Bazen de vücut kaskatı kesilir, kollar bacaklar öyle bir gerilir ki neye uğradığınızı şaşırırsınız. Ya da tam tersi, o canım gövde bir anda pelte gibi yığılıverir kucağınıza, sanki tüm gücü çekilmiş gibi.
O kollardaki ve bacaklardaki ritmik titremeleri, sarsılmaları görmenin yarattığı o çaresizlik hissini ancak yaşayan bilir herhalde. Hani böyle elektrik çarpmış gibi, kontrolsüzce sallanır durur o minik eller...
Nefesini bir an tutması, dudaklarının etrafının hafiften morarmaya başlaması ise zaten o panik dalgasını zirveye ulaştırıyor. İnsan o saniyelerde zaman dursun istiyor, o nefes yeniden gelsin diye dua etmekten başka...
Bilincin tamamen kapanmasıyla birlikte gelen o derin sessizlik anı... Sorularınıza cevap alamamak, uykuda mı yoksa başka bir şey mi olduğunu ayırt edememek en büyük kabusumuz galiba.
Ateşin bir anda fırlamasıyla tetiklenen bu durum genellikle birkaç dakika sürer ama o birkaç dakika anne babaya sanki saatler gibi gelir. Aslında soğukkanlı kalabilsek, o anın geçici olduğunu kendimize fısıldayabilsek her şey çok daha kolay olacak ama gelin de onu o panikle atan kalbimize anlatın...
