Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Gecenin bir yarısı o sıcak yataktan üçüncü kez kalkmanın ne demek olduğunu ancak yaşayan bilir abi. Tam uykunun en tatlı yerindesin, zihnin dinlenmeye geçmiş ama içindeki o sıkıntı seni dürtüklüyor; kalkıyorsun, banyoya gidiyorsun ve saatlerce o akışı bekliyorsun... Büyüyen o meret prostat, tam da idrar kesesinin çıkışını bir ingiliz anahtarı gibi sıktıkça sıkıyor işte. İdrar yolu daralıyor, vücut dışarı atmak istediği sıvıyı bir türlü rahatça itemiyor. Bazen damla damla, bazen kesik kesik; insanın bütün sabrını, bütün gecesini sömüren garip bir mekanizma bu.
Erkek bedeninin yaşlandıkça kurduğu en sinsi tuzaklardan biridir bu kesik tazyik meselesi. Eskiden gümbür gümbür, hiç düşünmeden hallettiğin o basit insani ihtiyaç, bir anda hayatının merkezine oturan dev bir planlama krizine dönüşüveriyor. Yolda yürürken gözün sürekli lavabo arıyor, bir çay daha içsem mi içmesem mi diye tırnaklarını yiyorsun vallahi. Çünkü biliyorsun ki o prostat denen organ kestane kadar bir şeyken büyüyüp idrar kanalına büküm veriyor, akışı kesiyor. Sonra uğraş dur; taziyik yok, güç yok, sadece bitmeyen bir bekleme seansı...
Tam bitti dersin, rahat bir nefes alıp pantolonunu toplarsın ama o son birkaç damla var ya... O son damlalar insanı delirtir, insana kafayı yedirtir! Mesane tam boşalmadı ki, içeride sürekli bir tortu, sürekli bir "acaba hala var mı" hissi kalıyor. Aslında beyin sana "içeride hala su var" sinyali gönderiyor çünkü büyüyen prostat yüzünden mesane kasları ne kadar sıkarsa sıksın o son kısmı dışarı itmeye gücü yetmiyor. İdrar kesesi yoruluyor bir süre sonra, pes ediyor resmen...
Peki, bu çileyi çekmek gerçekten kaderimiz mi, yoksa biz mi gözümüzde büyütüyoruz? Bir doktora gitmek, o çekinceyi bir kenara bırakıp "arkadaş benim sistemde bir tıkanıklık var" demek bu kadar mı zor? İnan bana, o banyonun soğuk taşında sabahın köründe dakikalarca beklemekten çok daha kolay. Bir çaresi var bu işin; ilacı var, yaşam tarzı değişimi var, gerekirse ufak dokunuşlar var. Kendine bu eziyeti çektirmeyi bırakıp bir uzmana görünmek, inan hayat kaliteni bir günde iki katına çıkarır.
Her tuvalet ziyaretinin bir maratona dönüşmesi, bir erkeğin özgüveninden azar azar çalan çok tuhaf bir his. Sinemada filmin ortasında kalkmak, otobüs yolculuklarında ecel terleri dökmek, arkadaş ortamında muhabbeti yarıda kesip banyoya koşmak... Yaşamayan anlamaz, dışarıdan bakınca komik gelir belki ama içeride dönen fırtına çok başka. Büyüyen prostat sadece bir organ değil ki, senin günlük özgürlüğünü, sınırlarını çizen bir gardiyana dönüşüyor adeta.
Bazen durup düşünüyorsun, ulan eskiden böyle miydik, ne ara bu hale geldik diye... Zaman geçiyor, beden değişiyor; prostate dokusu hormonal değişimlerle genişledikçe o daracık kanaldan sıvı geçirmek bir mucizeye dönüşüyor. İşin özü şu abi: İdrar yapma zorluğu dediğin şey prostatın sana gönderdiği çok net, çok açık bir imdat çağrısı. Onu duymazdan gelmek sadece süreci uzatır, gece uykularını tamamen yok eder...
Erkek bedeninin yaşlandıkça kurduğu en sinsi tuzaklardan biridir bu kesik tazyik meselesi. Eskiden gümbür gümbür, hiç düşünmeden hallettiğin o basit insani ihtiyaç, bir anda hayatının merkezine oturan dev bir planlama krizine dönüşüveriyor. Yolda yürürken gözün sürekli lavabo arıyor, bir çay daha içsem mi içmesem mi diye tırnaklarını yiyorsun vallahi. Çünkü biliyorsun ki o prostat denen organ kestane kadar bir şeyken büyüyüp idrar kanalına büküm veriyor, akışı kesiyor. Sonra uğraş dur; taziyik yok, güç yok, sadece bitmeyen bir bekleme seansı...
Tam bitti dersin, rahat bir nefes alıp pantolonunu toplarsın ama o son birkaç damla var ya... O son damlalar insanı delirtir, insana kafayı yedirtir! Mesane tam boşalmadı ki, içeride sürekli bir tortu, sürekli bir "acaba hala var mı" hissi kalıyor. Aslında beyin sana "içeride hala su var" sinyali gönderiyor çünkü büyüyen prostat yüzünden mesane kasları ne kadar sıkarsa sıksın o son kısmı dışarı itmeye gücü yetmiyor. İdrar kesesi yoruluyor bir süre sonra, pes ediyor resmen...
Peki, bu çileyi çekmek gerçekten kaderimiz mi, yoksa biz mi gözümüzde büyütüyoruz? Bir doktora gitmek, o çekinceyi bir kenara bırakıp "arkadaş benim sistemde bir tıkanıklık var" demek bu kadar mı zor? İnan bana, o banyonun soğuk taşında sabahın köründe dakikalarca beklemekten çok daha kolay. Bir çaresi var bu işin; ilacı var, yaşam tarzı değişimi var, gerekirse ufak dokunuşlar var. Kendine bu eziyeti çektirmeyi bırakıp bir uzmana görünmek, inan hayat kaliteni bir günde iki katına çıkarır.
Her tuvalet ziyaretinin bir maratona dönüşmesi, bir erkeğin özgüveninden azar azar çalan çok tuhaf bir his. Sinemada filmin ortasında kalkmak, otobüs yolculuklarında ecel terleri dökmek, arkadaş ortamında muhabbeti yarıda kesip banyoya koşmak... Yaşamayan anlamaz, dışarıdan bakınca komik gelir belki ama içeride dönen fırtına çok başka. Büyüyen prostat sadece bir organ değil ki, senin günlük özgürlüğünü, sınırlarını çizen bir gardiyana dönüşüyor adeta.
Bazen durup düşünüyorsun, ulan eskiden böyle miydik, ne ara bu hale geldik diye... Zaman geçiyor, beden değişiyor; prostate dokusu hormonal değişimlerle genişledikçe o daracık kanaldan sıvı geçirmek bir mucizeye dönüşüyor. İşin özü şu abi: İdrar yapma zorluğu dediğin şey prostatın sana gönderdiği çok net, çok açık bir imdat çağrısı. Onu duymazdan gelmek sadece süreci uzatır, gece uykularını tamamen yok eder...
