Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyat masasından kalkıp o aynadaki yeni siluete alışmaya çalışırken, aklın bir köşesinde hep o meşhur soru dönüp duruyor: "Eee, pazartesi işbaşı yapabilecek miyim?" Vallahi billahi her hastanın dilinde aynı telaş, sanki dünya dursun istiyorlar ama ofisteki o evraklar da kendi kendine bitmeyecek... İlk üç gün zaten vücut sana açık açık 'bir dur, dinlen' diyor, o yüzden laptopu falan açmayı hiç düşünme bile.
Masa başı bir işin varsa, bilgisayar karşısında tık tık mail yazıyorsan işin nispeten kolay, bir haftayı atlattın mı tamamdır bu iş. Tabii burada kilit nokta o kolları hunharca yukarı kaldırmamak, ağır dosyalarla güreşmemek... Ağrı dedikleri şey de zaten ilk birkaç günden sonra hafif bir sızıya bırakıyor yerini, insan kendini hemen iyileşti sanıyor ama yok, aceleye gerek yok.
Kuaförsündür, diş hekimisindir ya da ne bileyim gün boyu ayakta durup kollarını sürekli aktif kullanan bir emekçisindir... İşte o zaman işler biraz değişiyor, takvime bir iki hafta daha eklemek şart oluyor abi ya. Kasların o dikişlerle, yeni yerleşen dokuyla barışması, uyum sağlaması öyle ha deyince olmuyor ki... Kendine en azından bir on beş gün avans vereceksin, vücuduna bu zamanı çok görmeyeceksin.
Peki ya o her sabah binilen tıklım tıklım metrolar, ani fren yapan otobüsler, arkadan çarpan çantalara ne demeli? Sırf iş yerindeki koltuğa oturmak yetmiyor, oraya gidene kadar çekilen yol stresi ve fiziksel tehlikeler de işin rengini değiştiriyor aslında. İlk iki hafta toplu taşımadan köşe bucak kaçmak, mümkünse işe arabayla gitmek ya da biraz evden çalışmak en mantıklısı... Kimsenin dirseğiyle o hassas bölgeyi test etmesini istemezsin sonuçta.
İyileşme süreci her kadında bambaşka bir hikayedir, birinin üç günde ayağa kalktığına bakıp kendini sakın gaza getirme... Biri hemen işine döner, öbürü on gün evde nazlanır, ikisi de çok normal, ikisi de doğanın kanunu. Önemli olan bedeninin sesini dinlemek, o sana ne zaman "hazırım" diyorsa, ofisin yolunu ancak o zaman tutmak gerek...
O özel medikal sütyeni kıyafetlerin altına gizleyip iş arkadaşlarına hiçbir şey olmamış gibi gülümsediğin o ilk gün var ya... İşte o gün, aynadaki o yeni kadının özgüveniyle kahveni yudumlarken, iyi ki bu süreci aceleye getirmemişim diyeceksin içinden. Acele işe şeytan karışır derler ya, bu süreçte sabır senin en yakın dostun, en büyük sırdaşın...
Masa başı bir işin varsa, bilgisayar karşısında tık tık mail yazıyorsan işin nispeten kolay, bir haftayı atlattın mı tamamdır bu iş. Tabii burada kilit nokta o kolları hunharca yukarı kaldırmamak, ağır dosyalarla güreşmemek... Ağrı dedikleri şey de zaten ilk birkaç günden sonra hafif bir sızıya bırakıyor yerini, insan kendini hemen iyileşti sanıyor ama yok, aceleye gerek yok.
Kuaförsündür, diş hekimisindir ya da ne bileyim gün boyu ayakta durup kollarını sürekli aktif kullanan bir emekçisindir... İşte o zaman işler biraz değişiyor, takvime bir iki hafta daha eklemek şart oluyor abi ya. Kasların o dikişlerle, yeni yerleşen dokuyla barışması, uyum sağlaması öyle ha deyince olmuyor ki... Kendine en azından bir on beş gün avans vereceksin, vücuduna bu zamanı çok görmeyeceksin.
Peki ya o her sabah binilen tıklım tıklım metrolar, ani fren yapan otobüsler, arkadan çarpan çantalara ne demeli? Sırf iş yerindeki koltuğa oturmak yetmiyor, oraya gidene kadar çekilen yol stresi ve fiziksel tehlikeler de işin rengini değiştiriyor aslında. İlk iki hafta toplu taşımadan köşe bucak kaçmak, mümkünse işe arabayla gitmek ya da biraz evden çalışmak en mantıklısı... Kimsenin dirseğiyle o hassas bölgeyi test etmesini istemezsin sonuçta.
İyileşme süreci her kadında bambaşka bir hikayedir, birinin üç günde ayağa kalktığına bakıp kendini sakın gaza getirme... Biri hemen işine döner, öbürü on gün evde nazlanır, ikisi de çok normal, ikisi de doğanın kanunu. Önemli olan bedeninin sesini dinlemek, o sana ne zaman "hazırım" diyorsa, ofisin yolunu ancak o zaman tutmak gerek...
O özel medikal sütyeni kıyafetlerin altına gizleyip iş arkadaşlarına hiçbir şey olmamış gibi gülümsediğin o ilk gün var ya... İşte o gün, aynadaki o yeni kadının özgüveniyle kahveni yudumlarken, iyi ki bu süreci aceleye getirmemişim diyeceksin içinden. Acele işe şeytan karışır derler ya, bu süreçte sabır senin en yakın dostun, en büyük sırdaşın...
