Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Sessizce ilerleyen bir düşmanla aynı evde yaşamak gibi bir şey bu. Yıllarca hiçbir belirti vermeden, çıt çıkarmadan kemiklerin içini boşaltan o hain süreçten bahsediyorum... Yıllar önce haber merkezinde sağlık dosyalarını incelerken ilk kez fark etmiştim; meğer insan bedeninin o en sağlam, en güvendiğimiz yapısı meğer pamuk ipliğine bağlıymış. Kemik erimesi dedikleri şey, aslında bedenin kendi mimarisini yavaşça unutması durumu. Yaş ilerledikçe yıkım yapımın önüne geçiyor, hücreler eskisinden daha tembel çalışmaya başlıyor. Yani hücresel düzeyde bir tembellik bu, tam olarak öyle.
O sert ve kırılmaz sandığımız iskeletimiz meğer sürekli yenilenen, canlı bir sünger gibiymiş. Bir taraftan sürekli yeni doku yapılırken diğer taraftan eskiler temizleniyor; dünün inşaatı bugün yıkılıp yeniden kuruluyor. İşte bu muazzam dengenin bozulmasıyla başlıyor bütün hikaye. Kalsiyum depolaması aksayınca, dokuların arası gözenek gözenek açılmaya başlıyor... Hani kurabiyeyi çaya batırırsın da bir an dağılıverir ya, işte aynen öyle. Vallahi billahi farkına bile varmıyorsun ilk başlarda.
Bel ağrılarını sadece yorgunluğa bağlayıp geçiştirmek yapılan en büyük hatalardan biri. Bir sabah kalkıyorsun, boyun azıcık kısalmış, omurga hafifçe öne bükülmüş... Abi yok ya, ben sadece çok çalışmaktan yoruldum diyorsun ama gerçek bambaşka. O omurların içinde küçük küçük çökme kırıkları oluşuyor aslında. Vücut sana sinyal veriyor, bas bas bağırıyor ama duyan kim?
Genetik piyangoda ne çektiğinizi hiç düşündünüz mü? Ailenizde, özellikle de annenizde veya anneannenizde kalça kırığı geçmişi varsa risk haritanız çoktan çizilmiş demektir. Hormonlar keza başka bir hikaye... Kadınlarda menopoz sonrası östrojenin aniden sahneden çekilmesi, kemik koruma kalkanını bir gecede yerle bir ediyor. Düşüyor o koruyucu zırh, savunmasız kalıveriyorsunuz.
Güneş ışığını hayatından çıkarıp masa başına hapsolan modern insan bu riski kendi eliyle davet ediyor. D vitamini olmadan o içtiğin sütler, yediğin yoğurtlar neye yarar ki? Kalsiyumu kemiğe taşıyacak otobüs yoksa, yolcu durakta bekler durur... Hareketsizlik de cabası tabii. Beden ağırlığı taşımayan, dirençle karşılaşmayan kemik "bana ihtiyaç kalmadı herhalde" deyip kendini salıyor.
Peki ne yapacağız, her şeyi kaderine mi terk edeceğiz? Tabii ki hayır, hemen yarın sabah rutininizi değiştirmekle işe başlayabilirsiniz. Yürüyüş yapın, ağırlık kaldırın, vücuda "sana ihtiyacım var, güçlü kalmalısın" mesajını her gün bıkmadan usanmadan verin. Sigarayı, o aşırı kahve tüketimini falan zaten söylemiyorum bile... Beslenmeye özen göstermek, rengarenk taze sebzeleri tabağa koymak o kadar da zor olmasa gerek.
Korkunun ecele faydası yok ama erken alınan önlemin hayat kurtardığı bir gerçek. Dansometric taraması dedikleri o basit kemik yoğunluğu ölçümünü yaptırmak en fazla on dakikanızı alır. Ağrısız, sızısız, kısacık bir işlem... Geç kalmadan, bir sabah aniden yatakta ters bir hareketle o acıyı hissetmeden önce adımı atmak şart. Kendi bedeninize kulak verin, o sizi asla yarı yolda bırakmaz...
O sert ve kırılmaz sandığımız iskeletimiz meğer sürekli yenilenen, canlı bir sünger gibiymiş. Bir taraftan sürekli yeni doku yapılırken diğer taraftan eskiler temizleniyor; dünün inşaatı bugün yıkılıp yeniden kuruluyor. İşte bu muazzam dengenin bozulmasıyla başlıyor bütün hikaye. Kalsiyum depolaması aksayınca, dokuların arası gözenek gözenek açılmaya başlıyor... Hani kurabiyeyi çaya batırırsın da bir an dağılıverir ya, işte aynen öyle. Vallahi billahi farkına bile varmıyorsun ilk başlarda.
Bel ağrılarını sadece yorgunluğa bağlayıp geçiştirmek yapılan en büyük hatalardan biri. Bir sabah kalkıyorsun, boyun azıcık kısalmış, omurga hafifçe öne bükülmüş... Abi yok ya, ben sadece çok çalışmaktan yoruldum diyorsun ama gerçek bambaşka. O omurların içinde küçük küçük çökme kırıkları oluşuyor aslında. Vücut sana sinyal veriyor, bas bas bağırıyor ama duyan kim?
Genetik piyangoda ne çektiğinizi hiç düşündünüz mü? Ailenizde, özellikle de annenizde veya anneannenizde kalça kırığı geçmişi varsa risk haritanız çoktan çizilmiş demektir. Hormonlar keza başka bir hikaye... Kadınlarda menopoz sonrası östrojenin aniden sahneden çekilmesi, kemik koruma kalkanını bir gecede yerle bir ediyor. Düşüyor o koruyucu zırh, savunmasız kalıveriyorsunuz.
Güneş ışığını hayatından çıkarıp masa başına hapsolan modern insan bu riski kendi eliyle davet ediyor. D vitamini olmadan o içtiğin sütler, yediğin yoğurtlar neye yarar ki? Kalsiyumu kemiğe taşıyacak otobüs yoksa, yolcu durakta bekler durur... Hareketsizlik de cabası tabii. Beden ağırlığı taşımayan, dirençle karşılaşmayan kemik "bana ihtiyaç kalmadı herhalde" deyip kendini salıyor.
Peki ne yapacağız, her şeyi kaderine mi terk edeceğiz? Tabii ki hayır, hemen yarın sabah rutininizi değiştirmekle işe başlayabilirsiniz. Yürüyüş yapın, ağırlık kaldırın, vücuda "sana ihtiyacım var, güçlü kalmalısın" mesajını her gün bıkmadan usanmadan verin. Sigarayı, o aşırı kahve tüketimini falan zaten söylemiyorum bile... Beslenmeye özen göstermek, rengarenk taze sebzeleri tabağa koymak o kadar da zor olmasa gerek.
Korkunun ecele faydası yok ama erken alınan önlemin hayat kurtardığı bir gerçek. Dansometric taraması dedikleri o basit kemik yoğunluğu ölçümünü yaptırmak en fazla on dakikanızı alır. Ağrısız, sızısız, kısacık bir işlem... Geç kalmadan, bir sabah aniden yatakta ters bir hareketle o acıyı hissetmeden önce adımı atmak şart. Kendi bedeninize kulak verin, o sizi asla yarı yolda bırakmaz...
