Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Ameliyat masasına yatma fikri bile insanın tüylerini diken diken etmeye yetiyor zaten, bir de üstüne "Ya orada dikiş izi kalırsa, ya her şey daha kötü görünürse?" korkusu ekleniyor ki sormayın gitsin... Haksız mısınız? Vallahi sonuna kadar haklısınız. Sonuçta vücudun en mahrem, en hassas noktasından bahsediyoruz; şakaya gelmez. Ama işin aslı şu ki, o bölgedeki doku o kadar muazzam bir kan dolaşımına ve yenilenme kapasitesine sahip ki, hani derler ya "tükürükle bile iyileşir" diye, aynen o hesap... Doğru teknikle atılan dikişler, adeta görünmez birer el gibi dokuyu birleştirip sırra kadem basıyor.
Peki, bu işin hiç mi riski yok? Elbette var; cerrahın eli, dikiş materyalinin kalitesi ve en önemlisi sizin operasyon sonrasındaki o meşhur disiplininiz... Labium minus dediğimiz o küçük dudakların kenarlarındaki mukozal yapı, normal cilt gibi sert nedbe dokusu üretmeye pek meyilli değildir. Yani kolunuzdaki bir kesik gibi belirgin, kabarık ve beyaz bir iz kalmasını beklemek biyolojik olarak biraz zorlama bir ihtimal olur. Tabii gidip de enfeksiyon kapmadıysanız, yara dudaklarını zorlayacak hareketlerden kaçındıysanız...
Bazen aynanın karşısına geçip milim milim inceleyen hastalar görüyorum; yahu yapmayın, kendinize bu işkenceyi çektirmeyin gözünüzü seveyim... İlk birkaç hafta o bölge ödemden, morluklardan ötürü tanınmaz halde olacak, bu çok normal. "Eyvah, mahvoldu burası!" panikliğini bir kenara bırakın çünkü o dikişler kendiliğinden erirken geride hafif sertlikler bırakabilir, ki bu sertlikler de birkaç ay içinde tamamen yumuşayıp kaybolacak. Önemli olan o kritik ilk otuz günü kazasız belasız, hijyen kurallarına harfiyen uyarak atlatmak.
Plastik cerrahide dikiş teknikleri derya deniz; kimi doktor "V plasti" yapar, kimi kenar tıraşlama dediğimiz "trimming" yöntemini seçer... Hangi tekniğin sizin anatominize uygun olduğunu ise sadece ve sadece o masaya oturmadan önce doktorunuzla yapacağınız detaylı analiz belirler. Eğer dudak kenarındaki o doğal renk geçişini korumak istiyorsanız dikey kesiler, yok ben tamamen o koyu renkli kenarlardan kurtulmak istiyorum diyorsanız boylu boyunca yapılan kesiler tercih edilir ki, her iki yöntemin de kendine has bir iyileşme dinamiği vardır. Ama günün sonunda, işinin ehli bir uzman elinden çıkan sonuçta izi büyüteçle bile arasanız bulamazsınız, bana inanın.
Yara bakımı diyorum, üzerine basa basa söylüyorum çünkü iş ameliyatla bitmiyor, ameliyattan sonra başlıyor asıl mesai... Bölgeyi nemli ama temiz tutmak, doktorun verdiği o özel epitelizan kremleri aksatmadan sürmek, pamuklu çamaşır dışında bir şey giymemek... Bunlar basit gibi görünüyor ama iyileşme sürecinin altından altın tepside kalkmanızı sağlayan asıl detaylar işte bunlar. Bir de o dikişlerin kendi kendine düşmesini sabırla beklemek gerek, sabırsız davranıp tırnak ucuyla kurcalayanları duydukça içim cızlıyor vallahi...
Aslında her şey kafada bitiyor; beklentinizi ne kadar gerçekçi tutarsanız, aldığınız sonuç sizi o kadar mutlu eder. Amacımız orayı tamamen dümdüz, anatomik gerçeklikten uzak bir plastik bebek görüntüsüne kavuşturmak değil, sizin konforunuzu ve özgüveninizi baltalayan o fazlalıklardan kurtarmak. İz kalır mı sorusunun nihai cevabı: Hayır, usulüne uygun yapılan ve iyi bakılan bir labioplasti sonrasında gözle görülür, rahatsız edici hiçbir iz kalmaz...
Peki, bu işin hiç mi riski yok? Elbette var; cerrahın eli, dikiş materyalinin kalitesi ve en önemlisi sizin operasyon sonrasındaki o meşhur disiplininiz... Labium minus dediğimiz o küçük dudakların kenarlarındaki mukozal yapı, normal cilt gibi sert nedbe dokusu üretmeye pek meyilli değildir. Yani kolunuzdaki bir kesik gibi belirgin, kabarık ve beyaz bir iz kalmasını beklemek biyolojik olarak biraz zorlama bir ihtimal olur. Tabii gidip de enfeksiyon kapmadıysanız, yara dudaklarını zorlayacak hareketlerden kaçındıysanız...
Bazen aynanın karşısına geçip milim milim inceleyen hastalar görüyorum; yahu yapmayın, kendinize bu işkenceyi çektirmeyin gözünüzü seveyim... İlk birkaç hafta o bölge ödemden, morluklardan ötürü tanınmaz halde olacak, bu çok normal. "Eyvah, mahvoldu burası!" panikliğini bir kenara bırakın çünkü o dikişler kendiliğinden erirken geride hafif sertlikler bırakabilir, ki bu sertlikler de birkaç ay içinde tamamen yumuşayıp kaybolacak. Önemli olan o kritik ilk otuz günü kazasız belasız, hijyen kurallarına harfiyen uyarak atlatmak.
Plastik cerrahide dikiş teknikleri derya deniz; kimi doktor "V plasti" yapar, kimi kenar tıraşlama dediğimiz "trimming" yöntemini seçer... Hangi tekniğin sizin anatominize uygun olduğunu ise sadece ve sadece o masaya oturmadan önce doktorunuzla yapacağınız detaylı analiz belirler. Eğer dudak kenarındaki o doğal renk geçişini korumak istiyorsanız dikey kesiler, yok ben tamamen o koyu renkli kenarlardan kurtulmak istiyorum diyorsanız boylu boyunca yapılan kesiler tercih edilir ki, her iki yöntemin de kendine has bir iyileşme dinamiği vardır. Ama günün sonunda, işinin ehli bir uzman elinden çıkan sonuçta izi büyüteçle bile arasanız bulamazsınız, bana inanın.
Yara bakımı diyorum, üzerine basa basa söylüyorum çünkü iş ameliyatla bitmiyor, ameliyattan sonra başlıyor asıl mesai... Bölgeyi nemli ama temiz tutmak, doktorun verdiği o özel epitelizan kremleri aksatmadan sürmek, pamuklu çamaşır dışında bir şey giymemek... Bunlar basit gibi görünüyor ama iyileşme sürecinin altından altın tepside kalkmanızı sağlayan asıl detaylar işte bunlar. Bir de o dikişlerin kendi kendine düşmesini sabırla beklemek gerek, sabırsız davranıp tırnak ucuyla kurcalayanları duydukça içim cızlıyor vallahi...
Aslında her şey kafada bitiyor; beklentinizi ne kadar gerçekçi tutarsanız, aldığınız sonuç sizi o kadar mutlu eder. Amacımız orayı tamamen dümdüz, anatomik gerçeklikten uzak bir plastik bebek görüntüsüne kavuşturmak değil, sizin konforunuzu ve özgüveninizi baltalayan o fazlalıklardan kurtarmak. İz kalır mı sorusunun nihai cevabı: Hayır, usulüne uygun yapılan ve iyi bakılan bir labioplasti sonrasında gözle görülür, rahatsız edici hiçbir iz kalmaz...
