Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Anne ya da baba olmak, hayatın sana sunduğu en gizemli, en virajlı yollardan biri herhalde. Bazen o yolda yürürken tabelalar kaybolur, yönünü bulamazsın ve işte tam o virajda karşına "aşılama tedavisi" denilen o tıbbi terim çıkıverir. Nedir bu işin aslı astarı diye uykuların kaçıyordur şimdi senin, çok iyi biliyorum. Aslında olay sandığından çok daha yalın: Laboratuvarda özenle seçilen, en hızlı, en sağlıklı spermlerin, tam da yumurtlama gününde senin rahmine usulca bırakılması süreci. Yani doğaya birazcık içeriden destek atmak, arkadan hafifçe itmek gibi... Vallahi gözünde büyüttüğün kadar devasa, korkunç bir operasyon falan değil bu, inan bana. Bir nevi zamanlama sanatı, biyolojik bir randevu organizasyonu.
Tıbbın mucizelerine inanmak zordur bazen ama aşılama, tamamen doğanın kendi ritmine saygı duyarak ilerleyen muazzam bir köprü. Vücuduna yabancı, yapay bir süreç enjekte edilmiyor; sadece en güçlü askerlerin, yumurtaya giden yolu kaybetmeden, yorulmadan hedefe ulaşması garantileniyor. Hani bazen o yol çok uzundur da birinin seni arabayla bırakması gerekir ya... İşte tam olarak öyle bir yardımlaşma hali bu. Süreç genelde adetin ikinci veya üçüncü günü başlayan hafif dozlu ilaçlar ya da iğnelerle start alıyor. Amaç ne dersen; yumurtalarını aşkla, sağlıkla büyütmek. Doktorun ultrasonla takip ediyor o yumurtaları, büyüyorlar, olgunlaşıyorlar ve hoop, çatlatma iğnesi zamanı geliyor.
Ağrı sızı çekeceğim, günlerce yataktan çıkamayacağım diye kendini kurup duruyorsan, hemen o senaryoyu kafandan at abi gözünü seveyim. İnanılmaz derecede konforlu, jinekolojik muayeneden neredeyse farksız, topu topu on-on beş dakika süren bir işlemden bahsediyoruz burada. Laboratuvarda yıkanıp temizlenen, en kaliteli hale getirilen o örnekler, incecik bir kateter yardımıyla içeri bırakılıveriyor. Sen o sırada sadece derin bir nefes alıyorsun, belki de içinden bir dua fısıldıyorsun gökyüzüne. Sonrası mı? Yarım saat dinlenip, hastaneden yürüyerek çıkıp normal hayatına, kahveni yudumlamaya geri dönüyorsun işte. Acı yok, kesi yok, dikiş yok...
Hayat bazen bize en güzel hediyelerini sunmadan önce sabrımızı öyle bir sınar ki, o bekleme odaları ömürden ömür götürür. Aşılamadan sonraki o iki haftalık süreç var ya, hani o kan testi gününü beklediğin zaman dilimi... İşte orası adeta zamanın durduğu, saniyelerin geçmek bilmediği, insanın kendi içiyle en çok hesaplaştığı yer. Kendine yüklenme bu süreçte, sürekli belirti arama, vücudunu dinleyip deliye dönme ne olur. Tutundu mu, tutunmadı mı, bugün midem mi bulandı, şuram mı ağrıdı derken insan kendini kaybediyor vallahi billahi. Olursa mucizendir, olmazsa da bu yolun sonu değil, sadece bir deneyim, bir basamak.
Herkesin hikayesi kendine özeldir ve senin bedeninin haritası, yan komşunununkine hiç ama hiç benzemez. Bu yüzden aşılama tedavisinin başarı şansı söz konusu olduğunda internetteki o kirli bilgi çöplüğüne, moral bozan forum yazılarına sakın ola kulak asma. Yaşın, yumurtalık rezervin, eşinin sperm kalitesi, tüplerinin açıklığı... Hepsi bu denklemde birer çarpan, hepsi başarı yüzdesini değiştiren gizli özneler. İlk seferde bu mutluluğu tadan da var, birkaç denemeden sonra anne baba olan da. Önemli olan o umudu diri tutmak, teslim olmak ve doğru uzmanla yol yürümek. Zaten hayat da tam olarak böyle sürprizlerle dolu bir yolculuk değil mi...
Tıbbın mucizelerine inanmak zordur bazen ama aşılama, tamamen doğanın kendi ritmine saygı duyarak ilerleyen muazzam bir köprü. Vücuduna yabancı, yapay bir süreç enjekte edilmiyor; sadece en güçlü askerlerin, yumurtaya giden yolu kaybetmeden, yorulmadan hedefe ulaşması garantileniyor. Hani bazen o yol çok uzundur da birinin seni arabayla bırakması gerekir ya... İşte tam olarak öyle bir yardımlaşma hali bu. Süreç genelde adetin ikinci veya üçüncü günü başlayan hafif dozlu ilaçlar ya da iğnelerle start alıyor. Amaç ne dersen; yumurtalarını aşkla, sağlıkla büyütmek. Doktorun ultrasonla takip ediyor o yumurtaları, büyüyorlar, olgunlaşıyorlar ve hoop, çatlatma iğnesi zamanı geliyor.
Ağrı sızı çekeceğim, günlerce yataktan çıkamayacağım diye kendini kurup duruyorsan, hemen o senaryoyu kafandan at abi gözünü seveyim. İnanılmaz derecede konforlu, jinekolojik muayeneden neredeyse farksız, topu topu on-on beş dakika süren bir işlemden bahsediyoruz burada. Laboratuvarda yıkanıp temizlenen, en kaliteli hale getirilen o örnekler, incecik bir kateter yardımıyla içeri bırakılıveriyor. Sen o sırada sadece derin bir nefes alıyorsun, belki de içinden bir dua fısıldıyorsun gökyüzüne. Sonrası mı? Yarım saat dinlenip, hastaneden yürüyerek çıkıp normal hayatına, kahveni yudumlamaya geri dönüyorsun işte. Acı yok, kesi yok, dikiş yok...
Hayat bazen bize en güzel hediyelerini sunmadan önce sabrımızı öyle bir sınar ki, o bekleme odaları ömürden ömür götürür. Aşılamadan sonraki o iki haftalık süreç var ya, hani o kan testi gününü beklediğin zaman dilimi... İşte orası adeta zamanın durduğu, saniyelerin geçmek bilmediği, insanın kendi içiyle en çok hesaplaştığı yer. Kendine yüklenme bu süreçte, sürekli belirti arama, vücudunu dinleyip deliye dönme ne olur. Tutundu mu, tutunmadı mı, bugün midem mi bulandı, şuram mı ağrıdı derken insan kendini kaybediyor vallahi billahi. Olursa mucizendir, olmazsa da bu yolun sonu değil, sadece bir deneyim, bir basamak.
Herkesin hikayesi kendine özeldir ve senin bedeninin haritası, yan komşunununkine hiç ama hiç benzemez. Bu yüzden aşılama tedavisinin başarı şansı söz konusu olduğunda internetteki o kirli bilgi çöplüğüne, moral bozan forum yazılarına sakın ola kulak asma. Yaşın, yumurtalık rezervin, eşinin sperm kalitesi, tüplerinin açıklığı... Hepsi bu denklemde birer çarpan, hepsi başarı yüzdesini değiştiren gizli özneler. İlk seferde bu mutluluğu tadan da var, birkaç denemeden sonra anne baba olan da. Önemli olan o umudu diri tutmak, teslim olmak ve doğru uzmanla yol yürümek. Zaten hayat da tam olarak böyle sürprizlerle dolu bir yolculuk değil mi...
