Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Modern çağın en büyük yanılgısı, midemizi bir çöplük gibi doldurduğumuzda doyduğumuzu sanmamızdır. Oysa mesele sadece hacim değil; mesele, o tabağın içindekilerin kan şekerimizle girdiği o gizli, bazen de tehlikeli dans. Sabahın köründe alelacele fırından alınan o sıcacık, mis kokulu poğaçayı düşünün. Vallahi billahi iki saat sonra içinizin kıyılmasının, sanki günlerdir açmış gibi mutfak dolaplarına saldırmanızın tek müsebbibi o. Kan şekerini roket gibi fırlatıp sonra pat diye yere çakıyor bu karbonhidrat dünyası. Bizler, masada bizi uzun süre kollayacak, tabiricaizse arkamızı kollayacak gerçek gıdaların peşine düşmek zorundayız.
Yumurkayı sofranın başköşesine koymayan bir beslenme mantığı, temeli eksik atılmış bir binaya benzer. Şaka bir yana, doğanın bize sunduğu bu en kusursuz protein bombası, sabah yendiğinde akşama kadar süren o gereksiz atıştırma krizlerinin önüne set çekiveriyor. Yumurta sarısındaki o kaliteli yağlar ve beyazındaki saf protein sinerji yaratıyor resmen. Hani bazen insan ne yiyeceğini bilemez, içi hep bir şeylerin eksikliğini çeker ya… İşte tam o anlarda imdada yetişen, sindirimi saatler süren ve beyne "tamam, güvendeyiz" sinyali gönderen bir dosttur o.
Lif dediğimiz o mucizevi yapısal formül olmasaydı, muhtemelen hepimiz oburluk girdabında kaybolup gitmiştik. Yulaf ezmesi ya da yeşil mercimek gibi bakliyatlar, bağırsakta bir jel gibi şişip hacim yaratırken, zamanı adeta yavaşlatıyor. Hızlı yaşayan, her şeyi çabuk tüketen biz modern insanlar için bu yavaşlık aslında tam bir nimet. Nedir bu bitmek bilmeyen açlık hissinin ilacı derseniz; tabağınıza lifli, posalı gıdaları yığacaksınız abicim, başka yolu yok. Mideyi geç terk eden yiyecek, zihni de uzun süre meşgul etmez, sizi özgür bırakır.
Kuruyemişlerin o masum görünümlü, ufacık dünyalarında sakladıkları muazzam gücü hafife alanlar, gün ortasında bitkin düşmeye mahkumdur. Bir avuç badem veya iki bütün ceviz, içerdikleri sağlıklı yağ asitleri sayesinde açlık hormonunun sesini soluğunu kesiveriyor ansızın. Tabii burada porsiyon kontrolünü kaçırıp paketin dibini görmek de var işin içinde ama… Doğru miktarda tüketilen çiğ kuruyemişler, vücudun enerji depolarını öyle dengeli bir şekilde besliyor ki, akşam yemeğine bir kurt gibi saldırmıyorsunuz. Yağdan korkmamayı, doğru yağı seçmeyi artık hepimizin öğrenmesi gerekiyor.
Yoğurdun, özellikle de o suyu süzülmüş, kıvamlı kase kase protein kaynaklarının tok tutma kapasitesi karşısında şapka çıkarmamak imkansız. Sadece kalsiyum deposu olduğunu sanıyorsanız büyük yanılıyorsunuz, bu fermente mucize bağırsak florasını baştan aşağı yeniden inşa ediyor. İkinci beyin dediğimiz o karanlık dehliz, yani bağırsaklarımız mutlu olunca, iştah mekanizmamız da bir düzene, bir hizaya giriyor ister istemez. Ara öğünlerde o yapay, paketli diyet barlarını bir kenara fırlatıp gerçek ekşi bir yoğurda kaşık sallamak… İşte gerçek doymuşluk hissi, tam olarak bu sadelikte gizli.
Yumurkayı sofranın başköşesine koymayan bir beslenme mantığı, temeli eksik atılmış bir binaya benzer. Şaka bir yana, doğanın bize sunduğu bu en kusursuz protein bombası, sabah yendiğinde akşama kadar süren o gereksiz atıştırma krizlerinin önüne set çekiveriyor. Yumurta sarısındaki o kaliteli yağlar ve beyazındaki saf protein sinerji yaratıyor resmen. Hani bazen insan ne yiyeceğini bilemez, içi hep bir şeylerin eksikliğini çeker ya… İşte tam o anlarda imdada yetişen, sindirimi saatler süren ve beyne "tamam, güvendeyiz" sinyali gönderen bir dosttur o.
Lif dediğimiz o mucizevi yapısal formül olmasaydı, muhtemelen hepimiz oburluk girdabında kaybolup gitmiştik. Yulaf ezmesi ya da yeşil mercimek gibi bakliyatlar, bağırsakta bir jel gibi şişip hacim yaratırken, zamanı adeta yavaşlatıyor. Hızlı yaşayan, her şeyi çabuk tüketen biz modern insanlar için bu yavaşlık aslında tam bir nimet. Nedir bu bitmek bilmeyen açlık hissinin ilacı derseniz; tabağınıza lifli, posalı gıdaları yığacaksınız abicim, başka yolu yok. Mideyi geç terk eden yiyecek, zihni de uzun süre meşgul etmez, sizi özgür bırakır.
Kuruyemişlerin o masum görünümlü, ufacık dünyalarında sakladıkları muazzam gücü hafife alanlar, gün ortasında bitkin düşmeye mahkumdur. Bir avuç badem veya iki bütün ceviz, içerdikleri sağlıklı yağ asitleri sayesinde açlık hormonunun sesini soluğunu kesiveriyor ansızın. Tabii burada porsiyon kontrolünü kaçırıp paketin dibini görmek de var işin içinde ama… Doğru miktarda tüketilen çiğ kuruyemişler, vücudun enerji depolarını öyle dengeli bir şekilde besliyor ki, akşam yemeğine bir kurt gibi saldırmıyorsunuz. Yağdan korkmamayı, doğru yağı seçmeyi artık hepimizin öğrenmesi gerekiyor.
Yoğurdun, özellikle de o suyu süzülmüş, kıvamlı kase kase protein kaynaklarının tok tutma kapasitesi karşısında şapka çıkarmamak imkansız. Sadece kalsiyum deposu olduğunu sanıyorsanız büyük yanılıyorsunuz, bu fermente mucize bağırsak florasını baştan aşağı yeniden inşa ediyor. İkinci beyin dediğimiz o karanlık dehliz, yani bağırsaklarımız mutlu olunca, iştah mekanizmamız da bir düzene, bir hizaya giriyor ister istemez. Ara öğünlerde o yapay, paketli diyet barlarını bir kenara fırlatıp gerçek ekşi bir yoğurda kaşık sallamak… İşte gerçek doymuşluk hissi, tam olarak bu sadelikte gizli.
