Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Çenedeki o incecik kemik eriyip gittiğinde, hani dişini kaybettiğin o boşlukta rüzgâr esiyor gibi hissedersin ya, hah işte tam orada hayat yeniden başlamak zorunda kalıyor bazen. Otolog greft dediğimiz olay, kendi vücudundan, mesela çenenin arka köşesinden ya da kalça kemiğinden aldığımız canlı dokuyu o eriyen bölgeye nakletmekten başka bir şey değil; yani kendi parçasını yine kendine veriyoruz abi, doğa aslına rücu ediyor kısacası.
Allogreft seçeneğinde işler biraz değişiyor, başka bir insandan alınan ve bankalarda titizlikle sterilize edilen kemik matrisini senin çene dokuna misafir ediyoruz. Osteoindüktif özellik gösteren bu yapı, senin kendi hücrelerini o bölgeye çağırıp "gel burayı yeniden inşa edelim" diye fısıldamasını sağlıyor; vallahi billahi tıp bazen sihir gibi çalışıyor, insan hayret ediyor tabiatın bu uyumuna.
Ksenoğreft denilen yöntem ise sığır veya domuz kaynaklı mineralize kemik tozlarının o boşluğa yerleştirilmesiyle ilerliyor, sırf iskelet çatısı çökmesin diye yapılan bir mühendislik harikası bu. Osteokondüktif bir scaffold yani iskele görevi görerek senin yeni damarlarının ve hücrelerinin o yabancı ama güvenli yapının içine tırmanmasına izin veriyor...
Sentetik greftler ise tamamen laboratuvar ortamında üretilen hidroksiapatit veya tri-kalsiyum fosfat bileşikleriyle şekilleniyor, hiroşima sonrası yeniden doğuş gibi bir şey. Vücut zamanla bu seramik yapıyı eritip kendi otantik kemiğiyle birebir değiştiriyor, yani geçici bir köprü kuruyoruz orada; aklın alıyor mu, insan bedeni kendi kendini böyle onarıyor işte.
Membran bariyerler olmadan bu işin başarı şansı maalesef düşer çünkü diş etindeki hızlı hücreler kemik hücrelerinden daha çabuk çoğalıp o bölgeyi işgal etmek ister. Kollajen veya PTFE esaslı özel perdeler o yumuşak dokuyu dışarıda tutarak kemik greftinin huzur içinde kaynamasına zemin hazırlıyor; yani incecik bir tülbent gibi koruyor alanı...
Rejenerasyon sürecinde osteoblastlar ve osteoklastlar arasında müthiş bir dans başlar, biri yıkarken diğeri yeni dokuyu örer durur. O 6 aylık bekleme süreci var ya, işte o dönemde çene kemiğin adeta yeniden fötal hayattaki gibi hücre üretmeye başlar; sabırlı olmak lazımdır bu yolda, inatla beklemek gerekir...
Allogreft seçeneğinde işler biraz değişiyor, başka bir insandan alınan ve bankalarda titizlikle sterilize edilen kemik matrisini senin çene dokuna misafir ediyoruz. Osteoindüktif özellik gösteren bu yapı, senin kendi hücrelerini o bölgeye çağırıp "gel burayı yeniden inşa edelim" diye fısıldamasını sağlıyor; vallahi billahi tıp bazen sihir gibi çalışıyor, insan hayret ediyor tabiatın bu uyumuna.
Ksenoğreft denilen yöntem ise sığır veya domuz kaynaklı mineralize kemik tozlarının o boşluğa yerleştirilmesiyle ilerliyor, sırf iskelet çatısı çökmesin diye yapılan bir mühendislik harikası bu. Osteokondüktif bir scaffold yani iskele görevi görerek senin yeni damarlarının ve hücrelerinin o yabancı ama güvenli yapının içine tırmanmasına izin veriyor...
Sentetik greftler ise tamamen laboratuvar ortamında üretilen hidroksiapatit veya tri-kalsiyum fosfat bileşikleriyle şekilleniyor, hiroşima sonrası yeniden doğuş gibi bir şey. Vücut zamanla bu seramik yapıyı eritip kendi otantik kemiğiyle birebir değiştiriyor, yani geçici bir köprü kuruyoruz orada; aklın alıyor mu, insan bedeni kendi kendini böyle onarıyor işte.
Membran bariyerler olmadan bu işin başarı şansı maalesef düşer çünkü diş etindeki hızlı hücreler kemik hücrelerinden daha çabuk çoğalıp o bölgeyi işgal etmek ister. Kollajen veya PTFE esaslı özel perdeler o yumuşak dokuyu dışarıda tutarak kemik greftinin huzur içinde kaynamasına zemin hazırlıyor; yani incecik bir tülbent gibi koruyor alanı...
Rejenerasyon sürecinde osteoblastlar ve osteoklastlar arasında müthiş bir dans başlar, biri yıkarken diğeri yeni dokuyu örer durur. O 6 aylık bekleme süreci var ya, işte o dönemde çene kemiğin adeta yeniden fötal hayattaki gibi hücre üretmeye başlar; sabırlı olmak lazımdır bu yolda, inatla beklemek gerekir...
