Ceren Kalaycı
Kayıtlı Kullanıcı
Sabahın o ilk ışıklarında mutfağa doğru yürürken, insanın aklına binbir türlü şey gelir de, bazen sadece o can sıkıcı sızıya odaklanıverir her şey... Hayatın ritmini bozan, oturtmayan, ayakta durdurmayan gizli bir yük gibi taşınır durur o dert. Eskiler basur derdi, şimdilerde hemoroid deyip geçiyorlar ama acısı aynı acı, sızısı aynı sızı işte. İnsan hemen bir mucize arıyor, aktarın kapısını çalası geliyor vallahi. Acaba o kavanozlardaki otlar, kökler gerçekten o amansız yangını söndürebilir mi, yoksa sadece geçici bir rüzgar mı estiriyor tenimizde?
Kocakarı ilacı deyip geçiştiren de var, modern tıbbın kimyasallarına küsüp tamamen doğaya sığınan da... Sarı kantaron yağını bilirsiniz, hani o sarı çiçeklerin zeytinyağında güneşte bekletilmesiyle harlanan o kırmızı mucize. Sürüyorsun, bir ferahlık, bir yumuşaklık geliyor sanki o an. Ama işin aslı, bu bitkiler o bölgedeki dokuyu sadece biraz teskin ediyor, hani tabiri caizse orayı bir nebze uyutuyor... Kalıcı bir çözüm mü derseniz, orası biraz muamma işte, biraz derin bir kuyu...
İnsan canı yanınca her duyduğuna inanmak istiyor abi ya, yalan yok şimdi. Birisi çıkıp "civivanperçemi kaynat, buharına otur" diyor, öbürü "at kestanesi kremi sür, anında kurutur" diye yemin billah ediyor. At kestanesi meselesi aslında fena fikir değil, hani şu damarları büzme özelliği var ya, duvarları resmen toparlıyor. Damarlar genişleyip de dışarı doğru o yumruyu yapınca, insan o büzücü etkiyi arıyor tabii. Ama nereye kadar büzebilirsin ki o baskıyı, içerideki o asıl meseleyi çözmeden?
Yediklerimiz, içtiklerimiz, o acı biberler, hani o çok sevdiğimiz Urfa isotları falan... Aslında her şey o masada başlıyor, o lokmada gizli. Lifli beslenmek falan diyorlar ya doktorlar, hani pırasadır, yulaftır, bol sudur... İnanın en büyük bitkisel yöntem belki de bu tabağı değiştirmekten geçiyor. Bağırsak bir kere küstü mü, o yol bir kere sertleşti mi, dünyayı sürsen fayda etmiyor bazen. Kendine iyi bakacaksın, içeriden besleyeceksin o kuruyan toprakları...
Papatya çayı mesela, akşamları demlenip de içilen o sakinlik... Sadece ruhu mu yatıştırıyor sanıyorsunuz, o kaynayan dalgaları da durultuyor biraz. Ha, bir de ılık su banyoları var ki, hani içine iki damla uçucu yağ damlatıp oturduğun o leğenler... Vallahi bazen en pahalı ilaçtan daha çok dua ettiriyor insana. O sıcaklığın verdiği gevşeme hissi, damarların o gerginliğinin bir anlık da olsa gevşeyip rahatlaması...
Yine de insan sormadan edemiyor, bu bitkiler bu işi kökten çözer mi gerçekten? Belki de sadece zaman kazandırıyor bize, o büyük yüzleşmeyi, doktora gitme korkusunu ertelemek için birer sığınak hepsi... Dokuların o harabiyetini, o sarkan memeleri tamamen yok etmek bir otun yapabileceği iş mi, yoksa biz mi mucizelere çok muhtacız bu hayatta... Bazen akışına bırakmak, bazen de o beyaz önlüklünün kapısını çalıp "kurtar beni" demek gerekiyor galiba...
Kocakarı ilacı deyip geçiştiren de var, modern tıbbın kimyasallarına küsüp tamamen doğaya sığınan da... Sarı kantaron yağını bilirsiniz, hani o sarı çiçeklerin zeytinyağında güneşte bekletilmesiyle harlanan o kırmızı mucize. Sürüyorsun, bir ferahlık, bir yumuşaklık geliyor sanki o an. Ama işin aslı, bu bitkiler o bölgedeki dokuyu sadece biraz teskin ediyor, hani tabiri caizse orayı bir nebze uyutuyor... Kalıcı bir çözüm mü derseniz, orası biraz muamma işte, biraz derin bir kuyu...
İnsan canı yanınca her duyduğuna inanmak istiyor abi ya, yalan yok şimdi. Birisi çıkıp "civivanperçemi kaynat, buharına otur" diyor, öbürü "at kestanesi kremi sür, anında kurutur" diye yemin billah ediyor. At kestanesi meselesi aslında fena fikir değil, hani şu damarları büzme özelliği var ya, duvarları resmen toparlıyor. Damarlar genişleyip de dışarı doğru o yumruyu yapınca, insan o büzücü etkiyi arıyor tabii. Ama nereye kadar büzebilirsin ki o baskıyı, içerideki o asıl meseleyi çözmeden?
Yediklerimiz, içtiklerimiz, o acı biberler, hani o çok sevdiğimiz Urfa isotları falan... Aslında her şey o masada başlıyor, o lokmada gizli. Lifli beslenmek falan diyorlar ya doktorlar, hani pırasadır, yulaftır, bol sudur... İnanın en büyük bitkisel yöntem belki de bu tabağı değiştirmekten geçiyor. Bağırsak bir kere küstü mü, o yol bir kere sertleşti mi, dünyayı sürsen fayda etmiyor bazen. Kendine iyi bakacaksın, içeriden besleyeceksin o kuruyan toprakları...
Papatya çayı mesela, akşamları demlenip de içilen o sakinlik... Sadece ruhu mu yatıştırıyor sanıyorsunuz, o kaynayan dalgaları da durultuyor biraz. Ha, bir de ılık su banyoları var ki, hani içine iki damla uçucu yağ damlatıp oturduğun o leğenler... Vallahi bazen en pahalı ilaçtan daha çok dua ettiriyor insana. O sıcaklığın verdiği gevşeme hissi, damarların o gerginliğinin bir anlık da olsa gevşeyip rahatlaması...
Yine de insan sormadan edemiyor, bu bitkiler bu işi kökten çözer mi gerçekten? Belki de sadece zaman kazandırıyor bize, o büyük yüzleşmeyi, doktora gitme korkusunu ertelemek için birer sığınak hepsi... Dokuların o harabiyetini, o sarkan memeleri tamamen yok etmek bir otun yapabileceği iş mi, yoksa biz mi mucizelere çok muhtacız bu hayatta... Bazen akışına bırakmak, bazen de o beyaz önlüklünün kapısını çalıp "kurtar beni" demek gerekiyor galiba...
