Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
18 yaşını doldurmadan o ameliyat masasına yatmak öyle sandığınız kadar basit bir karar değil. Vücut dediğin şey bir anda oturmaz ki, süreç devam ediyor neticede.
Doktorlar genellikle dokuların gelişimini tamamlamasını beklemek ister. Yani doku gelişimi bitmeden yapılan bir müdahale, ileride tamamen boşa gidebilir... Vallahi sonradan pişman olmak da var işin içinde.
Gelişim tamamlanmadıysa estetik bıçağı altına yatmak ne kadar mantıklı? Henüz büyümesi bitmemiş bir dokuya şekil vermeye çalışmak, inşaat bitmeden evi boyamaya benzer.
Bazen çok ciddi asimetri durumları veya sağlığı etkileyen devasa boyutlar olabiliyor. İşte o zaman işin rengi değişir tabii, tıp buna "zorunlu hal" gözüyle bakabiliyor.
Ailesinin izni olsa bile her cerrah bu sorumluluğu pat diye üstlenmez abi. Kimi hekim "Biraz daha bekle evladım" der geçer, riske girmek istemez.
Psikolojik boyutunu hiç düşündünüz mü peki? Ergenlik dönemi hisleri o kadar hızlı değişir ki, bugün dert ettiğin şey yarın gözüne hiç görünmeyebilir.
Görüntüden ziyade sağlık ön plandaysa süreç biraz daha farklı işler. Ama sırf daha havalı duracak diye acele etmek... Bilemiyorum, büyük risk.
Diyelim ki ameliyat oldun ve 22 yaşına geldin. Vücut kendi formunu bulmaya devam ettiği için o protez veya dikişler öyle ilk günkü gibi kalmayabilir.
Aynaya bakıp aynadaki görüntüyü kafaya takmak ergenlikte çok doğal. Fakat bu geçici huzursuzluk için kalıcı bir cerrahi adım atmak ne derece doğru?
Ailenizle konuşun, uzman bir doktorun kapısını çalın ve dürüstçe dinleyin. Aceleci davranmamak, biraz zamana bırakmak en iyisi.
Doktorlar genellikle dokuların gelişimini tamamlamasını beklemek ister. Yani doku gelişimi bitmeden yapılan bir müdahale, ileride tamamen boşa gidebilir... Vallahi sonradan pişman olmak da var işin içinde.
Gelişim tamamlanmadıysa estetik bıçağı altına yatmak ne kadar mantıklı? Henüz büyümesi bitmemiş bir dokuya şekil vermeye çalışmak, inşaat bitmeden evi boyamaya benzer.
Bazen çok ciddi asimetri durumları veya sağlığı etkileyen devasa boyutlar olabiliyor. İşte o zaman işin rengi değişir tabii, tıp buna "zorunlu hal" gözüyle bakabiliyor.
Ailesinin izni olsa bile her cerrah bu sorumluluğu pat diye üstlenmez abi. Kimi hekim "Biraz daha bekle evladım" der geçer, riske girmek istemez.
Psikolojik boyutunu hiç düşündünüz mü peki? Ergenlik dönemi hisleri o kadar hızlı değişir ki, bugün dert ettiğin şey yarın gözüne hiç görünmeyebilir.
Görüntüden ziyade sağlık ön plandaysa süreç biraz daha farklı işler. Ama sırf daha havalı duracak diye acele etmek... Bilemiyorum, büyük risk.
Diyelim ki ameliyat oldun ve 22 yaşına geldin. Vücut kendi formunu bulmaya devam ettiği için o protez veya dikişler öyle ilk günkü gibi kalmayabilir.
Aynaya bakıp aynadaki görüntüyü kafaya takmak ergenlikte çok doğal. Fakat bu geçici huzursuzluk için kalıcı bir cerrahi adım atmak ne derece doğru?
Ailenizle konuşun, uzman bir doktorun kapısını çalın ve dürüstçe dinleyin. Aceleci davranmamak, biraz zamana bırakmak en iyisi.
