Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Sanayiye her gittiğinde cebinden çıkan o paranın canını nasıl yaktığını çok iyi biliyorum. Usta sana "Balatalar bitmiş abi" dediğinde, daha altı ay önce değiştirdiğin o siyah metal parçalarına bakıp içinden küfretmekten yorulmadın mı? Yoruldun tabii. Çünkü biliyorsun ki o balataların bu kadar çabuk erimesinin arkasında sadece senin şanssızlığın ya da kalitesiz malzeme yok. Direksiyon başındaki o görünmez alışkanlıkların, o sürekli frene basan sağ ayağın var ya... İşte o ayak, aslında cüzdanını yavaş yavaş kemiriyor.
Sürekli kırmızı ışığa jet gibi yaklaşıp son saniyede zınk diye durmayı bir marifet sanıyorsan, daha çok sanayi yolu gözlersin. Arabayı koşturup koşturup sonra da o tonlarca ağırlığı durdurmak için balatalara yüklenmek, düpedüz o parçalara işkence etmektir. Şehir içi trafiğinde bir gaz, bir fren gidiyorsun ya; işte o anlarda tekerleklerin arkasında adeta bir cehennem ateşi yanıyor. Sürtünme, yüksek ısı, metalin metale isyanı... Sonra da "Bu balata neden erkenden bitti?" diye dövünüyorsun. Hızını trafiğin akışına göre ayarlamayı, ayağını gazdan erken çekmeyi ne zaman öğreneceksin merak ediyorum.
Kalitesiz, markası belirsiz, ucuz diye aldığın o yedek parçalar varya, aslında sana en pahalıya patlayanlar onlar. Üç kuruş kar edeceğim diye gidip merdiven altı balata taktırıyorsun, sonra da üçüncü ayda diskleri çizmeye başlıyor araba. Ucuz etin yahnisi misali, o sert ve kalitesiz malzeme hem kendi ömrünü tüketiyor hem de diski bitiriyor. Paraya kıyıp orijinal ya da kendini kanıtlamış bir marka almadığın sürece, bu döngüden asla kurtulamayacaksın. Bazen ucuza kaçmak, en büyük savurganlıktır aslında; cebindeki parayı çöpe atmakla eşdeğerdir.
Yokuş aşağı inerken o ayağın neden sürekli fren pedalının üzerinde asılı kalıyor, hiç düşündün mü? Korku mu, alışkanlık mı, yoksa sadece arabayı kendi haline bırakamamak mı... Kompresör denen o muazzam gücü, yani motor frenini kullanmayı tamamen unutmuşsun. Motoru bir vites küçültüp devri yükseltmek yerine, bütün yükü o incecik balatalara bindiriyorsun ya, işte o an balatalar resmen eriyor. Bırak motor tutsun arabayı, bırak şanzıman üstlensin o ağırlığı; sen sadece izle ve pedalın rahat nefes almasına izin ver.
Şu bagajındaki gereksiz ağırlıklardan ne zaman kurtulacaksın, gerçekten çok merak ediyorum. Yazdan kalma şezlonglar, hiç kullanmadığın alet çantaları, o ağır zincirler... Arabaya yüklediğin her ekstra kilo, durmak istediğinde balatalara binen fazladan tonlarca yük demek. Hafif bir araba her zaman daha kolay durur, daha az yıpratır ve seni üzmez. Sırtındaki yükü azaltmadığın sürece, o fren disklerinin ve balatalarının ömrünü uzatmayı rüyanda bile göremezsin.
Jantların arasına bir baksana, simsiyah bir toz tabakası kaplamış her yeri değil mi? İşte o toz, aslında senin paranın, balatanın eriyip havaya karışan külleridir. Kaliperlerin sıkışmıştır belki, hidrolik sıvın özelliğini kaybetmiştir ya da o küçük pistonlar geri çekilmiyordur... Sen frene basmasan bile balata diske sürtmeye devam ediyordur da senin ruhun bile duymuyordur. Arabanın bakımını sadece yağ değiştirmekten ibaret sandığın sürece, o gizli sürtünmeler cüzdanını kemirmeye devam edecek. Bir gün olsun o tekerlekleri boşa alıp bir döndür bakalım, rahat dönüyor mu, yoksa bir yerlerde gizli bir direnç mi var...
Sürekli kırmızı ışığa jet gibi yaklaşıp son saniyede zınk diye durmayı bir marifet sanıyorsan, daha çok sanayi yolu gözlersin. Arabayı koşturup koşturup sonra da o tonlarca ağırlığı durdurmak için balatalara yüklenmek, düpedüz o parçalara işkence etmektir. Şehir içi trafiğinde bir gaz, bir fren gidiyorsun ya; işte o anlarda tekerleklerin arkasında adeta bir cehennem ateşi yanıyor. Sürtünme, yüksek ısı, metalin metale isyanı... Sonra da "Bu balata neden erkenden bitti?" diye dövünüyorsun. Hızını trafiğin akışına göre ayarlamayı, ayağını gazdan erken çekmeyi ne zaman öğreneceksin merak ediyorum.
Kalitesiz, markası belirsiz, ucuz diye aldığın o yedek parçalar varya, aslında sana en pahalıya patlayanlar onlar. Üç kuruş kar edeceğim diye gidip merdiven altı balata taktırıyorsun, sonra da üçüncü ayda diskleri çizmeye başlıyor araba. Ucuz etin yahnisi misali, o sert ve kalitesiz malzeme hem kendi ömrünü tüketiyor hem de diski bitiriyor. Paraya kıyıp orijinal ya da kendini kanıtlamış bir marka almadığın sürece, bu döngüden asla kurtulamayacaksın. Bazen ucuza kaçmak, en büyük savurganlıktır aslında; cebindeki parayı çöpe atmakla eşdeğerdir.
Yokuş aşağı inerken o ayağın neden sürekli fren pedalının üzerinde asılı kalıyor, hiç düşündün mü? Korku mu, alışkanlık mı, yoksa sadece arabayı kendi haline bırakamamak mı... Kompresör denen o muazzam gücü, yani motor frenini kullanmayı tamamen unutmuşsun. Motoru bir vites küçültüp devri yükseltmek yerine, bütün yükü o incecik balatalara bindiriyorsun ya, işte o an balatalar resmen eriyor. Bırak motor tutsun arabayı, bırak şanzıman üstlensin o ağırlığı; sen sadece izle ve pedalın rahat nefes almasına izin ver.
Şu bagajındaki gereksiz ağırlıklardan ne zaman kurtulacaksın, gerçekten çok merak ediyorum. Yazdan kalma şezlonglar, hiç kullanmadığın alet çantaları, o ağır zincirler... Arabaya yüklediğin her ekstra kilo, durmak istediğinde balatalara binen fazladan tonlarca yük demek. Hafif bir araba her zaman daha kolay durur, daha az yıpratır ve seni üzmez. Sırtındaki yükü azaltmadığın sürece, o fren disklerinin ve balatalarının ömrünü uzatmayı rüyanda bile göremezsin.
Jantların arasına bir baksana, simsiyah bir toz tabakası kaplamış her yeri değil mi? İşte o toz, aslında senin paranın, balatanın eriyip havaya karışan külleridir. Kaliperlerin sıkışmıştır belki, hidrolik sıvın özelliğini kaybetmiştir ya da o küçük pistonlar geri çekilmiyordur... Sen frene basmasan bile balata diske sürtmeye devam ediyordur da senin ruhun bile duymuyordur. Arabanın bakımını sadece yağ değiştirmekten ibaret sandığın sürece, o gizli sürtünmeler cüzdanını kemirmeye devam edecek. Bir gün olsun o tekerlekleri boşa alıp bir döndür bakalım, rahat dönüyor mu, yoksa bir yerlerde gizli bir direnç mi var...
