Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Vallahi billahi ilk duyduğunda insan neye uğradığını şaşırıyor, hani öyle sıradan bir karın ağrısı falan dersin geçer ya, bu öyle değil işte. Kalın bağırsağın kendi kendine savaş açması bir nevi, içeride sürekli bir yangın hali, kronik enflamasyon diyorlar tıpta buna. Hafta sonu planın varmış, arkadaşlarınla buluşacakmışsın... Hepsi bir anda yalan olabiliyor, çünkü o alevlenme dönemi geldi mi hayatı tamamen o yönetiyor.
Doktorlar işin genetik kısmına, bağışıklık sisteminin saçmalamasına falan bakıyor haklı olarak, her kafadan bir ses çıkıyor zaten bu konuda. Ama işin aslı, bağırsağın o en iç tabakası var ya, orası bildiğin yara bere içinde kalıyor. Ülseratif kolit dedikleri meret tam olarak bu, yani öyle "aman midemi üşüttüm" deyip geçiştirilecek bir durum kesinlikle değil. Sürekli bir tetikte olma hali, acaba bir sonraki atak ne zaman gelecek stresi...
Yiyip içtiklerine dikkat etmek yetmiyor bazen, ne yesem dokunuyor hissi insanı çıldırtır ya, aynen öyle. Kolonoskopi falan yapıyorlar teşhis için, o süreci zaten yaşayan bilir, hiç girmeyeyim o detaylara şimdi... Hani bazen diyorum, bu hastalık aslında vücudun "dur ve bana kulak ver" deme şekli olabilir mi? Kiminde hafif seyrediyor, kiminde ise hayatı resmen zindana çeviriyor, tamamen piyango.
İlaçları düzenli kullanmak şart, "bugün iyi hissediyorum" deyip tedaviyi kesmek en büyük hata, bizzat tecrübeyle sabit. Kortizonu, bağışıklık baskılayıcısı derken bir bakmışsın eczane gibi geziyorsun ortalıkta. Ama moralini bozmayacaksın abi, bu hastalıkla yaşamayı, onunla bir nevi barış imzalamayı öğrenmek gerekiyor bir noktada. Yoksa o seni tüketiyor, sen onu değil...
Beslenme günlükleri tutmak işe yarayabiliyor, mesela dokunan yiyecekleri tek tek not etmek lazım, çünkü herkesin tetikleyicisi bambaşka. Süt ürünleri birine dokunur, öbürü glutenden şikayet eder, yani o reçete tamamen sana özel yazılmalı. Stres yönetimi diyorlar bir de, sanki bugünün dünyasında stressiz yaşamak çok kolaymış gibi... Yine de bir yerden başlamak, kafayı rahatlatacak bir şeyler bulmak şart.
Doktorlar işin genetik kısmına, bağışıklık sisteminin saçmalamasına falan bakıyor haklı olarak, her kafadan bir ses çıkıyor zaten bu konuda. Ama işin aslı, bağırsağın o en iç tabakası var ya, orası bildiğin yara bere içinde kalıyor. Ülseratif kolit dedikleri meret tam olarak bu, yani öyle "aman midemi üşüttüm" deyip geçiştirilecek bir durum kesinlikle değil. Sürekli bir tetikte olma hali, acaba bir sonraki atak ne zaman gelecek stresi...
Yiyip içtiklerine dikkat etmek yetmiyor bazen, ne yesem dokunuyor hissi insanı çıldırtır ya, aynen öyle. Kolonoskopi falan yapıyorlar teşhis için, o süreci zaten yaşayan bilir, hiç girmeyeyim o detaylara şimdi... Hani bazen diyorum, bu hastalık aslında vücudun "dur ve bana kulak ver" deme şekli olabilir mi? Kiminde hafif seyrediyor, kiminde ise hayatı resmen zindana çeviriyor, tamamen piyango.
İlaçları düzenli kullanmak şart, "bugün iyi hissediyorum" deyip tedaviyi kesmek en büyük hata, bizzat tecrübeyle sabit. Kortizonu, bağışıklık baskılayıcısı derken bir bakmışsın eczane gibi geziyorsun ortalıkta. Ama moralini bozmayacaksın abi, bu hastalıkla yaşamayı, onunla bir nevi barış imzalamayı öğrenmek gerekiyor bir noktada. Yoksa o seni tüketiyor, sen onu değil...
Beslenme günlükleri tutmak işe yarayabiliyor, mesela dokunan yiyecekleri tek tek not etmek lazım, çünkü herkesin tetikleyicisi bambaşka. Süt ürünleri birine dokunur, öbürü glutenden şikayet eder, yani o reçete tamamen sana özel yazılmalı. Stres yönetimi diyorlar bir de, sanki bugünün dünyasında stressiz yaşamak çok kolaymış gibi... Yine de bir yerden başlamak, kafayı rahatlatacak bir şeyler bulmak şart.
