Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Bizim zamanımızda kundaksız bebek büyütülmezdi derdi anneannem, hatırlarım. Şimdi bakıyorum da hastaneden çıktığı gibi kolları bacakları serbest bırakanlar var, bir tarafta da o eski usul sıkı sıkı sarmalayanlar… İnsan ister istemez arada kalıyor vallahi, hangisi doğru ki şimdi? Aslında mevzu o kadar da siyah beyaz değil sanki, biraz bebeğin ne hissettiğiyle alakalı galiba.
İlk aylarda o kolları bacakları durup dururken sıçrıyor ya çocukların, hani şu Moro refleksi dedikleri şey. Kendi kolundan korkup uyanıyor garibanlar, içim gidiyor izlerken. İşte tam o anlarda hafifçe sarmalamak acayip işe yarıyor, çocuğu sakinleştiriveriyor birden. Ama o eski usul, bacakları dümdüz edip kalıp gibi saran kundaklar yok mu… Onlar kalça çıkığına sebep olabiliyormuş işte, aman diyeyim ona çok dikkat etmek lazım.
Yarım kundak diyorlar şimdilerde, kollar içeride bacaklar serbest. Mantıklı geliyor bana, ne bileyim. Sonuçta anne karnında da sıcacıktı bu yumurcaklar, birden bire bu kocaman dünyaya gelince sudan çıkmış balığa dönüyorlar haliyle. Kendini güvende hissetmek istiyor çocuk, sarılmak istiyor aslında bir nevi…
Geçen gün bir arkadaşımla konuşuyoruz, "Abi yok" diyor, "benimki nefret etti, asla durmadı kundağın içinde." Olabilir yani, her bebek aynı olacak diye bir kaide mi var Allah aşkına? Kimi bebek sıkıya gelemez, özgürlükçü doğmuştur belki de, hemen ağlamaya başlar o bezin içinde. Zorlamamak lazım öyle durumlarda, baktın çocuk rahatsız, sal gitsin gitsin kolları bacakları oynasın rahatça.
Bir de şu sıcaklık meselesi var ki çok fena. Zaten havalar sıcak, bir de çocuğu kat kat sarıp sarmalarsan isilik olur, ateşi çıkar mazallah. Kundağın kumaşı şöyle incecik, müslin falan deniyor ya, onlardan olmalı bence. Terletmemeli çocuğu, nefes aldırmalı cildine.
Bebek dediğin dönmeye başladı mı zaten kundak işi tamamen bitiyor, orası kesin. Dönmeye çalışan çocuğu bağlarsan dönemez, tehlike yaratır, yüzüstü kalır falan… Yani en fazla ilk üç dört ay belki, sonrası tamamen serbest stil.
Bazen diyorum ki kendime, biz mi çok büyütüyoruz bu işleri acaba, eskiler nasıl büyütmüş bunca insanı… Ama işte devir değişti, tıp ilerledi, yeni şeyler öğrendik. Yine de en doğrusu galiba hislerine güvenmek, bebeği izlemek, o zaten ne istediğini bir şekilde anlatıyor insana...
İlk aylarda o kolları bacakları durup dururken sıçrıyor ya çocukların, hani şu Moro refleksi dedikleri şey. Kendi kolundan korkup uyanıyor garibanlar, içim gidiyor izlerken. İşte tam o anlarda hafifçe sarmalamak acayip işe yarıyor, çocuğu sakinleştiriveriyor birden. Ama o eski usul, bacakları dümdüz edip kalıp gibi saran kundaklar yok mu… Onlar kalça çıkığına sebep olabiliyormuş işte, aman diyeyim ona çok dikkat etmek lazım.
Yarım kundak diyorlar şimdilerde, kollar içeride bacaklar serbest. Mantıklı geliyor bana, ne bileyim. Sonuçta anne karnında da sıcacıktı bu yumurcaklar, birden bire bu kocaman dünyaya gelince sudan çıkmış balığa dönüyorlar haliyle. Kendini güvende hissetmek istiyor çocuk, sarılmak istiyor aslında bir nevi…
Geçen gün bir arkadaşımla konuşuyoruz, "Abi yok" diyor, "benimki nefret etti, asla durmadı kundağın içinde." Olabilir yani, her bebek aynı olacak diye bir kaide mi var Allah aşkına? Kimi bebek sıkıya gelemez, özgürlükçü doğmuştur belki de, hemen ağlamaya başlar o bezin içinde. Zorlamamak lazım öyle durumlarda, baktın çocuk rahatsız, sal gitsin gitsin kolları bacakları oynasın rahatça.
Bir de şu sıcaklık meselesi var ki çok fena. Zaten havalar sıcak, bir de çocuğu kat kat sarıp sarmalarsan isilik olur, ateşi çıkar mazallah. Kundağın kumaşı şöyle incecik, müslin falan deniyor ya, onlardan olmalı bence. Terletmemeli çocuğu, nefes aldırmalı cildine.
Bebek dediğin dönmeye başladı mı zaten kundak işi tamamen bitiyor, orası kesin. Dönmeye çalışan çocuğu bağlarsan dönemez, tehlike yaratır, yüzüstü kalır falan… Yani en fazla ilk üç dört ay belki, sonrası tamamen serbest stil.
Bazen diyorum ki kendime, biz mi çok büyütüyoruz bu işleri acaba, eskiler nasıl büyütmüş bunca insanı… Ama işte devir değişti, tıp ilerledi, yeni şeyler öğrendik. Yine de en doğrusu galiba hislerine güvenmek, bebeği izlemek, o zaten ne istediğini bir şekilde anlatıyor insana...
