Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Vücudun en hassas, en çok saklanan yerinde bir anda başlayan o tatlı ama amansız kaşıntı hissi... İnsan bazen ne yapacağını bilemez, hani derler ya vallahi billahi insanı canından bezdirir. Hemoroid, yani o bilinen adıyla basur memeleri genişleyip dışarı doğru sarktığında, bölgenin doğal temizlik mekanizması biraz sekteye uğruyor haliyle. Dışkı kalıntıları veya o bölgenin kendi doğal salgıları, sarkan dokuların arasında kendine kolayca yer bulabiliyor. Sonrasında ise cildi tahriş eden o sürekli ıslaklık hissi ve beraberinde gelen amansız bir kaşınma dürtüsü.
Temizlik yaparken biraz aşırıya kaçmak da işleri hiç umulmadık bir şekilde sarpa sardırabiliyor abi ya. O bölge zaten tahriş olmuş, bir de üstüne sabunlarla, ıslak mendillerle iyice ovalayıp tertemiz yapmaya çalışmak... Cildin kendi koruyucu tabakasını tamamen yok ediyoruz farkında olmadan. Kuruluk ve kimyasallar bir araya gelince, o ufak kaşıntı hissi bir anda büyüyüp devasa bir yangına dönüşüveriyor. Bazen sadece suyla yıkayıp, yumuşak bir havluyla nazikçe kurulamak, her şeyden çok daha iyi gelebiliyor aslında.
Acaba beslenme düzeninin bu durumla ne alakası var diye düşünmüyor değil insan... Çok acı yemek, baharatı fazla kaçırmak veya gün boyu neredeyse hiç su içmemek doğrudan o bölgedeki damarların basıncını artırıyor. Sertleşen dışkı, her tuvalete çıkışta oradaki hassas dokuları adeta zımpara gibi tahriş ederek geçiyor. Yarım kalan bir iyileşme süreci, her seferinde yeniden başlayan o ince sızı ve kaşıntı... Dokuların kendini toparlamasına izin vermeyen bu kısır döngü, insanı gün boyu huzursuz etmeye yetiyor.
Dar kıyafetler, sentetik çamaşırlar ve sıcak havalarda saatlerce masa başında oturmak da cabası tabii. Bölge nefes alamadıkça nem birikiyor, nem biriktikçe de zaten hassaslaşmış olan hemoroid memeleri iyice belirginleşiyor. Şöyle hafif, pamuklu kumaşları tercih etmek, arada bir kalkıp yürümek o kadar büyük bir rahatlık yaratıyor ki... İnsan bazen en basit çözümleri en son fark ediyor maalesef. Kaşımak geçici bir ferahlık verse de aslında alt tarafta mikro düzeyde küçük yırtıklar oluşturup durumu daha da çıkmaza sokuyor...
Hastalığın evresine göre o kaşıntının şiddeti ve karakteri de tamamen değişebiliyor aslında. İç hemoroidler dışarı sarktığında salgılanan o mukus benzeri sıvı, dışarıdaki sağlıklı deriyi sürekli uyararak kaşıntıyı kronik bir hale getiriyor. Yani aslında kaşınan şey doğrudan hemoroidin kendisi değil, onun yarattığı o sürekli ıslak ve alkali ortam. Bir nevi pişik gibi, ama çok daha derinden gelen, insanı sosyal ortamda zor durumda bırakan bir his. Kulaktan dolma kremleri rastgele sürmek yerine, bölgenin ph dengesini bozmayacak adımlar atmak belki de en doğrusu...
Temizlik yaparken biraz aşırıya kaçmak da işleri hiç umulmadık bir şekilde sarpa sardırabiliyor abi ya. O bölge zaten tahriş olmuş, bir de üstüne sabunlarla, ıslak mendillerle iyice ovalayıp tertemiz yapmaya çalışmak... Cildin kendi koruyucu tabakasını tamamen yok ediyoruz farkında olmadan. Kuruluk ve kimyasallar bir araya gelince, o ufak kaşıntı hissi bir anda büyüyüp devasa bir yangına dönüşüveriyor. Bazen sadece suyla yıkayıp, yumuşak bir havluyla nazikçe kurulamak, her şeyden çok daha iyi gelebiliyor aslında.
Acaba beslenme düzeninin bu durumla ne alakası var diye düşünmüyor değil insan... Çok acı yemek, baharatı fazla kaçırmak veya gün boyu neredeyse hiç su içmemek doğrudan o bölgedeki damarların basıncını artırıyor. Sertleşen dışkı, her tuvalete çıkışta oradaki hassas dokuları adeta zımpara gibi tahriş ederek geçiyor. Yarım kalan bir iyileşme süreci, her seferinde yeniden başlayan o ince sızı ve kaşıntı... Dokuların kendini toparlamasına izin vermeyen bu kısır döngü, insanı gün boyu huzursuz etmeye yetiyor.
Dar kıyafetler, sentetik çamaşırlar ve sıcak havalarda saatlerce masa başında oturmak da cabası tabii. Bölge nefes alamadıkça nem birikiyor, nem biriktikçe de zaten hassaslaşmış olan hemoroid memeleri iyice belirginleşiyor. Şöyle hafif, pamuklu kumaşları tercih etmek, arada bir kalkıp yürümek o kadar büyük bir rahatlık yaratıyor ki... İnsan bazen en basit çözümleri en son fark ediyor maalesef. Kaşımak geçici bir ferahlık verse de aslında alt tarafta mikro düzeyde küçük yırtıklar oluşturup durumu daha da çıkmaza sokuyor...
Hastalığın evresine göre o kaşıntının şiddeti ve karakteri de tamamen değişebiliyor aslında. İç hemoroidler dışarı sarktığında salgılanan o mukus benzeri sıvı, dışarıdaki sağlıklı deriyi sürekli uyararak kaşıntıyı kronik bir hale getiriyor. Yani aslında kaşınan şey doğrudan hemoroidin kendisi değil, onun yarattığı o sürekli ıslak ve alkali ortam. Bir nevi pişik gibi, ama çok daha derinden gelen, insanı sosyal ortamda zor durumda bırakan bir his. Kulaktan dolma kremleri rastgele sürmek yerine, bölgenin ph dengesini bozmayacak adımlar atmak belki de en doğrusu...
