Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Amortisör piston milinin krom kaplamasında zamanla meydana gelen mikroskobik aşınmalar, sızdırmazlık elemanlarının ömrünü doğrudan tüketir. Keçelerin sertleşmesiyle başlayan bu süreç, içerideki özel hidrolik yağın dışarı sızmasına yol açar ve sistem basıncını tamamen sıfırlar. Yağsız kalan bir silindir düzeneği ise artık darbe sönümleme yeteneğini kaybetmiştir. Asfalt üzerindeki en ufak pürüzün bile direkt olarak şasiye iletilmesi, aslında bu hidrolik kaybın en somut kanıtıdır. Yani sistem içindeki sıvı miktarı azaldıkça, mekanik direnç de aynı oranda ortadan kalkar.
Sürüş esnasında tekerleğin sürekli yukarı aşağı hareket etmesi, valf diskleri üzerinde muazzam bir dinamik stres yaratır. Çukura sert girildiğinde ya da yüksek süratle kasislerden geçildiğinde, bu küçük metal diskler bükülebilir veya tamamen kırılabilir. Valflerin geometrisi bozulduğunda yağın silindir içindeki odacıklar arasında akış hızı kontrolden çıkar. Sönümleme sertliğinin aniden değişmesi veya aracın kontrolsüzce yaylanması hep bu iç mekanizma hasarından kaynaklanır. Valf sistemi görevini yapamadığında, helezon yayların salınımı da dizginlenemez hale gelir.
Rotil, salıncak burçları ve amortisör kule takozları gibi çevre bileşenlerin aşınması, doğrudan bu parçanın üzerine binen dikey yüklerin açısını değiştirir. Amortisör mili şasiye tam dik açıyla basmadığı zaman, yanal sürtünme kuvvetleri silindir çeperini içten içe kemirmeye başlar. Yanlış geometriyle çalışan bir süspansiyon elemanı ne kadar dayanabilir ki... Aşırı ısınan gövde, içindeki akışkanın viskozitesini bozar ve yağı adeta suya dönüştürür. Çevre elemanlardaki boşluklar zamanında giderilmezse, yeni takılan bir parça bile birkaç ay içinde hurdaya dönebilir.
Kış aylarında yollara dökülen tuz kimyasalları ve yoldan sıçrayan ince kum taneleri, amortisörün koruyucu toz körüklerini yırtıp içeri sızar. Milin üzerinde biriken bu aşındırıcı partiküller, her süspansiyon hareketinde hidrolik keçeyi zımpara gibi tıraşlar. Toz kapaklarının bütünlüğünü kaybetmesi, aslında tüm sistemin ölüm fermanının imzalanması demektir bir nevi. Dış etkenlere karşı savunmasız kalan parlak mil yüzeyi, kısa sürede korozyona uğrayarak pas lekeleriyle kaplanır. Paslanan metal yüzey ise her aşağı inip kalktığında içteki sızdırmazlık dudaklarını keserek hidrolik kaçağı kaçınılmaz kılar.
Aracın taşıma kapasitesinin sınırlarını zorlamak, helezon yayların aşırı kapanmasına ve amortisörün strok mesafesinin tamamen tükenmesine neden olur. Milin silindir tabanına sertçe vurmasıyla oluşan metal metale temas hissi, içteki stoper takozlarını paramparça eder. Sürekli dip yapan bir mil, zamanla eğrilerek kilitlenir. Ağır yük altında viraj alırken veya ani fren yaparken sistemin üzerine binen yük katlanarak artar. İstihap haddini aşan her kilogram, süspansiyon elemanlarının ömründen günleri, hatta ayları çalar götürür.
Sürüş esnasında tekerleğin sürekli yukarı aşağı hareket etmesi, valf diskleri üzerinde muazzam bir dinamik stres yaratır. Çukura sert girildiğinde ya da yüksek süratle kasislerden geçildiğinde, bu küçük metal diskler bükülebilir veya tamamen kırılabilir. Valflerin geometrisi bozulduğunda yağın silindir içindeki odacıklar arasında akış hızı kontrolden çıkar. Sönümleme sertliğinin aniden değişmesi veya aracın kontrolsüzce yaylanması hep bu iç mekanizma hasarından kaynaklanır. Valf sistemi görevini yapamadığında, helezon yayların salınımı da dizginlenemez hale gelir.
Rotil, salıncak burçları ve amortisör kule takozları gibi çevre bileşenlerin aşınması, doğrudan bu parçanın üzerine binen dikey yüklerin açısını değiştirir. Amortisör mili şasiye tam dik açıyla basmadığı zaman, yanal sürtünme kuvvetleri silindir çeperini içten içe kemirmeye başlar. Yanlış geometriyle çalışan bir süspansiyon elemanı ne kadar dayanabilir ki... Aşırı ısınan gövde, içindeki akışkanın viskozitesini bozar ve yağı adeta suya dönüştürür. Çevre elemanlardaki boşluklar zamanında giderilmezse, yeni takılan bir parça bile birkaç ay içinde hurdaya dönebilir.
Kış aylarında yollara dökülen tuz kimyasalları ve yoldan sıçrayan ince kum taneleri, amortisörün koruyucu toz körüklerini yırtıp içeri sızar. Milin üzerinde biriken bu aşındırıcı partiküller, her süspansiyon hareketinde hidrolik keçeyi zımpara gibi tıraşlar. Toz kapaklarının bütünlüğünü kaybetmesi, aslında tüm sistemin ölüm fermanının imzalanması demektir bir nevi. Dış etkenlere karşı savunmasız kalan parlak mil yüzeyi, kısa sürede korozyona uğrayarak pas lekeleriyle kaplanır. Paslanan metal yüzey ise her aşağı inip kalktığında içteki sızdırmazlık dudaklarını keserek hidrolik kaçağı kaçınılmaz kılar.
Aracın taşıma kapasitesinin sınırlarını zorlamak, helezon yayların aşırı kapanmasına ve amortisörün strok mesafesinin tamamen tükenmesine neden olur. Milin silindir tabanına sertçe vurmasıyla oluşan metal metale temas hissi, içteki stoper takozlarını paramparça eder. Sürekli dip yapan bir mil, zamanla eğrilerek kilitlenir. Ağır yük altında viraj alırken veya ani fren yaparken sistemin üzerine binen yük katlanarak artar. İstihap haddini aşan her kilogram, süspansiyon elemanlarının ömründen günleri, hatta ayları çalar götürür.
