Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Sürekli ağlamak normal mi sorusunu Google'a yazdıysan zaten içeride bir yerlerde bir şeyler taşmıştır abi, bunu kabul edelim. İnsan durduk yere, sebepsiz yere gözyaşı dökmez; bunun biyolojik bir alarm sistemi olduğunu anlamak için de tıp profesörü olmaya gerek yok vallahi. Bazen sadece birikmiştir, hani o bardağı taşıran son damla derler ya, tam olarak o hesap işte. Bünye artık taşımak istemediği ne varsa dışarı fırlatıyordur, bu kadar net.
Gözyaşını zayıflık gören o eski kafa zihniyeti bir kenara bırakırsak, aslında bu durum ruhun bir çeşit sigorta atmasıdır. Sistem aşırı yükleme kaldırmıyor, trafo patlıyor ve sen kendini bir anda hıçkıra hıçkıra ağlarken buluyorsun. Kendini sıkmak, o yaşları içeri akıtmaya çalışmak yapılacak en büyük hata olabilir, benden söylemesi. Bırak aksın, temizlensin içerisi, ne olacak yani dünya mı yıkılacak...
Günde üç kere sebepsiz yere ağlama krizine girmekle, ayda bir için dökmek arasında devasa bir uçurum var tabii. Eğer her reklam filminde, her otobüs kaçırdığında veya sadece kahven soğudu diye gözlerin doluyorsa, orada durup bir düşünmek lazım. Bu artık bir deşarj yöntemi olmaktan çıkmış, sinir sisteminin "ben çöktüm, imdat" deme şekline dönüşmüştür. Sürekli ağlamak bir norm değil, bir semptomdur aslında; alttan alta seni kemiren başka bir derdin su yüzüne çıkma çabasıdır.
Kimseye hesap vermek zorunda değilsin, canın istiyorsa hıçkıra hıçkıra ağla ama bunun arkasındaki o görünmez canavarı da görmezden gelme. Sürekli dolan ve boşalamayan bir havuz gibi yaşanmaz, bir yerde o tahliye borusunun neden tıkandığını bulmak şart. Bazen sadece hormonal bir dalgalanmadır, bazen de yılların getirdiği o ağır omuz yükleri... Hangisi olduğunu anlamak için insanın kendine dürüst olması, aynaya bakıp "ne oluyor bana" diye sorması gerekir.
Çevrendekilerin "amma sulu göz oldun" demelerine kulak asmayı bırak, onlar senin içindeki fırtınadan habersiz, öyle uzaktan gazel okurlar ancak. Ağlamak biyolojik bir ihtiyaçtır, terlemek gibi, nefes almak gibi doğal bir refleks işte. Ama her şeyin fazlası zarar derler ya, bu durum hayatının merkezine oturduysa bir şeylerin ayarı kaçmış demektir. Kendine biraz şefkat göster, hemen kendini hırpalamaya, suçlamaya başlama...
Belki de sadece çok yoruldun, hani o hiç bitmeyen koşturmacalar, bitmek bilmeyen beklentiler falan... İnsan robot değil ki, bir yerde mekanizma pes ediyor işte. Eğer bu durum haftalarca sürüyorsa ve artık günlük hayatı felç etmeye başladıysa, bir bilene danışmanın vakti gelmiştir, inat etmenin alemi yok. Vallahi billahi bazen sadece bir uzmanla konuşmak bile o omuzlarındaki koca kayayı un ufak etmeye yeter.
Gözyaşını zayıflık gören o eski kafa zihniyeti bir kenara bırakırsak, aslında bu durum ruhun bir çeşit sigorta atmasıdır. Sistem aşırı yükleme kaldırmıyor, trafo patlıyor ve sen kendini bir anda hıçkıra hıçkıra ağlarken buluyorsun. Kendini sıkmak, o yaşları içeri akıtmaya çalışmak yapılacak en büyük hata olabilir, benden söylemesi. Bırak aksın, temizlensin içerisi, ne olacak yani dünya mı yıkılacak...
Günde üç kere sebepsiz yere ağlama krizine girmekle, ayda bir için dökmek arasında devasa bir uçurum var tabii. Eğer her reklam filminde, her otobüs kaçırdığında veya sadece kahven soğudu diye gözlerin doluyorsa, orada durup bir düşünmek lazım. Bu artık bir deşarj yöntemi olmaktan çıkmış, sinir sisteminin "ben çöktüm, imdat" deme şekline dönüşmüştür. Sürekli ağlamak bir norm değil, bir semptomdur aslında; alttan alta seni kemiren başka bir derdin su yüzüne çıkma çabasıdır.
Kimseye hesap vermek zorunda değilsin, canın istiyorsa hıçkıra hıçkıra ağla ama bunun arkasındaki o görünmez canavarı da görmezden gelme. Sürekli dolan ve boşalamayan bir havuz gibi yaşanmaz, bir yerde o tahliye borusunun neden tıkandığını bulmak şart. Bazen sadece hormonal bir dalgalanmadır, bazen de yılların getirdiği o ağır omuz yükleri... Hangisi olduğunu anlamak için insanın kendine dürüst olması, aynaya bakıp "ne oluyor bana" diye sorması gerekir.
Çevrendekilerin "amma sulu göz oldun" demelerine kulak asmayı bırak, onlar senin içindeki fırtınadan habersiz, öyle uzaktan gazel okurlar ancak. Ağlamak biyolojik bir ihtiyaçtır, terlemek gibi, nefes almak gibi doğal bir refleks işte. Ama her şeyin fazlası zarar derler ya, bu durum hayatının merkezine oturduysa bir şeylerin ayarı kaçmış demektir. Kendine biraz şefkat göster, hemen kendini hırpalamaya, suçlamaya başlama...
Belki de sadece çok yoruldun, hani o hiç bitmeyen koşturmacalar, bitmek bilmeyen beklentiler falan... İnsan robot değil ki, bir yerde mekanizma pes ediyor işte. Eğer bu durum haftalarca sürüyorsa ve artık günlük hayatı felç etmeye başladıysa, bir bilene danışmanın vakti gelmiştir, inat etmenin alemi yok. Vallahi billahi bazen sadece bir uzmanla konuşmak bile o omuzlarındaki koca kayayı un ufak etmeye yeter.
