Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Sabah uyanıyorsun, yatakta sanki tonlarca yük taşımış gibi pert olmuş bir beden, ne bu hal ya, insan dinlenemez mi hiç uykusunda?
Geçer diyoruz hep, bir kahve, belki biraz esneme, geçer yahu, akşamı bulur o sızı, halbuki o bıçak saplanır gibi batan yer gitmiyor bir türlü, yerleşmiş oraya temelli.
Zaman akıp gidiyor, ayna karşısında omuzlar düşmüş, sırtın tahta gibi sert, kaslar kendi içinde bir savaş ilan etmiş adeta, bitmek bilmeyen o sinsi isyan.
Doktora gidiyorsun, tahliller temiz çıkıyor, her şey normal diyorlar, e o zaman bu cehennemî sızı neyin nesi abicim, yalan mı söylüyorum yani, canım yanıyor işte.
Stres diyorlar sonra, modern çağın vebası, zihin sustuğunu sanıyor ama beden her şeyi kaydediyor içeride, her kuruşun hesabını kaslar kendi kasılmalarıyla ödüyor resmen.
Hani derler ya insan kendi hapishanesinin hem gardiyanı hem mahkûmudur diye, bizim kaslar da öyle işte, kendi ördüğümüz o görünmez duvarların arasında sıkışıp kalmış zavallılar.
Bazen ilaçlar hafifletiyor gibi oluyor, yalan yok, ama etki geçince gene o eski hamam, aynı tas, ne çare bulabiliyorsun ne de bu dilsiz acıya bir isim verebiliyorsun.
Belki de durmayı unuttuk biz, koşturmaca içinde ruhumuzu yolda düşürdük de haberimiz yok, beden o yüzden alarm veriyor belki de, "yeter artık, dur biraz" der gibi.
Geçmiyor işte, ne yapsan boş, ne sıcak su torbası fayda ediyor ne de masaj salonları, içerideki o kördüğüm çözülmedikçe bu sızı bizimle yaşamaya devam edecek belli ki...
Geçer diyoruz hep, bir kahve, belki biraz esneme, geçer yahu, akşamı bulur o sızı, halbuki o bıçak saplanır gibi batan yer gitmiyor bir türlü, yerleşmiş oraya temelli.
Zaman akıp gidiyor, ayna karşısında omuzlar düşmüş, sırtın tahta gibi sert, kaslar kendi içinde bir savaş ilan etmiş adeta, bitmek bilmeyen o sinsi isyan.
Doktora gidiyorsun, tahliller temiz çıkıyor, her şey normal diyorlar, e o zaman bu cehennemî sızı neyin nesi abicim, yalan mı söylüyorum yani, canım yanıyor işte.
Stres diyorlar sonra, modern çağın vebası, zihin sustuğunu sanıyor ama beden her şeyi kaydediyor içeride, her kuruşun hesabını kaslar kendi kasılmalarıyla ödüyor resmen.
Hani derler ya insan kendi hapishanesinin hem gardiyanı hem mahkûmudur diye, bizim kaslar da öyle işte, kendi ördüğümüz o görünmez duvarların arasında sıkışıp kalmış zavallılar.
Bazen ilaçlar hafifletiyor gibi oluyor, yalan yok, ama etki geçince gene o eski hamam, aynı tas, ne çare bulabiliyorsun ne de bu dilsiz acıya bir isim verebiliyorsun.
Belki de durmayı unuttuk biz, koşturmaca içinde ruhumuzu yolda düşürdük de haberimiz yok, beden o yüzden alarm veriyor belki de, "yeter artık, dur biraz" der gibi.
Geçmiyor işte, ne yapsan boş, ne sıcak su torbası fayda ediyor ne de masaj salonları, içerideki o kördüğüm çözülmedikçe bu sızı bizimle yaşamaya devam edecek belli ki...
