Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Market raflarındaki o cıvıl cıvıl paketlere bakarken hiç durup düşünüyor muyuz acaba? Yani vallahi billahi bazen sırf ambalajın albenisine kapılıp sepete atıveriyoruz o renkli kutuları, kıtır kıtır cipsleri. İçinde ne var, ne yok, o koruyucular nasıl uzatıyor o son kullanma tarihini yıllarca... Akıl alır gibi değil gerçekten.
Mutfaktan o buram buram tüten taze tencere yemeği kokusu silindi gitti sanki hayatımızdan. Dondurulmuş pizzayı fırına at, üç dakikada mikrodalgada ısıt, ye ve geç. Hızlı yaşıyoruz abi ya, vaktimiz yok güya ama bedenimiz o fabrika çıkışlı yapay tatlara alışırken arkada neleri kaybediyoruz hiç hesaba katmıyoruz.
Bir ürünün içindekiler kısmını okumaya çalışırken kimyager gibi hissettiğin oldu mu hiç? Etiketlerde yazan o garip kodlar, glikoz şurupları, E bilmem kaçlar... Vücut bunlarla karşılaşınca ne yapacağını şaşırıyor, resmen bocalıyor sistem. Doğanın bize sunduğu sade bir elmanın, bir avuç cevizin yalınlığı nerede, laboratuvarda tatlandırılmış o garip atıştırmalıklar nerede.
Halsizlik çöküyor üzerimize durup dururken, öğleden sonra gelen o ağır uyku hali falan. Acaba ne yedik de böyle olduk demiyoruz hiç, basıyoruz kahveyi. Oysa o paketli gıdalardaki aşırı tuz ve gizli şeker kan şekerini bir fırlatıyor bir dibe vurduruyor... Dengemiz şaşıyor vallahi.
Bazen diyorum ki, kendimize biraz şefkat göstersek fena mı olur? Şöyle pazara gidip mis kokulu domatesleri seçmek, evde kendi çorbamızı kaynatmak... İnanılmaz bir lüks gibi gelmeye başladı bunlar bize ama aslında en temel ihtiyacımız bu. Bedenimize ne yüklüyorsak ruhumuza da onu işliyoruz bir nevi.
Canımız tatlı çektiğinde o fabrikasyon keklere sarılmak yerine bir kaşık bal, birkaç kuru incir... İnsan farkı hemen hissediyor, o ağır, yapış yapış his yerini hafifliğe bırakıyor zamanla. Hücrelerimize kadar nefes aldığımızı anlıyoruz resmen.
Ne ara bu kadar uzaklaştık topraktan, dalından yeni kopmuş bir meyvenin o gerçek ve katıksız tadından? Hani bazen bir lokma alırsın da çocukluğundaki o yaz tatiline gidersin ya... İşte o duygu yok artık o hazır paketlerde, sadece dilde anlık bir tat patlaması ve sonrası kocaman bir boşluk.
Biraz yavaşlasak mı acaba, ne dersiniz? Kendi mutfağımızın şefi olup o sentetik tatları hayatımızın dışına itmek çok mu zor gerçekten... Sanmıyorum, yeter ki ne yediğimizin farkına varalım biraz.
Mutfaktan o buram buram tüten taze tencere yemeği kokusu silindi gitti sanki hayatımızdan. Dondurulmuş pizzayı fırına at, üç dakikada mikrodalgada ısıt, ye ve geç. Hızlı yaşıyoruz abi ya, vaktimiz yok güya ama bedenimiz o fabrika çıkışlı yapay tatlara alışırken arkada neleri kaybediyoruz hiç hesaba katmıyoruz.
Bir ürünün içindekiler kısmını okumaya çalışırken kimyager gibi hissettiğin oldu mu hiç? Etiketlerde yazan o garip kodlar, glikoz şurupları, E bilmem kaçlar... Vücut bunlarla karşılaşınca ne yapacağını şaşırıyor, resmen bocalıyor sistem. Doğanın bize sunduğu sade bir elmanın, bir avuç cevizin yalınlığı nerede, laboratuvarda tatlandırılmış o garip atıştırmalıklar nerede.
Halsizlik çöküyor üzerimize durup dururken, öğleden sonra gelen o ağır uyku hali falan. Acaba ne yedik de böyle olduk demiyoruz hiç, basıyoruz kahveyi. Oysa o paketli gıdalardaki aşırı tuz ve gizli şeker kan şekerini bir fırlatıyor bir dibe vurduruyor... Dengemiz şaşıyor vallahi.
Bazen diyorum ki, kendimize biraz şefkat göstersek fena mı olur? Şöyle pazara gidip mis kokulu domatesleri seçmek, evde kendi çorbamızı kaynatmak... İnanılmaz bir lüks gibi gelmeye başladı bunlar bize ama aslında en temel ihtiyacımız bu. Bedenimize ne yüklüyorsak ruhumuza da onu işliyoruz bir nevi.
Canımız tatlı çektiğinde o fabrikasyon keklere sarılmak yerine bir kaşık bal, birkaç kuru incir... İnsan farkı hemen hissediyor, o ağır, yapış yapış his yerini hafifliğe bırakıyor zamanla. Hücrelerimize kadar nefes aldığımızı anlıyoruz resmen.
Ne ara bu kadar uzaklaştık topraktan, dalından yeni kopmuş bir meyvenin o gerçek ve katıksız tadından? Hani bazen bir lokma alırsın da çocukluğundaki o yaz tatiline gidersin ya... İşte o duygu yok artık o hazır paketlerde, sadece dilde anlık bir tat patlaması ve sonrası kocaman bir boşluk.
Biraz yavaşlasak mı acaba, ne dersiniz? Kendi mutfağımızın şefi olup o sentetik tatları hayatımızın dışına itmek çok mu zor gerçekten... Sanmıyorum, yeter ki ne yediğimizin farkına varalım biraz.
