Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Biri seni yavaş yavaş eksiltiyor abi, gözünün içine baka baka yapıyor bunu hem de. Sen "düzeliriz ya, bu da geçer" diye kendini yerken, adam ya da kadın senin ruhundan besleniyor resmen. Bildiğin zehir bu. İnsan bile bile lades der mi? Diyor işte, vallahi billahi diyor. Bir bakmışsın özsaygın yerle bir olmuş, geriye sadece o koca bir hiçlik kalmış...
Gece yarısı gelen o malum mesajla başlayan çarpıntı var ya, o kalbin heyecandan değil korkudan güm güm atması aslında. Huzur vermeyen aşk mı olurmuş? Oluyor işte, adına da tutku deyip yutturuyorlar insanlara. Bir gün bulutların üzerindesin, ertesi gün yerin yedi kat dibinde. Bu iniş çıkışlar seni diri tutmuyor kardeşim, bildiğin çürütüyor için için.
Kendi evinde, kendi hayatında bir yabancı gibi sığınmacı gibi yaşamak... Adımlarını parmak uçlarında atmak. "Acaba yine neye bilenecek, şimdi ne söylesem patlar?" diye düşünmekten kafayı yemek. Bırak Allah aşkına, buna ilişki mi diyorsun sen şimdi?
Gitsen gidemiyorsun, kalsan her gün biraz daha ölüyorsun. Tam bir kapana kısılmışlık hali. Adam senin hayat enerjini süpürge gibi çekiyor, sonra da dönüp "sen çok değiştin, eskisi gibi değilsin" diyor. Arsızlığın bu kadarı! Hayatını unuttun ya, kendi arkadaşlarını, zevklerini, çocuk gibi güldüğün o eski günleri... Hepsini o dipsiz kuyuya kendin attın.
Gerçekten anlamıyorum; insan kendine niye bu kadar yüklenir ki? Seni sürekli suçlayan, attığın her adımı sorgulayan, kendi yetersizliklerini sana fatura eden birini baş tacı etmek niye? Sevgi bu değil. Sevgi dediğin insanı özgürleştirir, çoğaltır, nefes aldırır. Bu yaşadığın ise sadece bir bağımlılık, hastalıklı bir alışkanlık.
Bir kere de kendin için yap şunu. Çek o çizgiyi, bak bakalım ne oluyor. Ağlayacaksan ağla, canın mı yanacak, varsın yansın abi. Bir süre kanar o yara, sonra kabuk bağlar. Ama en azından o sürekli üzerindeki o ağır, basık, insanı boğan havadan kurtulursun. Nefes aldığını hissedersin ya, daha ötesi var mı?
Kendi değerini başkasının insafına bırakmak... Bak yine aklıma geldi, çıldıracak gibi oluyorum. Bir insanın kendini bu kadar hiçe sayması, bir başkası için kendini yok etmesi... Yapmayın gözünüzü seveyim, vallahi değmez. O hayat senin, topla o kırıntıları artık.
Gece yarısı gelen o malum mesajla başlayan çarpıntı var ya, o kalbin heyecandan değil korkudan güm güm atması aslında. Huzur vermeyen aşk mı olurmuş? Oluyor işte, adına da tutku deyip yutturuyorlar insanlara. Bir gün bulutların üzerindesin, ertesi gün yerin yedi kat dibinde. Bu iniş çıkışlar seni diri tutmuyor kardeşim, bildiğin çürütüyor için için.
Kendi evinde, kendi hayatında bir yabancı gibi sığınmacı gibi yaşamak... Adımlarını parmak uçlarında atmak. "Acaba yine neye bilenecek, şimdi ne söylesem patlar?" diye düşünmekten kafayı yemek. Bırak Allah aşkına, buna ilişki mi diyorsun sen şimdi?
Gitsen gidemiyorsun, kalsan her gün biraz daha ölüyorsun. Tam bir kapana kısılmışlık hali. Adam senin hayat enerjini süpürge gibi çekiyor, sonra da dönüp "sen çok değiştin, eskisi gibi değilsin" diyor. Arsızlığın bu kadarı! Hayatını unuttun ya, kendi arkadaşlarını, zevklerini, çocuk gibi güldüğün o eski günleri... Hepsini o dipsiz kuyuya kendin attın.
Gerçekten anlamıyorum; insan kendine niye bu kadar yüklenir ki? Seni sürekli suçlayan, attığın her adımı sorgulayan, kendi yetersizliklerini sana fatura eden birini baş tacı etmek niye? Sevgi bu değil. Sevgi dediğin insanı özgürleştirir, çoğaltır, nefes aldırır. Bu yaşadığın ise sadece bir bağımlılık, hastalıklı bir alışkanlık.
Bir kere de kendin için yap şunu. Çek o çizgiyi, bak bakalım ne oluyor. Ağlayacaksan ağla, canın mı yanacak, varsın yansın abi. Bir süre kanar o yara, sonra kabuk bağlar. Ama en azından o sürekli üzerindeki o ağır, basık, insanı boğan havadan kurtulursun. Nefes aldığını hissedersin ya, daha ötesi var mı?
Kendi değerini başkasının insafına bırakmak... Bak yine aklıma geldi, çıldıracak gibi oluyorum. Bir insanın kendini bu kadar hiçe sayması, bir başkası için kendini yok etmesi... Yapmayın gözünüzü seveyim, vallahi değmez. O hayat senin, topla o kırıntıları artık.
