Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Kardiyoloğun masasına oturdunuz, elinizde sayfalar dolusu grafik ve rakam var, peki şimdi ne olacak? O cihaz göğsünüzde yirmi dört saat boyunca tıkır tıkır çalışırken siz muhtemelen her zamanki hayatınızı yaşadınız ama o küçük kutu kalbinizin her anını kaydetti. Çıkan rapordaki "toplam atım sayısı" ibaresi, aslında o süre zarfında kalbinizin hayata kaç kez tutunduğunun resmi belgesidir. İnsan ilk bakışta yüz binleri bulan o rakamları görünce bir ürküyor tabii, yalan yok. Ortalamada günlük yüz bin civarı atım tamamen normal kabul edilirken, bu sayının çok altında veya üstünde seyreden grafikler bize yolun başında bir şeylerin sinyalini verir.
Taşikardi dediğimiz o ani hızlanmalar veya tam tersi kalbin yavaşlama eğilimleri raporda saniyelerle listelenir. Cihazı taşıdığınız gün merdiven çıkarken kalbinizin küt küt attığını hissettiğiniz o an var ya, işte doktor tam olarak o dakikadaki grafik eğrisine bakar. Maksimum ve minimum kalp hızları arasındaki o uçurum, kalbinizin stresle veya fiziksel aktiviteyle nasıl başa çıktığını gösteren en net aynadır. Bazen uykuda kalp hızının kırklara kadar düşmesi panik yaratır ama korkmayın, dinlenme anında bu düşüş gayet doğaldır. Yine de gün içindeki ani fırlamaların arkasındaki sebebi bulmak, doğru bir tedavi planı için hayati önem taşır...
Ekstrasistol kelimesini raporda gördüğünüzde hemen en kötüsünü düşünmeyin derim. Halk arasında erken vuru ya da tekleme denilen bu durum, aslında kalbin normal ritminin arasına sızan davetsiz misafirler gibidir. Kulakçık kaynaklı olanlar (SVE) genellikle daha masum kabul edilirken, karıncık kaynaklı olanların (VE) sıklığı ve peş peşe gelme durumu işin rengini biraz değiştirebilir. Gün içinde birkaç yüz tane tekleme olması çoğumuzda fark edilmez bile, vallahi bak, bazen tamamen strese bağlıdır. Ancak bu düzensiz atışlar toplam atım sayısının yüzde onunu falan aşmaya başladıysa, işte o zaman kalbin iş yükünü azaltacak bir müdahale gerekebilir.
Rapordaki "pause" yani duraklama süreleri bence belgenin en dikkatle incelenmesi gereken kısmıdır. Kalbin iki atım arasında iki ya da üç saniyeden fazla duraklaması, sinüs düğümünün ya da ileti yollarının biraz yorulduğuna delalet edebilir. Gece uykusunda yaşanan o uzun duraklamalar bazen uyku apnesinin de habercisi olabiliyor, bunu da bir kenara yazmak lazım. Eğer raporda iki saniyenin üzerinde duraklamalar sıkça tekrarlıyorsa, doktorunuz muhtemelen bu durumun baş dönmesi yapıp yapmadığını soracaktır size. Zira kalbin anlık durması, beyne giden kan akışını kesintiye uğratarak insanı bir anda sendeleterek...
Doktorun önüne bu verileri koyduğunuzda, onun ilk yapacağı iş sizin tuttuğunuz o küçük şikayet günlüğü ile cihaz kayıtlarını karşılaştırmaktır. Saat 14.15'te "içim geçti, nefesim daraldı" diye not aldıysanız ve o dakikada Holterde hiçbir ritim bozukluğu çıkmadıysa, o zaman sorun kalbinizde değil, belki de tamamen psikolojiktir abi ya. Yani her çarpıntı hissi raporda bir hastalık olarak karşımıza çıkmak zorunda değil. Tam tersi de mümkün tabii; siz kahvenizi yudumlarken cihaz orada kısa süreli bir atrial fibrilasyon atağı yakalamış olabilir ve sizin ruhunuz bile duymamıştır. Bu yüzden Holter testi, hissettiklerinizle gerçekte olanlar arasındaki o köprüyü kuran en dürüst hakemdir.
Taşikardi dediğimiz o ani hızlanmalar veya tam tersi kalbin yavaşlama eğilimleri raporda saniyelerle listelenir. Cihazı taşıdığınız gün merdiven çıkarken kalbinizin küt küt attığını hissettiğiniz o an var ya, işte doktor tam olarak o dakikadaki grafik eğrisine bakar. Maksimum ve minimum kalp hızları arasındaki o uçurum, kalbinizin stresle veya fiziksel aktiviteyle nasıl başa çıktığını gösteren en net aynadır. Bazen uykuda kalp hızının kırklara kadar düşmesi panik yaratır ama korkmayın, dinlenme anında bu düşüş gayet doğaldır. Yine de gün içindeki ani fırlamaların arkasındaki sebebi bulmak, doğru bir tedavi planı için hayati önem taşır...
Ekstrasistol kelimesini raporda gördüğünüzde hemen en kötüsünü düşünmeyin derim. Halk arasında erken vuru ya da tekleme denilen bu durum, aslında kalbin normal ritminin arasına sızan davetsiz misafirler gibidir. Kulakçık kaynaklı olanlar (SVE) genellikle daha masum kabul edilirken, karıncık kaynaklı olanların (VE) sıklığı ve peş peşe gelme durumu işin rengini biraz değiştirebilir. Gün içinde birkaç yüz tane tekleme olması çoğumuzda fark edilmez bile, vallahi bak, bazen tamamen strese bağlıdır. Ancak bu düzensiz atışlar toplam atım sayısının yüzde onunu falan aşmaya başladıysa, işte o zaman kalbin iş yükünü azaltacak bir müdahale gerekebilir.
Rapordaki "pause" yani duraklama süreleri bence belgenin en dikkatle incelenmesi gereken kısmıdır. Kalbin iki atım arasında iki ya da üç saniyeden fazla duraklaması, sinüs düğümünün ya da ileti yollarının biraz yorulduğuna delalet edebilir. Gece uykusunda yaşanan o uzun duraklamalar bazen uyku apnesinin de habercisi olabiliyor, bunu da bir kenara yazmak lazım. Eğer raporda iki saniyenin üzerinde duraklamalar sıkça tekrarlıyorsa, doktorunuz muhtemelen bu durumun baş dönmesi yapıp yapmadığını soracaktır size. Zira kalbin anlık durması, beyne giden kan akışını kesintiye uğratarak insanı bir anda sendeleterek...
Doktorun önüne bu verileri koyduğunuzda, onun ilk yapacağı iş sizin tuttuğunuz o küçük şikayet günlüğü ile cihaz kayıtlarını karşılaştırmaktır. Saat 14.15'te "içim geçti, nefesim daraldı" diye not aldıysanız ve o dakikada Holterde hiçbir ritim bozukluğu çıkmadıysa, o zaman sorun kalbinizde değil, belki de tamamen psikolojiktir abi ya. Yani her çarpıntı hissi raporda bir hastalık olarak karşımıza çıkmak zorunda değil. Tam tersi de mümkün tabii; siz kahvenizi yudumlarken cihaz orada kısa süreli bir atrial fibrilasyon atağı yakalamış olabilir ve sizin ruhunuz bile duymamıştır. Bu yüzden Holter testi, hissettiklerinizle gerçekte olanlar arasındaki o köprüyü kuran en dürüst hakemdir.
