Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Sessizce oturan bir kadının boynuna dokunuşunu izledim geçen gün; elinde küçük bir ayna, boğazındaki o küçücük şişliğe bakıp bakıp iç çekiyordu. Yutkunurken takılan o his, bir türlü geçmeyen o huzursuzluk... İnsan kendi bedeninde bir şeylerin kontrolden çıktığını anladığı an öyle bir çaresizlik çöküyor ki üstüne, vallahi billahi ne diyeceğimi bilemiyorum bazen. İşte o minicik, kelebek şeklindeki tiroit bezi var ya, bazen hayatı zindan edebiliyor insana. Ameliyat lafını duyduğun an zihninde beliren o karanlık senaryoları bir kenara bırak şimdi. Gel bir dertleşelim, anlatayım sana o ameliyathanenin kapısının arkasında aslında ne olduğunu.
Sabahın köründe o soğuk ameliyathane koridoruna sedyeyle girerken kalbinin nasıl güm güm attığını çok iyi biliyorum abi. Hani sanki nefesin boğazında tıkanır da... Derin bir nefes alıyorsun, anestezi uzmanı sana gülümsüyor, "Şimdi güzel bir uyku" diyor ve bum, bitti. Sen mışıl mışıl uyurken uzman eller çoktan işe koyuluyor bile. Boynunun hemen alt kısmında, doğal deri çizginin tam üstünde minicik, estetik bir çizgi açılıyor önce. Neden o çizgi biliyor musun? İleride iz kalmasın, boynunu her aynaya uzattığında o günü hatırlayıp için cız etmesin diye. Bütün mesele senin o ameliyattan sonra da aynalarla barışık kalabilmen aslında.
Doku katmanları tek tek, büyük bir saygıyla kenara çekildiğinde ortaya çıkan o doku... Bazısının içinde yumrular, nodüller var; bazısı ise iyice büyümüş, soluk borusuna baskı yapıyor. Hekim orada adeta bir kuyumcu hassasiyetiyle çalışır; millimetrik hareketler, mikro dokunuşlar... Çünkü tam o bezin arkasında ses tellerine giden o narin sinirler yatıyor. Sesin kısılamaz, sesin senin kimliğin senin her şeyin! O sinirleri tek tek bulup korumak, onlara teğet geçmek öyle bir ustalık ister ki. Özel sinir monitörleri kullanılır bazen, hani bir tık sesiyle sinirin güvende olduğu anlaşılsın, içiniz rahat etsin diye.
Ses sinirini kurtardık diyelim, peki ya pirinç tanesi kadar küçük o minik komşular? Paratiroit bezlerinden bahsediyorum ya, kalsiyum dengemizi tutan o gizli kahramanlar. Onları tiroit bezinden ayırmak, o dokunun içinden cımbızla çeker gibi koruyup yerinde bırakmak... Bazen öyle yapışık olurlar ki, hekim saatlerce sadece o iki küçük taneyi kurtarmak için ter döker. İnsan anatomisi ne büyülü bir mucize değil mi aslında? Her bir milimetresinde ayrı bir hayat, ayrı bir denge saklı.
Işığın altında saatler gibi gelen ama aslında su gibi akan dakikaların sonunda o sorunlu bez tamamen çıkarılır ya da gerekirse bir kısmı bırakılır. Hastalıklı doku dışarı alındığında sanki hastanın boynundaki o ağır yük de kalkmış gibi olur. Sonra ne mi yapılır? Kanama kontrolü. Tek bir damlanın bile sızmadığından emin olunur, defalarca kontrol edilir. İncitmeden, nazikçe kapatılır o küçük kesi. Estetik dikişlerle gizlenir üstü, sanki oraya hiç bıçak değmemiş gibi.
Açıyorsun gözünü odada, boğazında hafif bir kuruluk, belki biraz yutkunma güçlüğü... "Bitti mi gerçekten?" diye soruyorsun yanındaki hemşireye. Bitti ya, valla bitti. Korktuğun o devasa ameliyat, o kabus gibi büyüttüğün an arkanda kaldı işte. Şimdi sadece dinlenme zamanı, kendine şefkat gösterme zamanı. Bedenine güven, o kendini iyileştirmeyi her zaman bilir.
Sabahın köründe o soğuk ameliyathane koridoruna sedyeyle girerken kalbinin nasıl güm güm attığını çok iyi biliyorum abi. Hani sanki nefesin boğazında tıkanır da... Derin bir nefes alıyorsun, anestezi uzmanı sana gülümsüyor, "Şimdi güzel bir uyku" diyor ve bum, bitti. Sen mışıl mışıl uyurken uzman eller çoktan işe koyuluyor bile. Boynunun hemen alt kısmında, doğal deri çizginin tam üstünde minicik, estetik bir çizgi açılıyor önce. Neden o çizgi biliyor musun? İleride iz kalmasın, boynunu her aynaya uzattığında o günü hatırlayıp için cız etmesin diye. Bütün mesele senin o ameliyattan sonra da aynalarla barışık kalabilmen aslında.
Doku katmanları tek tek, büyük bir saygıyla kenara çekildiğinde ortaya çıkan o doku... Bazısının içinde yumrular, nodüller var; bazısı ise iyice büyümüş, soluk borusuna baskı yapıyor. Hekim orada adeta bir kuyumcu hassasiyetiyle çalışır; millimetrik hareketler, mikro dokunuşlar... Çünkü tam o bezin arkasında ses tellerine giden o narin sinirler yatıyor. Sesin kısılamaz, sesin senin kimliğin senin her şeyin! O sinirleri tek tek bulup korumak, onlara teğet geçmek öyle bir ustalık ister ki. Özel sinir monitörleri kullanılır bazen, hani bir tık sesiyle sinirin güvende olduğu anlaşılsın, içiniz rahat etsin diye.
Ses sinirini kurtardık diyelim, peki ya pirinç tanesi kadar küçük o minik komşular? Paratiroit bezlerinden bahsediyorum ya, kalsiyum dengemizi tutan o gizli kahramanlar. Onları tiroit bezinden ayırmak, o dokunun içinden cımbızla çeker gibi koruyup yerinde bırakmak... Bazen öyle yapışık olurlar ki, hekim saatlerce sadece o iki küçük taneyi kurtarmak için ter döker. İnsan anatomisi ne büyülü bir mucize değil mi aslında? Her bir milimetresinde ayrı bir hayat, ayrı bir denge saklı.
Işığın altında saatler gibi gelen ama aslında su gibi akan dakikaların sonunda o sorunlu bez tamamen çıkarılır ya da gerekirse bir kısmı bırakılır. Hastalıklı doku dışarı alındığında sanki hastanın boynundaki o ağır yük de kalkmış gibi olur. Sonra ne mi yapılır? Kanama kontrolü. Tek bir damlanın bile sızmadığından emin olunur, defalarca kontrol edilir. İncitmeden, nazikçe kapatılır o küçük kesi. Estetik dikişlerle gizlenir üstü, sanki oraya hiç bıçak değmemiş gibi.
Açıyorsun gözünü odada, boğazında hafif bir kuruluk, belki biraz yutkunma güçlüğü... "Bitti mi gerçekten?" diye soruyorsun yanındaki hemşireye. Bitti ya, valla bitti. Korktuğun o devasa ameliyat, o kabus gibi büyüttüğün an arkanda kaldı işte. Şimdi sadece dinlenme zamanı, kendine şefkat gösterme zamanı. Bedenine güven, o kendini iyileştirmeyi her zaman bilir.
