Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Aynanın karşısına geçip o düğmeyi bir türlü kapatamadığım sabahları hatırlıyorum... İnsan bedenine yabancılaşıyor bazen, sırf o hırka biraz daha dar geldi diye bütün gün kendinden nefret eder mi ki? Tiroit bezi dedikleri o küçücük organ, meğer ruhumuzun da tartımızın da gizli patronuymuş. O yavaşlayınca, dünya da yavaşlıyor, adımlarınız ağırlaşıyor, yediğiniz her lokma sanki bedeninize bir yük gibi yapışıp kalıyor.
Vallahi billahi bazen su içsem yarıyor feryatlarının arkasında kocaman bir tıbbi gerçek yatıyor, bunu ancak yaşayan bilir. Hipotiroidi denilen o sinsi sessizlik başladığında, vücudun enerji fabrikası resmen şalteri indiriyor. Ne kadar az yerseniz yiyin, ne kadar yürürseniz yürüyün, o ibre bir gram bile oynamıyor yerinden. Çünkü içerideki o minik kelebek, hormonları eksik ürettikçe metabolizma adeta uykuya dalıyor.
Peki, bu kilo gerçekten kalıcı mı, ömür boyu bu ağırlıkla mı yaşayacağız yani? Hiç korkmayın, o ilaçlar düzenli alınıp hormon seviyeleri o eski güzel günlerine döndüğünde, o inatçı yükler de yavaş yavaş terk ediyor bizi. Vücut su tutuyor her şeyden önce; o hissettiğiniz şişkinlik, o yüzdeki, gözdeki ödem aslında yağdan ziyade birikmiş çaresizlik...
Kendinizi suçlamayı bırakın artık, bu sizin iradesizliğiniz falan değil, sadece hasta bir organın feryadı. Bir sabah uyanıyorsunuz ve bacaklarınız kurşun gibi, sanki gece boyu hiç uyumamışsınız gibi bir yorgunluk... İşte o an anlamıştım, bu bedenin bana anlatmaya çalıştığı başka bir şey vardı, mesele sadece rejim yapmak değildi.
Doktorunuzun kapısını çalın, o tahlilleri yaptırın ve kendinize biraz zaman tanıyın, yalvarırım acele etmeyin. İlaçlar etki etmeye başladıkça, sanki üzerinizden o ağır, ıslak battaniye yavaşça çekiliyormuş gibi hissedeceksiniz. Sonra bir bakmışsınız, o çok sevdiğiniz ama içine girmeye korktuğunuz eski pantolonunuz yukarı doğru kayıvermiş...
Vallahi billahi bazen su içsem yarıyor feryatlarının arkasında kocaman bir tıbbi gerçek yatıyor, bunu ancak yaşayan bilir. Hipotiroidi denilen o sinsi sessizlik başladığında, vücudun enerji fabrikası resmen şalteri indiriyor. Ne kadar az yerseniz yiyin, ne kadar yürürseniz yürüyün, o ibre bir gram bile oynamıyor yerinden. Çünkü içerideki o minik kelebek, hormonları eksik ürettikçe metabolizma adeta uykuya dalıyor.
Peki, bu kilo gerçekten kalıcı mı, ömür boyu bu ağırlıkla mı yaşayacağız yani? Hiç korkmayın, o ilaçlar düzenli alınıp hormon seviyeleri o eski güzel günlerine döndüğünde, o inatçı yükler de yavaş yavaş terk ediyor bizi. Vücut su tutuyor her şeyden önce; o hissettiğiniz şişkinlik, o yüzdeki, gözdeki ödem aslında yağdan ziyade birikmiş çaresizlik...
Kendinizi suçlamayı bırakın artık, bu sizin iradesizliğiniz falan değil, sadece hasta bir organın feryadı. Bir sabah uyanıyorsunuz ve bacaklarınız kurşun gibi, sanki gece boyu hiç uyumamışsınız gibi bir yorgunluk... İşte o an anlamıştım, bu bedenin bana anlatmaya çalıştığı başka bir şey vardı, mesele sadece rejim yapmak değildi.
Doktorunuzun kapısını çalın, o tahlilleri yaptırın ve kendinize biraz zaman tanıyın, yalvarırım acele etmeyin. İlaçlar etki etmeye başladıkça, sanki üzerinizden o ağır, ıslak battaniye yavaşça çekiliyormuş gibi hissedeceksiniz. Sonra bir bakmışsınız, o çok sevdiğiniz ama içine girmeye korktuğunuz eski pantolonunuz yukarı doğru kayıvermiş...
