Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Labioplasti dediğimiz o cerrahi müdahale, aslında sadece dışarıdan görünen sarkan dokuyu makasla kesip atmaktan ibaret sanılıyor ya, vallahi billahi alakası yok... İşin içine girdiğinizde, labium minusların anatomik varyasyonlarını, yani o iç dudakların damar ağını ve sinir uçlarının dağılımını bir harita gibi önünüze koyup çalışmak zorundasınız. Cerrahın elindeki bistüri, sadece fazla dokuyu uzaklaştırmıyor; klitorisin üzerindeki o hassas prepusyum örtüsüyle iç dudakların birleştiği o kritik açıyı, yani frenulum anatomisini yeniden şekillendiriyor. Eğer orada milimetrik bir hesap hatası yaparsanız, hastanın ileride yaşayacağı his kaybı ya da kronik ağrılar kaçınılmaz olur; yani anlayacağınız, burada mesele sadece estetik bir simetri sağlamak değil, aynı zamanda o bölgenin işlevsel dokusunu korumaktır.
Ameliyathane masasına yatıldığında, genelde genel anestezi ya da sedasyon eşliğinde lokal anestezi tercih edilir ki, hastanın konforu her şeyden önce gelir abi. Teknik seçimi ise tamamen hastanın doku kalitesine ve sarkmanın derecesine göre o an netleşir; mesela wedge rezeksiyon dediğimiz o meşhur kama çıkarma tekniği... Bu yöntemde, iç dudağın en kalın ve en sarkan orta kısmından V şeklinde bir parça çıkarılır ve kalan üst ile alt uçlar birbirine dikilir. Böylece dudağın o doğal, pigmentli kenar yapısı korunmuş olur, dışarıdan bakıldığında ameliyat izi neredeyse hiç anlaşılmaz. Ama tabii her anatomi buna izin vermez, bazen kenar çizgisi o kadar düzensizdir ki...
İşte tam o noktada "curved trim" dediğimiz doğrusal kesim tekniği devreye giriyor, yani dudağın serbest kenarı boyunca boydan boya bir hat çizerek fazla dokuyu tıraşlamak. Bu teknik, özellikle kenarları çok koyulaşmış, adeta kösele gibi sertleşmiş dokularda inanılmaz temiz bir sonuç veriyor; fakat burada da "over-resection" dediğimiz, yani gereğinden fazla doku kesilmesi riskine karşı çok ama çok uyanık olmak lazım. Eğer dudakları sıfırlayacak kadar çok keserseniz, vajina girişi tamamen korumasız kalır; bu da kronik vajinal enfeksiyonlara, kuruluk hissine ve cinsel ilişki sırasında ciddi bir gerilmeye yol açar ki, aman diyeyim, böyle bir hatanın geri dönüşü gerçekten çok zordur. Cerrahın burada bir terzi gibi hassas, bir heykeltıraş gibi vizyoner olması şarttır.
Kanama kontrolü, yani tıbbi adıyla hemostaz, bu ameliyatın en kritik, en can alıcı aşamasıdır desem yalan olmaz. Labiumlar o kadar zengin bir damar ağına sahiptir ki, operasyon sırasında ufacık bir kılcal damarın gözden kaçması, ameliyat sonrasında o bölgede devasa bir hematom, yani doku içi kan birikmesi yaratabilir. Bu yüzden biz cerrahlar bipolar koter yardımıyla her bir mikro damarı tek tek yakarak ilerleriz ama bunu yaparken de dokuyu kömürleştirmemek, yani termal hasar vermemek gerekir. Aşırı ısı dokuyu öldürür, doku ölürse de dikişler tutmaz ve yara yeri ayrılması dediğimiz o can sıkıcı komplikasyonla karşı karşıya kalırız...
Dikiş aşamasına gelindiğinde ise kullanılan ipliğin cinsi ve dikiş tekniği resmen sanatın konuşturulduğu yerdir. Genelde kendiliğinden eriyen, 4-0 veya 5-0 kalınlığında son derece ince monofilament ya da hızlı eriyen örgülü sütürler tercih edilir ki hasta haftalar sonra dikiş aldırma stresi yaşamasın. Dikişlerin birbirine çok yakın ve aşırı gergin atılmaması gerekir; çünkü ameliyat sonrasındaki ilk 48 saatte o bölgede ciddi bir ödem oluşacaktır ve eğer dikişler çok sıkıysa dokuyu boğar, kan dolaşımını keser. "Subkütiler" yani cilt altından gizli dikişlerle geçmek, yara kenarlarını mükemmel bir şekilde yaklaştırırken dışarıda pürüzsüz bir yüzey bırakır; bu da iyileşme tamamlandığında o bölgede tırtıklı, dikiş izi belli olan bir görünümün önüne geçer.
Peki ameliyat bitti, her şey yolunda, iş orada bitiyor mu dökülen onca dökümandan sonra? Tabii ki hayır, asıl süreç şimdi başlıyor ve burada top tamamen hastanın bakım disiplinine geçiyor. İlk birkaç gün buz uygulaması yapmak, o kaçınılmaz ödemi ve mikroskobik sızıntıları baskılamak için hayati önem taşır. Hastaya mutlaka özel solüsyonlarla yara bakımı yapması, o bölgeyi her tuvalet sonrasında tamamen kuru ve temiz tutması tembihlenir; çünkü nemli ve sıcak bir ortam, bakterilerin üremesi için biçilmiş kaftandır. Yaklaşık dört ila altı hafta boyunca cinsel ilişkiden, ağır sporlardan ve havuz, deniz gibi enfeksiyon riski yüksek aktivitelerden uzak durulmalıdır ki o taze, kılcal damarlarla yeni örülen doku köprüleri zarar görmesin, dikişler erkenden patlamasın...
Ameliyathane masasına yatıldığında, genelde genel anestezi ya da sedasyon eşliğinde lokal anestezi tercih edilir ki, hastanın konforu her şeyden önce gelir abi. Teknik seçimi ise tamamen hastanın doku kalitesine ve sarkmanın derecesine göre o an netleşir; mesela wedge rezeksiyon dediğimiz o meşhur kama çıkarma tekniği... Bu yöntemde, iç dudağın en kalın ve en sarkan orta kısmından V şeklinde bir parça çıkarılır ve kalan üst ile alt uçlar birbirine dikilir. Böylece dudağın o doğal, pigmentli kenar yapısı korunmuş olur, dışarıdan bakıldığında ameliyat izi neredeyse hiç anlaşılmaz. Ama tabii her anatomi buna izin vermez, bazen kenar çizgisi o kadar düzensizdir ki...
İşte tam o noktada "curved trim" dediğimiz doğrusal kesim tekniği devreye giriyor, yani dudağın serbest kenarı boyunca boydan boya bir hat çizerek fazla dokuyu tıraşlamak. Bu teknik, özellikle kenarları çok koyulaşmış, adeta kösele gibi sertleşmiş dokularda inanılmaz temiz bir sonuç veriyor; fakat burada da "over-resection" dediğimiz, yani gereğinden fazla doku kesilmesi riskine karşı çok ama çok uyanık olmak lazım. Eğer dudakları sıfırlayacak kadar çok keserseniz, vajina girişi tamamen korumasız kalır; bu da kronik vajinal enfeksiyonlara, kuruluk hissine ve cinsel ilişki sırasında ciddi bir gerilmeye yol açar ki, aman diyeyim, böyle bir hatanın geri dönüşü gerçekten çok zordur. Cerrahın burada bir terzi gibi hassas, bir heykeltıraş gibi vizyoner olması şarttır.
Kanama kontrolü, yani tıbbi adıyla hemostaz, bu ameliyatın en kritik, en can alıcı aşamasıdır desem yalan olmaz. Labiumlar o kadar zengin bir damar ağına sahiptir ki, operasyon sırasında ufacık bir kılcal damarın gözden kaçması, ameliyat sonrasında o bölgede devasa bir hematom, yani doku içi kan birikmesi yaratabilir. Bu yüzden biz cerrahlar bipolar koter yardımıyla her bir mikro damarı tek tek yakarak ilerleriz ama bunu yaparken de dokuyu kömürleştirmemek, yani termal hasar vermemek gerekir. Aşırı ısı dokuyu öldürür, doku ölürse de dikişler tutmaz ve yara yeri ayrılması dediğimiz o can sıkıcı komplikasyonla karşı karşıya kalırız...
Dikiş aşamasına gelindiğinde ise kullanılan ipliğin cinsi ve dikiş tekniği resmen sanatın konuşturulduğu yerdir. Genelde kendiliğinden eriyen, 4-0 veya 5-0 kalınlığında son derece ince monofilament ya da hızlı eriyen örgülü sütürler tercih edilir ki hasta haftalar sonra dikiş aldırma stresi yaşamasın. Dikişlerin birbirine çok yakın ve aşırı gergin atılmaması gerekir; çünkü ameliyat sonrasındaki ilk 48 saatte o bölgede ciddi bir ödem oluşacaktır ve eğer dikişler çok sıkıysa dokuyu boğar, kan dolaşımını keser. "Subkütiler" yani cilt altından gizli dikişlerle geçmek, yara kenarlarını mükemmel bir şekilde yaklaştırırken dışarıda pürüzsüz bir yüzey bırakır; bu da iyileşme tamamlandığında o bölgede tırtıklı, dikiş izi belli olan bir görünümün önüne geçer.
Peki ameliyat bitti, her şey yolunda, iş orada bitiyor mu dökülen onca dökümandan sonra? Tabii ki hayır, asıl süreç şimdi başlıyor ve burada top tamamen hastanın bakım disiplinine geçiyor. İlk birkaç gün buz uygulaması yapmak, o kaçınılmaz ödemi ve mikroskobik sızıntıları baskılamak için hayati önem taşır. Hastaya mutlaka özel solüsyonlarla yara bakımı yapması, o bölgeyi her tuvalet sonrasında tamamen kuru ve temiz tutması tembihlenir; çünkü nemli ve sıcak bir ortam, bakterilerin üremesi için biçilmiş kaftandır. Yaklaşık dört ila altı hafta boyunca cinsel ilişkiden, ağır sporlardan ve havuz, deniz gibi enfeksiyon riski yüksek aktivitelerden uzak durulmalıdır ki o taze, kılcal damarlarla yeni örülen doku köprüleri zarar görmesin, dikişler erkenden patlamasın...
