Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Gözün önündeki o incecik kornea tabakası lazeri yediği an, aslında her şey saniyeler içinde bitip gidiyor. Salondan çıkarken hafif bir sis tabakası, biraz da göz sulanması... İlk birkaç saat vallahi bir garip hissediyor insan.
Operasyondan sonra eve geçip karanlık bir odaya çekilmek en mantıklısı abi, hiç maceraya gerek yok. Işık resmen gözü tırmalıyor ilk gün. Telefon ekranına bakmak mı, aman diyeyim...
O verilen reçeteli damlalar var ya, işte onlar bu sürecin gizli kahramanı. Saatini kaçırmadan damlatmak şart, aksatınca o batma hissi anında geri geliyor. Hatta gözü nemli tutmak iyileşmeyi bayağı bir hızlandırıyor desek yalan olmaz.
Bulanık görmek baştan çok korkutuyor insanı, "Acaba ters bir şey mi oldu?" diye panik yaptırıyor. Oysa kornea kendini topluyor orada, zamana bırakmak lazım. Bugün netleşir, yarın yine biraz flu olur falan...
Aynaya bakıp gözü ovuşturma isteği geliyor ya bazen, işte orada durmak gerek. Yanlışlıkla elin gitse, o flep dediğimiz dokuyu kaydırırsın ki sonrası tam bir baş ağrısı. Elini çek o gözden yani.
Rüzgar, toz, hatta banyodaki sabunlu su bile birkaç gün boyunca en büyük düşmanın oluyor. Dışarı çıkarken o kapkara güneş gözlüklerini takmak şart, millete komik gelsen bile...
Kimi insan ertesi sabah uyanıp "Ben dünyayı yeniden keşfettim ya!" diye dolaşıyor ortalıkta. Kiminde ise o tam netlik iki haftayı, bazen bir ayı bulabiliyor. Herkesin korneası, herkesin iyileşme hızı bambaşka sonuçta.
Ağrı desen ağır bir şey yok aslında, daha çok gözde kirpik kalmış gibi bir huzursuzluk. Batıyor, sızlıyor, bir garip oluyor...
Doktor kontrollerini "Nasıl olsa iyi görüyorum" deyip aksatmak yapılan en büyük acemilik. O mikroskopla bakıp içeride ne oluyor ne bitiyor bir tek onlar görüyor çünkü. İhmale gelmez.
Operasyondan sonra eve geçip karanlık bir odaya çekilmek en mantıklısı abi, hiç maceraya gerek yok. Işık resmen gözü tırmalıyor ilk gün. Telefon ekranına bakmak mı, aman diyeyim...
O verilen reçeteli damlalar var ya, işte onlar bu sürecin gizli kahramanı. Saatini kaçırmadan damlatmak şart, aksatınca o batma hissi anında geri geliyor. Hatta gözü nemli tutmak iyileşmeyi bayağı bir hızlandırıyor desek yalan olmaz.
Bulanık görmek baştan çok korkutuyor insanı, "Acaba ters bir şey mi oldu?" diye panik yaptırıyor. Oysa kornea kendini topluyor orada, zamana bırakmak lazım. Bugün netleşir, yarın yine biraz flu olur falan...
Aynaya bakıp gözü ovuşturma isteği geliyor ya bazen, işte orada durmak gerek. Yanlışlıkla elin gitse, o flep dediğimiz dokuyu kaydırırsın ki sonrası tam bir baş ağrısı. Elini çek o gözden yani.
Rüzgar, toz, hatta banyodaki sabunlu su bile birkaç gün boyunca en büyük düşmanın oluyor. Dışarı çıkarken o kapkara güneş gözlüklerini takmak şart, millete komik gelsen bile...
Kimi insan ertesi sabah uyanıp "Ben dünyayı yeniden keşfettim ya!" diye dolaşıyor ortalıkta. Kiminde ise o tam netlik iki haftayı, bazen bir ayı bulabiliyor. Herkesin korneası, herkesin iyileşme hızı bambaşka sonuçta.
Ağrı desen ağır bir şey yok aslında, daha çok gözde kirpik kalmış gibi bir huzursuzluk. Batıyor, sızlıyor, bir garip oluyor...
Doktor kontrollerini "Nasıl olsa iyi görüyorum" deyip aksatmak yapılan en büyük acemilik. O mikroskopla bakıp içeride ne oluyor ne bitiyor bir tek onlar görüyor çünkü. İhmale gelmez.
