Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Terazi bir sabah aniden üç beş kilo eksik gösterir. İnsan önce bir sevinir, aynadaki siluetine bakar, kıyafetlerin dökülüşünü izler. Ama o hafifliğin arkasında sinsi bir gölge mi var yoksa sadece geçici bir rüzgar mı, kestirmek güç... Durup dururken eriyen beden, aslında içeride bir şeylerin sessiz çığlığı olabilir.
Zihnin yükü ağırlaştığında beden hafifler derler, ne garip bir tezat. Stres dediğin o illet, bazen insanın iştahını bıçak gibi keser, lokmalar boğazda düğüm düğüm olur. Vallahi billahi, bazen sadece düşünmek bile insanı günden güne eritir bitirir. İçsel bir yangındır bu; ruhunuz daralırken hücreleriniz de payına düşeni alır ve tartıdaki ibre hızla sola kayar.
Tiroid bezi dediğimiz o küçük kelebek, vücudun hız kadranıdır adeta. O kadran bir kez şaşmaya görsün, metabolizma adeta çılgın bir koşucu gibi hızlanır. Ne yerseniz yiyin, sanki hiç yememiş gibi uçup gider her şey. Fazla mesai yapan bir motor gibi sürekli yakıt tüketir durur beden...
Yediklerimiz nereye gidiyor, gerçekten besliyor mu bizi? Bazen bağırsaklar sessiz bir boykota girişir, ne giren besini kabul eder ne de o enerjiyi hücrelere dağıtır. Emilim bozukluğu denen o gizemli aksaklık yüzünden insan yer ama doyamaz, porsiyonlar büyürken beden küçülür. Yediğin önünde yemediğin arkanda olsa ne yazar, sistem o şifayı içine çekemedikten sonra?
Bir şeyler yolunda gitmediğinde durup dinlemek lazım o sessizliği. Kendi kendinize bir sorun bakalım: Bu kayıp benden ne götürüyor? Doktora gitmek, o tahlil sonuçlarını beklemek insanı gerer ama bazen en doğru adım o soğuk koridorlardan geçer. Kendinizi ihmal etmeyin abi ya, bu beden bize sadece bir kez emanet ediliyor sonuçta.
Zihnin yükü ağırlaştığında beden hafifler derler, ne garip bir tezat. Stres dediğin o illet, bazen insanın iştahını bıçak gibi keser, lokmalar boğazda düğüm düğüm olur. Vallahi billahi, bazen sadece düşünmek bile insanı günden güne eritir bitirir. İçsel bir yangındır bu; ruhunuz daralırken hücreleriniz de payına düşeni alır ve tartıdaki ibre hızla sola kayar.
Tiroid bezi dediğimiz o küçük kelebek, vücudun hız kadranıdır adeta. O kadran bir kez şaşmaya görsün, metabolizma adeta çılgın bir koşucu gibi hızlanır. Ne yerseniz yiyin, sanki hiç yememiş gibi uçup gider her şey. Fazla mesai yapan bir motor gibi sürekli yakıt tüketir durur beden...
Yediklerimiz nereye gidiyor, gerçekten besliyor mu bizi? Bazen bağırsaklar sessiz bir boykota girişir, ne giren besini kabul eder ne de o enerjiyi hücrelere dağıtır. Emilim bozukluğu denen o gizemli aksaklık yüzünden insan yer ama doyamaz, porsiyonlar büyürken beden küçülür. Yediğin önünde yemediğin arkanda olsa ne yazar, sistem o şifayı içine çekemedikten sonra?
Bir şeyler yolunda gitmediğinde durup dinlemek lazım o sessizliği. Kendi kendinize bir sorun bakalım: Bu kayıp benden ne götürüyor? Doktora gitmek, o tahlil sonuçlarını beklemek insanı gerer ama bazen en doğru adım o soğuk koridorlardan geçer. Kendinizi ihmal etmeyin abi ya, bu beden bize sadece bir kez emanet ediliyor sonuçta.
