Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Aynaya bakıp "Acaba biraz dokundursam mı?" diye düşünmeyenimiz neredeyse yok gibi... İnsan bazen sadece yorgun görünmekten sıkılıyor, hepsi bu. İşte tam bu noktada o meşhur yol ayrımına geliyoruz: Bıçak altına yatmak mı, yoksa klinikte öğle arası yaptırıp çıkacağın ufak tefek dokunuşlar mı? İkisinin de vaatleri o kadar süslü ki insanın kafasının karışmaması elde değil.
Ameliyatsız yöntemler son yıllarda adeta bir sihirli değnek gibi pazarlanıyor, vallahi bazen ben bile inanacak gibi oluyorum. Botoks, dolgular, mezoterapiler, o kolajen tetikleyen ultra modern cihazlar... Hızlı sonuç almak, acı çekmemek ve ertesi gün işe gidebilmek kulağa inanılmaz cazip geliyor tabii. Ama dürüst olalım; bu yöntemler sarkmış, elastikiyetini tamamen yitirmiş bir cildi mucizevi bir şekilde yukarı taşıyabilir mi? Taşıyamaz işte, sadece öyleymiş gibi gösterir, o da bir yere kadar...
Cerrahi ise bambaşka bir dünya, adeta köklü bir yeniden inşa süreci. Hani o sarkan yanaklar, boyundaki o can sıkan gevşeme var ya... Ameliyat, yani o klasik yüz germe operasyonları, zamana meydan okumak konusunda hala en dürüst ve kalıcı cevabı veren tek yöntem. Tabii işin içinde narkoz var, iyileşme süreci var, aynadaki o ilk günlerin şiş ve mor görüntüsüne katlanmak var. Kolay mı derseniz, asla değil abi ya, gerçekten ciddi bir cesaret işi.
Peki, hangisi sizin yolunuz? Aslında bu sorunun cevabı tamamen cildinizin biyolojik yaşında ve sizin hayattan ne beklediğinizde gizli. Otuzlarında birinin hafifleyen hatlarını toparlamak için ameliyat masasına yatması ne kadar gereksizse, altmış yaşında derin sarkmaları olan birinin sadece dolgularla gençleşmeyi umması da o kadar hayalperestlik olur. Bazen sadece küçük bir dokunuşla taze görünmek yetebilir insana, bazen de köklü bir değişim şarttır.
Bir de şu maddiyat meselesi var ki, insanı en çok düşündüren yer burası galiba. Ameliyatsız işlemler ilk başta çok ucuz, çok erişilebilir görünüyor göze. Ama altı ayda bir, senede bir o kliniğin kapısını aşındırmak, sürekli tazelemek gerekiyor o dolguları. Yıllara vurduğunuzda bir bakıyorsunuz ki harcanan para neredeyse bir ameliyat bütçesine ulaşmış... Hatta bazen geçiyor bile.
Şimdi size çok samimi bir tavsiye vereyim; acele etmeyin. Eğer aynadaki o yorgun ifade sizi sadece "biraz" rahatsız ediyorsa, cildiniz hala esnekse, teknolojik cihazların o tatlı vaatlerine bir şans verin derim. Ama yok, "Ben artık bu sarkan hatları görmeye dayanamıyorum, kökten bir çözüm istiyorum" diyorsanız... O zaman doğru, güvenilir bir cerrah bulup o uzun yola çıkma vakti gelmiş demektir.
Ameliyatsız yöntemler son yıllarda adeta bir sihirli değnek gibi pazarlanıyor, vallahi bazen ben bile inanacak gibi oluyorum. Botoks, dolgular, mezoterapiler, o kolajen tetikleyen ultra modern cihazlar... Hızlı sonuç almak, acı çekmemek ve ertesi gün işe gidebilmek kulağa inanılmaz cazip geliyor tabii. Ama dürüst olalım; bu yöntemler sarkmış, elastikiyetini tamamen yitirmiş bir cildi mucizevi bir şekilde yukarı taşıyabilir mi? Taşıyamaz işte, sadece öyleymiş gibi gösterir, o da bir yere kadar...
Cerrahi ise bambaşka bir dünya, adeta köklü bir yeniden inşa süreci. Hani o sarkan yanaklar, boyundaki o can sıkan gevşeme var ya... Ameliyat, yani o klasik yüz germe operasyonları, zamana meydan okumak konusunda hala en dürüst ve kalıcı cevabı veren tek yöntem. Tabii işin içinde narkoz var, iyileşme süreci var, aynadaki o ilk günlerin şiş ve mor görüntüsüne katlanmak var. Kolay mı derseniz, asla değil abi ya, gerçekten ciddi bir cesaret işi.
Peki, hangisi sizin yolunuz? Aslında bu sorunun cevabı tamamen cildinizin biyolojik yaşında ve sizin hayattan ne beklediğinizde gizli. Otuzlarında birinin hafifleyen hatlarını toparlamak için ameliyat masasına yatması ne kadar gereksizse, altmış yaşında derin sarkmaları olan birinin sadece dolgularla gençleşmeyi umması da o kadar hayalperestlik olur. Bazen sadece küçük bir dokunuşla taze görünmek yetebilir insana, bazen de köklü bir değişim şarttır.
Bir de şu maddiyat meselesi var ki, insanı en çok düşündüren yer burası galiba. Ameliyatsız işlemler ilk başta çok ucuz, çok erişilebilir görünüyor göze. Ama altı ayda bir, senede bir o kliniğin kapısını aşındırmak, sürekli tazelemek gerekiyor o dolguları. Yıllara vurduğunuzda bir bakıyorsunuz ki harcanan para neredeyse bir ameliyat bütçesine ulaşmış... Hatta bazen geçiyor bile.
Şimdi size çok samimi bir tavsiye vereyim; acele etmeyin. Eğer aynadaki o yorgun ifade sizi sadece "biraz" rahatsız ediyorsa, cildiniz hala esnekse, teknolojik cihazların o tatlı vaatlerine bir şans verin derim. Ama yok, "Ben artık bu sarkan hatları görmeye dayanamıyorum, kökten bir çözüm istiyorum" diyorsanız... O zaman doğru, güvenilir bir cerrah bulup o uzun yola çıkma vakti gelmiş demektir.
