Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
O dişin kurtulacağına o kadar eminsinizdir ki aslında... Koltuğa oturursunuz, o can sıkıcı alet seslerine katlanırsınız, günlerce sızlar ama "neyse, en azından artık kökü temizlendi" dersiniz. Sonra bir gün, durup dururken, o meşhur zonklama hafiften kendini hatırlatmaya başlar. İnsan konduramaz ilk başta, "geçici bir hassasiyettir herhalde" diye geçiştiririz ama yok, o sinsi ağrı oradadır işte. Yani anlayacağınız, her şey kitapta yazıldığı gibi tıkır tıkır işlemeyebiliyor bazen; o çok güvendiğimiz kanal tedavisi de günün sonunda patlak verebiliyor.
İlk akla gelen şey genellikle o kanalların içinde bir yerlerde, en uç noktada gözden kaçan mikroskobik bir boşluğun kalmış olmasıdır. Bizim anatomi dediğimiz o karmaşık yapı, bazen diş hekimini bile çaresiz bırakacak kadar labirent gibidir; yan kanallar, eğri büğrü kök yolları... Hekim ne kadar usta olursa olsun, bazen o daracık tünellerin en dibinde bir parça bakteri hayatta kalmayı başarır. Vallahi billahi bazen öyle bir diş yapısıyla karşılaşırsınız ki, adeta labirent çözersiniz ama yine de bir sızıntı kaçınılmaz olur. İşte o ufacık sızıntı, zamanla kök ucunda yavaş yavaş sessiz bir bomba gibi büyüyen o iltihaba yol açar.
Peki, şimdi ne yapacağız, o canım dişi hemen gözden mi çıkaracağız yani? Tabii ki hayır, hemen moral bozup pes etmek yok, çünkü tıp bu kadar çaresiz değil artık. Çoğu zaman ilk hamle, o eski dolguyu ve kanal dolgu malzemesini tamamen söküp çıkartıp, her şeye en baştan başlamaktır. Retreatment diyorlar buna klinikte, yani bildiğiniz kanal tedavisinin sil baştan, daha derinlemesine tekrar edilmesi işlemi. Eski malzeme temizlenir, kanallar tekrar dezenfekte edilir, belki bu sefer daha güçlü ilaçlar günlerce orada bekletilir... İnşallah bu sefer tutar diye umut ederek o kanalları milim milim yeniden doldururuz işte.
Bazen de sorun o kadar derindedir ki, kanaldan girip temizlemek dişin yapısına daha çok zarar verecek gibi durur. İşte tam bu yol ayrımında apikal rezeksiyon dediğimiz o küçük cerrahi müdahale devreye giriyor; yani kanallarla hiç uğraşmadan, doğrudan diş etinden küçük bir pencere açarak kökün o sorunlu ucunu kesip almak. Kökün en ucundaki o enfeksiyonlu bölgeyi cerrahi olarak temizleyip, kök ucunu tıkamak kulağa biraz ürkütücü geliyor olabilir ama aslında dişi ağızda tutmak için son derece akılcı bir yöntemdir. Dişi çekmek yerine, sadece sorunlu uç kısmını feda edip geri kalanını kurtarmak...
Aslında dürüst olmak gerekirse, bazen dişin gövdesinde gözle görülmeyen mikro çatlaklar oluşmuştur ve ne yapsanız o sızıntının önüne geçemezsiniz. Eğer kökte dikey bir çatlak meydana geldiyse, yani o diş boydan boya ikiye ayrılma eğilimindeyse, ne yazık ki orada mucize beklememek gerekiyor. Böyle durumlarda zorlamanın alemi yok, o dişi orada tutmaya çalışmak sadece çevre kemiğe zarar verir. Yapacak bir şey kalmadığında, en mantıklı ve sağlıklı yol dişi çekip yerine implant yapmak oluyor ki, en azından yandaki sağlam dişleri koruyabilelim.
Kendinize şu soruyu sorun: "Ben bu diş için daha ne kadar sabredebilirim?" Hekiminizle oturup, o röntgenin karşısında baş başa verip her ihtimali dürüstçe masaya yatırmalısınız. Bazen pes etmek gibi görünse de, çekim ve implant seçeneği aslında sizi aylarca sürecek o belirsiz ağrı seanslarından kurtaran en konforlu çıkış kapısı olabilir. Her vaka kendine hastır, bir başkasına iyi gelen tedavi sizde tamamen fiyaskoyla sonuçlanabilir... Kararı verirken acele etmeden, dişin size verdiği sinyalleri iyi dinlemek en doğrusu galiba.
İlk akla gelen şey genellikle o kanalların içinde bir yerlerde, en uç noktada gözden kaçan mikroskobik bir boşluğun kalmış olmasıdır. Bizim anatomi dediğimiz o karmaşık yapı, bazen diş hekimini bile çaresiz bırakacak kadar labirent gibidir; yan kanallar, eğri büğrü kök yolları... Hekim ne kadar usta olursa olsun, bazen o daracık tünellerin en dibinde bir parça bakteri hayatta kalmayı başarır. Vallahi billahi bazen öyle bir diş yapısıyla karşılaşırsınız ki, adeta labirent çözersiniz ama yine de bir sızıntı kaçınılmaz olur. İşte o ufacık sızıntı, zamanla kök ucunda yavaş yavaş sessiz bir bomba gibi büyüyen o iltihaba yol açar.
Peki, şimdi ne yapacağız, o canım dişi hemen gözden mi çıkaracağız yani? Tabii ki hayır, hemen moral bozup pes etmek yok, çünkü tıp bu kadar çaresiz değil artık. Çoğu zaman ilk hamle, o eski dolguyu ve kanal dolgu malzemesini tamamen söküp çıkartıp, her şeye en baştan başlamaktır. Retreatment diyorlar buna klinikte, yani bildiğiniz kanal tedavisinin sil baştan, daha derinlemesine tekrar edilmesi işlemi. Eski malzeme temizlenir, kanallar tekrar dezenfekte edilir, belki bu sefer daha güçlü ilaçlar günlerce orada bekletilir... İnşallah bu sefer tutar diye umut ederek o kanalları milim milim yeniden doldururuz işte.
Bazen de sorun o kadar derindedir ki, kanaldan girip temizlemek dişin yapısına daha çok zarar verecek gibi durur. İşte tam bu yol ayrımında apikal rezeksiyon dediğimiz o küçük cerrahi müdahale devreye giriyor; yani kanallarla hiç uğraşmadan, doğrudan diş etinden küçük bir pencere açarak kökün o sorunlu ucunu kesip almak. Kökün en ucundaki o enfeksiyonlu bölgeyi cerrahi olarak temizleyip, kök ucunu tıkamak kulağa biraz ürkütücü geliyor olabilir ama aslında dişi ağızda tutmak için son derece akılcı bir yöntemdir. Dişi çekmek yerine, sadece sorunlu uç kısmını feda edip geri kalanını kurtarmak...
Aslında dürüst olmak gerekirse, bazen dişin gövdesinde gözle görülmeyen mikro çatlaklar oluşmuştur ve ne yapsanız o sızıntının önüne geçemezsiniz. Eğer kökte dikey bir çatlak meydana geldiyse, yani o diş boydan boya ikiye ayrılma eğilimindeyse, ne yazık ki orada mucize beklememek gerekiyor. Böyle durumlarda zorlamanın alemi yok, o dişi orada tutmaya çalışmak sadece çevre kemiğe zarar verir. Yapacak bir şey kalmadığında, en mantıklı ve sağlıklı yol dişi çekip yerine implant yapmak oluyor ki, en azından yandaki sağlam dişleri koruyabilelim.
Kendinize şu soruyu sorun: "Ben bu diş için daha ne kadar sabredebilirim?" Hekiminizle oturup, o röntgenin karşısında baş başa verip her ihtimali dürüstçe masaya yatırmalısınız. Bazen pes etmek gibi görünse de, çekim ve implant seçeneği aslında sizi aylarca sürecek o belirsiz ağrı seanslarından kurtaran en konforlu çıkış kapısı olabilir. Her vaka kendine hastır, bir başkasına iyi gelen tedavi sizde tamamen fiyaskoyla sonuçlanabilir... Kararı verirken acele etmeden, dişin size verdiği sinyalleri iyi dinlemek en doğrusu galiba.
