Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Doktor ameliyat demedi, kemoterapi demedi, "Şimdilik sadece izleyeceğiz" dediğinde insan bir durup düşünüyor tabii... Nasıl yani, vücutta bir şeyler yolunda gitmiyorken hiçbir şey yapmadan öylece bekleyecek miyiz? Aslında aktif izlem tam olarak bu endişeyi cebimize koyup, hastalığı çaktırmadan yakın markaja alma sanatı.
Gereksiz yere bıçak altına yatmaktan ya da o ağır tedavilerin yan etkileriyle boğuşmaktan kurtarıyor insanı bu yöntem. Kanser lafını duyunca hemen en radikal çözüme koşmak istiyoruz, reflexesiz duramıyoruz vallahi... Ama bazen en iyi tedavi, doğru anı beklemeyi bilmektir.
Hani doktor size her şey yolunda deyip 3 ay sonra tekrar çağırdığında içiniz kıpır kıpır olur ya... İğneli biyopsiler, PSA testleri, MR çekimleri derken bir bakmışsınız hastaneyle akraba olmuşsunuz. Yine de o ağır ameliyat masasına yatmaktan iyidir abi, yalan yok.
Sürekli tetikte yaşamak biraz yıpratıcı gelebilir, haklısınız. İnsan her an bombanın pimi çekilecekmiş gibi hissediyor bazen... "Hastalığı içeride besliyor muyum acaba" düşüncesi aklınızı kurcalayıp durur gece yarısı.
İşin sırrı, o ince çizgiyi tutturabilmekte saklı. Erken müdahale şansını kaçırmadan, hayat kalitesini hiç bozmadan yola devam etmek... Zaten bir değişim sezildiği an hop, hemen müdahale planı devreye giriyor.
Doktorunuzla aranızdaki güven bağı bu süreçte her şeyden daha kıymetli. Aklınıza takılan en ufak saçma soruyu bile çekinmeden sorabilmelisiniz, yoksa bu bekleyiş çekilmez bir çileye dönüşür... İçiniz rahat etmiyorsa, kafanızda deli sorular varsa...
Hani derler ya, bazen en büyük güç durmayı bilmektir diye. Bedeninizi dinleyin ama onun kölesi de olmayın bu süreçte. Şüpheyle yaşamak zor, evet, ama bilinçli bir takip hayat kurtarır.
Gereksiz yere bıçak altına yatmaktan ya da o ağır tedavilerin yan etkileriyle boğuşmaktan kurtarıyor insanı bu yöntem. Kanser lafını duyunca hemen en radikal çözüme koşmak istiyoruz, reflexesiz duramıyoruz vallahi... Ama bazen en iyi tedavi, doğru anı beklemeyi bilmektir.
Hani doktor size her şey yolunda deyip 3 ay sonra tekrar çağırdığında içiniz kıpır kıpır olur ya... İğneli biyopsiler, PSA testleri, MR çekimleri derken bir bakmışsınız hastaneyle akraba olmuşsunuz. Yine de o ağır ameliyat masasına yatmaktan iyidir abi, yalan yok.
Sürekli tetikte yaşamak biraz yıpratıcı gelebilir, haklısınız. İnsan her an bombanın pimi çekilecekmiş gibi hissediyor bazen... "Hastalığı içeride besliyor muyum acaba" düşüncesi aklınızı kurcalayıp durur gece yarısı.
İşin sırrı, o ince çizgiyi tutturabilmekte saklı. Erken müdahale şansını kaçırmadan, hayat kalitesini hiç bozmadan yola devam etmek... Zaten bir değişim sezildiği an hop, hemen müdahale planı devreye giriyor.
Doktorunuzla aranızdaki güven bağı bu süreçte her şeyden daha kıymetli. Aklınıza takılan en ufak saçma soruyu bile çekinmeden sorabilmelisiniz, yoksa bu bekleyiş çekilmez bir çileye dönüşür... İçiniz rahat etmiyorsa, kafanızda deli sorular varsa...
Hani derler ya, bazen en büyük güç durmayı bilmektir diye. Bedeninizi dinleyin ama onun kölesi de olmayın bu süreçte. Şüpheyle yaşamak zor, evet, ama bilinçli bir takip hayat kurtarır.
