Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Erkeklerin kırk yaşını geçince içine düşen o tuhaf huzursuzluğu bilirsiniz, hele ki mevzu dönüp dolaşıp o malum kontrole gelince... Yani şimdi dürüst olalım, kim doktora gidip de sırasını beklerken "Hadi inşallah o parmakla muayene işi çıkmaz" diye içinden dua etmiyor ki? Vallahi de ediyor billahi de ediyor, hepimiz insanız sonuçta. Ama işte kaçış yok gibi bir şey, kafada sürekli aynı soru dönüp duruyor: Gerçekten şart mı bu devirde, teknoloji bu kadar gelişmişken hâlâ o eski usul mü yani...
Kan testleri falan var tabii, şu meşhur PSA dedikleri hadise hani. Kanı veriyorsun, laboratuvardan sonuç geliyor, sayılara bakıp "Tamam temiz" diyorsun kendi kendine ama işin aslı pek öyle değilmiş galiba. Bizim kahvedeki Hüseyin abi sırf o teste güvenip iki sene gitmedi doktora, sonra bir gün... Neyse, doktorlar hep söylüyor zaten, kan testi bazen yanıltabiliyor, o yüzden o dokunuş illa ki gerekiyor diyorlar.
Şimdi gözünüzü seveyim öyle hemen en kötüsünü düşünüp karalar bağlamayın, altı üstü birkaç saniyelik bir şey. İnternette yazan o korkunç hikayelere bakarsanız yandınız, herkes bir şeyler uyduruyor, abartmayı çok seviyoruz millet olarak. Hâlbuki sakin kalıp nefes alınca, doktor işini yaparken başka şeyler düşünmeye çalışınca öyle büyütecek bir durum olmadığını anlıyor insan. Ha, çok mu keyifli, yok canım tabii ki değil ama sağlık bu, şakaya gelmez.
Bazen düşünüyorum da, acaba bu korku yüzünden kaç kişi üroloji polikliniğinin kapısından geri döndü? Gurur mu yapıyoruz, utanıyor muyuz, yoksa tamamen o bilinmezliğin getirdiği bir çekince mi, adını siz koyun artık. Ama o muayene masasına oturup kalktıktan sonra gelen o "Oh be, bu kadarcık mıymış" hafifliği var ya, işte sırf onun için bile değer o sıkıntıya katlanmaya.
Aslında doktorun orada baktığı şey çok basit, prostatın kıvamı nasıl, sert mi, yumuşak mı, yüzeyinde bir düzensizlik var mı... Bunu hiçbir ultrasound cihazı, hiçbir kan tahlili tam olarak o parmağın ucu kadar hissettiremiyor adamlara, işin sırrı tecrübede yani. Yani bir nevi el yordamıyla erken teşhis dedikleri olay, ki hayat kurtardığına yüzlerce kez şahit oldum eski gazetecilik yıllarımda.
Kendinize bir iyilik yapın, o randevuyu ertelemeyi bırakın artık, haftaya giderim, öbür ay bakarım diye diye zaman geçiyor. Bir kere cesaret edip gittiniz mi gerisi çorap söküğü gibi gelecek, kendinizi çok daha huzurlu hissedeceksiniz, benden söylemesi...
Kan testleri falan var tabii, şu meşhur PSA dedikleri hadise hani. Kanı veriyorsun, laboratuvardan sonuç geliyor, sayılara bakıp "Tamam temiz" diyorsun kendi kendine ama işin aslı pek öyle değilmiş galiba. Bizim kahvedeki Hüseyin abi sırf o teste güvenip iki sene gitmedi doktora, sonra bir gün... Neyse, doktorlar hep söylüyor zaten, kan testi bazen yanıltabiliyor, o yüzden o dokunuş illa ki gerekiyor diyorlar.
Şimdi gözünüzü seveyim öyle hemen en kötüsünü düşünüp karalar bağlamayın, altı üstü birkaç saniyelik bir şey. İnternette yazan o korkunç hikayelere bakarsanız yandınız, herkes bir şeyler uyduruyor, abartmayı çok seviyoruz millet olarak. Hâlbuki sakin kalıp nefes alınca, doktor işini yaparken başka şeyler düşünmeye çalışınca öyle büyütecek bir durum olmadığını anlıyor insan. Ha, çok mu keyifli, yok canım tabii ki değil ama sağlık bu, şakaya gelmez.
Bazen düşünüyorum da, acaba bu korku yüzünden kaç kişi üroloji polikliniğinin kapısından geri döndü? Gurur mu yapıyoruz, utanıyor muyuz, yoksa tamamen o bilinmezliğin getirdiği bir çekince mi, adını siz koyun artık. Ama o muayene masasına oturup kalktıktan sonra gelen o "Oh be, bu kadarcık mıymış" hafifliği var ya, işte sırf onun için bile değer o sıkıntıya katlanmaya.
Aslında doktorun orada baktığı şey çok basit, prostatın kıvamı nasıl, sert mi, yumuşak mı, yüzeyinde bir düzensizlik var mı... Bunu hiçbir ultrasound cihazı, hiçbir kan tahlili tam olarak o parmağın ucu kadar hissettiremiyor adamlara, işin sırrı tecrübede yani. Yani bir nevi el yordamıyla erken teşhis dedikleri olay, ki hayat kurtardığına yüzlerce kez şahit oldum eski gazetecilik yıllarımda.
Kendinize bir iyilik yapın, o randevuyu ertelemeyi bırakın artık, haftaya giderim, öbür ay bakarım diye diye zaman geçiyor. Bir kere cesaret edip gittiniz mi gerisi çorap söküğü gibi gelecek, kendinizi çok daha huzurlu hissedeceksiniz, benden söylemesi...
