Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Ekranlar hayatımızın merkezine oturdu oturtmasına da gözlerimiz bu tempoyu kaldırmakta bayağı zorlanıyor abi ya. Dijital cihazların yaydığı mavi ışık ve sürekli yakın mesafeye odaklanma hali göz kaslarını fena şekilde hırpalıyor, vallahi billahi durum ciddi.
Miyopi tetiklenmesi meselesi sandığımızdan çok daha yaygın bir gerçek, çocuklarda bile ekran süresi arttıkça numaralar fırlıyor. Göz merceği saatlerce aynı noktaya kilitlendiğinde esnekliğini yitiriyor, yani o ekrandan ekrana koşan gözler aslında sessizce yardım istiyor.
Kuru göz sendromu dediğimiz o illet bizzat ekrana bakarken kırpma refleksimizin yarı yarıya azalmasından kaynaklanıyor. Göz kırpmayı unuttuğumuz her saniye kornea tabakası resmen çölleşiyor, sanki gözün içine kum dökülmüş gibi bir yanma hissi başlıyor.
Odaklanma yorgunluğu göz içi kaslarının spazm geçirmesiyle sonuçlanıyor, uzağa bakmak bir anda bulanık bir kabusa dönüveriyor. Uzun süre akıllı telefona veya monitöre dalıp gitmek gözün odak mekanizmasını tembelleştiriyor, eskisi gibi net görebilmek bir lüks haline geliyor.
Mavi ışık filtresi safsata mı yoksa gerçekten kurtarıcı mı sorusunun cevabı aslında spektrumun dalga boylarında saklı. Ekranlardan yayılan yüksek enerjili görünür ışık retinaya kadar ulaşıp oksidatif strese yol açabiliyor, o yüzden gece yarısı kaydırma işine bir dur demek lazım...
20-20-20 kuralını uygulamak göz sağlığını korumak için mucizevi bir yöntem, yirmi dakikada bir yirmi saniye boyunca yirmi fit uzağa bakmak şart. Göz kaslarını gevşetmenin en pratik yolu bu, yoksa akşama doğru baş ağrısı ve göz çukurlarındaki o zonklama kaçınılmaz oluyor.
Işıklandırma dengesi ekranla oda arasındaki kontrastı doğrudan etkiliyor, karanlık odada parlayan telefona bakmak gözü adeta mahvediyor. Ortam ışığı ile ekran parlaklığı birbiriyle uyumlu olmalı, aksi takdirde göz bebeği sürekli genişleyip daralmaktan perişan duruma geliyor.
Miyopi tetiklenmesi meselesi sandığımızdan çok daha yaygın bir gerçek, çocuklarda bile ekran süresi arttıkça numaralar fırlıyor. Göz merceği saatlerce aynı noktaya kilitlendiğinde esnekliğini yitiriyor, yani o ekrandan ekrana koşan gözler aslında sessizce yardım istiyor.
Kuru göz sendromu dediğimiz o illet bizzat ekrana bakarken kırpma refleksimizin yarı yarıya azalmasından kaynaklanıyor. Göz kırpmayı unuttuğumuz her saniye kornea tabakası resmen çölleşiyor, sanki gözün içine kum dökülmüş gibi bir yanma hissi başlıyor.
Odaklanma yorgunluğu göz içi kaslarının spazm geçirmesiyle sonuçlanıyor, uzağa bakmak bir anda bulanık bir kabusa dönüveriyor. Uzun süre akıllı telefona veya monitöre dalıp gitmek gözün odak mekanizmasını tembelleştiriyor, eskisi gibi net görebilmek bir lüks haline geliyor.
Mavi ışık filtresi safsata mı yoksa gerçekten kurtarıcı mı sorusunun cevabı aslında spektrumun dalga boylarında saklı. Ekranlardan yayılan yüksek enerjili görünür ışık retinaya kadar ulaşıp oksidatif strese yol açabiliyor, o yüzden gece yarısı kaydırma işine bir dur demek lazım...
20-20-20 kuralını uygulamak göz sağlığını korumak için mucizevi bir yöntem, yirmi dakikada bir yirmi saniye boyunca yirmi fit uzağa bakmak şart. Göz kaslarını gevşetmenin en pratik yolu bu, yoksa akşama doğru baş ağrısı ve göz çukurlarındaki o zonklama kaçınılmaz oluyor.
Işıklandırma dengesi ekranla oda arasındaki kontrastı doğrudan etkiliyor, karanlık odada parlayan telefona bakmak gözü adeta mahvediyor. Ortam ışığı ile ekran parlaklığı birbiriyle uyumlu olmalı, aksi takdirde göz bebeği sürekli genişleyip daralmaktan perişan duruma geliyor.
