Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Aynadaki o ilk karşılaşma anı, ameliyat masasının soğukluğundan sıyrılıp yeni bir hayata uyanmanın o muazzam heyecanı... İnsan heyecanlanıyor tabii, kolay değil, yepyeni bir silüet, taze bir özgüven dalgası kaplıyor içinizi. Ama o da ne? Göğsünüzü bir zırh gibi saran, nefes aldırmaz görünen o medikal korseyle göz göze geliyorsunuz bir anda. Vallahi billahi ilk günlerde "Ben bu mengenenin içinde nasıl yaşayacağım?" hissi çok normal, sakın korkmayın. Genellikle o ilk altı haftalık maratonun baş kahramanıdır kendisi; hani çıkartıp atmak istersiniz ama o olmasa da iyileşme eksik kalır, dikişler öksüz kalır sanki. İlk bir ay, yani o kritik ilk dört hafta boyunca gece gündüz, yatarken, kalkarken, hatta bazen aynada kendinize hayran hayran bakarken bile o korseyi üstünüzde tutmanız şart; çünkü yeni yerleştirilen o dokuların, o özenle şekillendirilen hatların yerçekimine karşı verdiği savaşı kazanması ancak bu sadık dostun desteğiyle mümkün oluyor.
Peki, ne zaman bitecek bu esaret, ne zaman o dantelli, şık, vitrinleri süsleyen o canım sütyenlere geçeceğiz diye sabırsızlanıyorsunuz, değil mi? Haklısınız abi ya, insan özlüyor eski hafifliğini, o süslü püslü kadınsı detayları... Ama acele işe şeytan karışır derler ya, tam da öyle bir dönemdesiniz işte. Genellikle dördüncü veya altıncı haftadan sonra, doktorunuz o sihirli onayı verdiğinde, telli ve dolgulu olmayan, sporsever kadınların yakından tanıdığı o yumuşacık penye sporcu sütyenlerine geçiş izni çıkıyor. Şekillenen memenin alt kıvrımındaki dikiş hatlarına baskı yapıp orayı tahriş etmesin, o taze yara izlerini zedelemesin diye telli sütyenleri en az altı ay, hatta bazen bir yıl kadar hayatımızdan tamamen çıkarıyoruz. Acele edip o sert telli çamaşırları erkenden giyenlerin sonradan yaşadığı pişmanlıkları bir bilseniz...
İyileşme dediğimiz şey aslında doğrusal bir çizgi değil, inişli çıkışlı, bazen sabır sınayan, bazen de mucizelere gebe upuzun bir yolculuk. Bir sabah uyanıyorsunuz, göğsünüz taş gibi sert, diğer sabah bir bakıyorsunuz yumuşacık; işte o dalgalanmalar sırasında korse resmen bir sığınak oluyor insana. Vücudun o bölgede topladığı ödemi, yani o can sıkıcı şişlikleri dağıtmanın, derinin altındaki boşlukları kapatıp dokuların birbirine kaynamasını sağlamanın en kestirme yolu bu sıkı fıkı dostluktan geçiyor. Hani bazen insan bunalır, "Sadece bu gecelik çıkarsam ne olur ki?" der ya... Yapmayın, o bir gecelik boşluk bile memenin protezi algılama biçimini, o simetriyi öyle bir etkiler ki, sonra geri dönüşü geri dönülmez yollara çıkabilir...
Gözünüz sürekli takvimde, biliyorum, gün sayıyorsunuz o hafiflik hissine kavuşmak için. Ama unutmayın ki her vücut kendi hikayesini yazar, her ten farklı bir hızda onarır kendini; komşunun iki haftada çıkardığı korseyi siz belki iki ay taşımak zorunda kalırsınız. Bu süreçte kumaşın kalitesi de o kadar önemli ki, cildinizin nefes alması, terin o dikiş yerlerinde birikip enfeksiyona davetiye çıkarmaması için pamuklu ve elastikiyeti yüksek medikal ürünlerden şaşmamak gerekiyor. Zaten bir süre sonra o korseyle öyle bir bütünleşiyorsunuz ki, çıkardığınız o nadir anlarda kendinizi çıplak ve korumasız hissediyorsunuz, resmen bir güvenli alan yaratıyor insana. Sabredin, o aynadaki muhteşem sonuca sorunsuz ulaşmanın bedeli, sadece birkaç hafta bu sadık zırhla yoldaşlık etmekten geçiyor işte...
Peki, ne zaman bitecek bu esaret, ne zaman o dantelli, şık, vitrinleri süsleyen o canım sütyenlere geçeceğiz diye sabırsızlanıyorsunuz, değil mi? Haklısınız abi ya, insan özlüyor eski hafifliğini, o süslü püslü kadınsı detayları... Ama acele işe şeytan karışır derler ya, tam da öyle bir dönemdesiniz işte. Genellikle dördüncü veya altıncı haftadan sonra, doktorunuz o sihirli onayı verdiğinde, telli ve dolgulu olmayan, sporsever kadınların yakından tanıdığı o yumuşacık penye sporcu sütyenlerine geçiş izni çıkıyor. Şekillenen memenin alt kıvrımındaki dikiş hatlarına baskı yapıp orayı tahriş etmesin, o taze yara izlerini zedelemesin diye telli sütyenleri en az altı ay, hatta bazen bir yıl kadar hayatımızdan tamamen çıkarıyoruz. Acele edip o sert telli çamaşırları erkenden giyenlerin sonradan yaşadığı pişmanlıkları bir bilseniz...
İyileşme dediğimiz şey aslında doğrusal bir çizgi değil, inişli çıkışlı, bazen sabır sınayan, bazen de mucizelere gebe upuzun bir yolculuk. Bir sabah uyanıyorsunuz, göğsünüz taş gibi sert, diğer sabah bir bakıyorsunuz yumuşacık; işte o dalgalanmalar sırasında korse resmen bir sığınak oluyor insana. Vücudun o bölgede topladığı ödemi, yani o can sıkıcı şişlikleri dağıtmanın, derinin altındaki boşlukları kapatıp dokuların birbirine kaynamasını sağlamanın en kestirme yolu bu sıkı fıkı dostluktan geçiyor. Hani bazen insan bunalır, "Sadece bu gecelik çıkarsam ne olur ki?" der ya... Yapmayın, o bir gecelik boşluk bile memenin protezi algılama biçimini, o simetriyi öyle bir etkiler ki, sonra geri dönüşü geri dönülmez yollara çıkabilir...
Gözünüz sürekli takvimde, biliyorum, gün sayıyorsunuz o hafiflik hissine kavuşmak için. Ama unutmayın ki her vücut kendi hikayesini yazar, her ten farklı bir hızda onarır kendini; komşunun iki haftada çıkardığı korseyi siz belki iki ay taşımak zorunda kalırsınız. Bu süreçte kumaşın kalitesi de o kadar önemli ki, cildinizin nefes alması, terin o dikiş yerlerinde birikip enfeksiyona davetiye çıkarmaması için pamuklu ve elastikiyeti yüksek medikal ürünlerden şaşmamak gerekiyor. Zaten bir süre sonra o korseyle öyle bir bütünleşiyorsunuz ki, çıkardığınız o nadir anlarda kendinizi çıplak ve korumasız hissediyorsunuz, resmen bir güvenli alan yaratıyor insana. Sabredin, o aynadaki muhteşem sonuca sorunsuz ulaşmanın bedeli, sadece birkaç hafta bu sadık zırhla yoldaşlık etmekten geçiyor işte...
