Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Erkeklerin ellili yaşlardan sonra o meşhur üroloji muayene koltuğu korkusu başlar ya hani... İşte tam o dönemde kan testinde PSA değeri bir tık yüksek çıkınca insanın içine bir kurt düşüyor. Doktor hemen biyopsi mi diyecek yoksa önce bir prostat MR'ı mı isteyecek sorusu kafada dönüp duruyor. Eskiden olsa paldır küldür parça almaya kalkarlardı vallahi, şimdi neyse ki teknoloji değişti de önce bir fotoğraf çekelim diyorlar. PSA yüksekliği tek başına kanser demek değil tabii ama o gri alanda kalmak adamı yiyip bitiriyor.
Geçen gün bir dostum anlattı; idrar yaparken zorlanma, geceleri sık sık uykunun bölünmesi falan derken kendini klinikte bulmuş. Doktoru muayene ettikten sonra "Gel bir multiparametrik MR çekelim" demiş. Çünkü elle muayenede şüpheli bir sertlik hissetmiş hoca. Şüphe işte, insanı içten içe kemiren o belirsizlik anlarında bu görüntüleme yöntemi adeta bir can simidi oluyor.
Bazen de ortada hiçbir belirti yoktur ama ailede, babada amcada bu illet sinsi sinsi dolaşmıştır... Genetik miras deriz ya, işte o durumlarda tarama yapmak, erkenden yolu kesmek gerekir. Yaş kırk beşi geçti mi, aile öyküsü de varsa ürologlar artık hiç risk almıyor, doğrudan o tünele, yani emar cihazına yönlendiriyorlar sizi.
Biyopsi yaptırmışsınızdır, temiz çıkmıştır ama kan değerleri bir türlü aşağı inmiyordur, sürekli bir tırmanış halindedir. E peki nerede bu sıkıntı, gözden ne kaçtı? İşte tam bu noktada, o gözle görülmeyen kör noktaları yakalamak için prostat emarı devreye giriyor. İğnenin ıskaladığı o minicik tümör odağını harita gibi önünüze seriyor, nokta atışı yerini gösteriyor abi ya.
Aslında her şeyi bir kenara bırakın, modern tıbbın getirdiği en büyük lüks bence bu; gereksiz yere canının yanmasını engellemek. Doktorunuz PI-RADS diye bir skordan bahsettiyse, yani o raporda 4 veya 5 gibi rakamlar gördüyse... O zaman süreç hızlanıyor işte, kaçış yok, o MR sayesinde tam olarak nereden parça alınacağı milimetrik olarak belirleniyor.
Yahu insan bazen düşünüyor, idrar kaçırma ya da tam boşalamama hissi sadece yaşlılık alameti mi diye? Değil işte, bazen prostatın iyi huylu büyümesiyle o kötü huylu doku iç içe geçiyor, ayırt etmek imkansızlaşıyor. Hangisi masum hangisi tehlikeli anlamanın, o karmaşayı çözmenin yolu o sessiz odada çekilen detaylı filmlerden geçiyor.
Tedavi görmüş, ameliyat veya ışın almış hastaların takibinde de sık sık istenir bu tetkik. Acaba içeride kalan bir şeyler var mı, hastalık tekrarlıyor mu, her şey yolunda mı sorusunun cevabı o siyah beyaz görüntülerde gizlidir. Kimse durduk yere o cihazın içine girmek istemez ama belirsizlikle yaşamaktansa ne olduğunu net olarak bilmek en iyisi galiba...
Geçen gün bir dostum anlattı; idrar yaparken zorlanma, geceleri sık sık uykunun bölünmesi falan derken kendini klinikte bulmuş. Doktoru muayene ettikten sonra "Gel bir multiparametrik MR çekelim" demiş. Çünkü elle muayenede şüpheli bir sertlik hissetmiş hoca. Şüphe işte, insanı içten içe kemiren o belirsizlik anlarında bu görüntüleme yöntemi adeta bir can simidi oluyor.
Bazen de ortada hiçbir belirti yoktur ama ailede, babada amcada bu illet sinsi sinsi dolaşmıştır... Genetik miras deriz ya, işte o durumlarda tarama yapmak, erkenden yolu kesmek gerekir. Yaş kırk beşi geçti mi, aile öyküsü de varsa ürologlar artık hiç risk almıyor, doğrudan o tünele, yani emar cihazına yönlendiriyorlar sizi.
Biyopsi yaptırmışsınızdır, temiz çıkmıştır ama kan değerleri bir türlü aşağı inmiyordur, sürekli bir tırmanış halindedir. E peki nerede bu sıkıntı, gözden ne kaçtı? İşte tam bu noktada, o gözle görülmeyen kör noktaları yakalamak için prostat emarı devreye giriyor. İğnenin ıskaladığı o minicik tümör odağını harita gibi önünüze seriyor, nokta atışı yerini gösteriyor abi ya.
Aslında her şeyi bir kenara bırakın, modern tıbbın getirdiği en büyük lüks bence bu; gereksiz yere canının yanmasını engellemek. Doktorunuz PI-RADS diye bir skordan bahsettiyse, yani o raporda 4 veya 5 gibi rakamlar gördüyse... O zaman süreç hızlanıyor işte, kaçış yok, o MR sayesinde tam olarak nereden parça alınacağı milimetrik olarak belirleniyor.
Yahu insan bazen düşünüyor, idrar kaçırma ya da tam boşalamama hissi sadece yaşlılık alameti mi diye? Değil işte, bazen prostatın iyi huylu büyümesiyle o kötü huylu doku iç içe geçiyor, ayırt etmek imkansızlaşıyor. Hangisi masum hangisi tehlikeli anlamanın, o karmaşayı çözmenin yolu o sessiz odada çekilen detaylı filmlerden geçiyor.
Tedavi görmüş, ameliyat veya ışın almış hastaların takibinde de sık sık istenir bu tetkik. Acaba içeride kalan bir şeyler var mı, hastalık tekrarlıyor mu, her şey yolunda mı sorusunun cevabı o siyah beyaz görüntülerde gizlidir. Kimse durduk yere o cihazın içine girmek istemez ama belirsizlikle yaşamaktansa ne olduğunu net olarak bilmek en iyisi galiba...
