Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Her gün mutfağa girip o tezgaha bakıyorsun ya, işte her şey orada başlıyor aslında. Elindeki o bisküvi paketinin arkasını çevirip küçük rakamlara gözün takılıyor, biliyorum. Kaç yazıyor orada, üç yüz mü, beş yüz mü? Bakıyorsun ama ne gördüğünü gerçekten anlıyor musun, orası meçhul... Vallahi billahi hepimiz aynı girdabın içindeyiz, sürekli bir hesap kitap, sürekli bir matematik furyasıdır gidiyor. Ama o paketteki sayıların senin bedenindeki karşılığı ne, bunu sana kimse doğru dürüst anlatmıyor ki abi. Ne yiyorsan osun derler ya, yalan, neyi ne kadar yakabiliyorsan osun aslında.
Kilo vermek ya da almak dediğin şey, o çok güvendiğin internet sitelerindeki otomatik robotların iki saniyede çıkardığı formüllerden ibaret değil, bunu kafana sokman lazım öncelikle. Boyunu yazıyorsun, yaşını giriyorsun, kilona basıyorsun ve hop, karşına bir sayı çıkıyor; bin sekiz yüz. E, bitti mi yani şimdi, bütün sır bu kadarcık bir formüle mi bağlı? Sen bir makine değilsin ki sabah düğmene basılsın, akşam kapatılsın... Senin o gün canının neye sıkıldığı, gece kaç saat uyuduğun, hatta havanın kaç derece olduğu bile o harcadığın enerjiyi baştan aşağı değiştiriyor. O yüzden o standart tablolara bakıp da hayatını karartma, her bünye kendi kurallarıyla oynar bu oyunu.
Metabolizma hızı denen o canavar var ya, işte asıl patron o, arkana yaslan ve onu iyi dinle. Sen koltukta uzanmış hiçbir şey yapmadan ekrana bakarken bile içeride hummalı bir çalışma var, kalbin pompalıyor, ciğerlerin hava kaçırıyor, hücrelerin yenileniyor. Hiç durmayan bir fabrika gibi... Yani demem o ki, hiçbir şey yapmadığın anda bile ciddi bir yakıt tüketiyorsun aslında. İşte buna bazal metabolizma diyorlar, hani şu hayatta kalma sınırın olan o gizli rakam. Onu bulmadan, onun ne olduğunu tam olarak idrak etmeden atacağın her adım, yazacağın her diyet listesi baştan aşağı çöp olmaya mahkumdur, net.
Peki, gün içinde oraya buraya koştururken ne kadar harcıyorsun, asıl mesele buraya gelince düğümleniyor zaten. Masabaşı bir işte akşama kadar oturup sadece parmaklarını mı oynatıyorsun, yoksa sokak sokak gezip dünyayı mı arşınlıyorsun? İkisi aynı olabilir mi ya, soruyorum sana... Hareket katsayısı dedikleri o illeti kendi hayatına doğru dürüst uyarlayamazsan, sadece kendini kandırırsın. Kendine dürüst olacaksın bu hayatta; haftada bir gün iki kilometre yürüyüp de "ben çok aktifim abi ya" demeyeceksin, yemezler. Gerçekten ne kadar hareket ediyorsan, o kalori ihtiyacının üstüne sadece o kadar ekleme yapabilirsin, fazlası tamamen göbeğe yatırım.
Bazen düşünüyorum da, bu kalori sayma çılgınlığı insanlığı yedi bitirdi, resmen bir modern çağ hapishanesi yarattık kendi ellerimizle. Her lokmayı tartmak, her çatalda vicdan azabı çekmek, sürekli bir suçluluk psikolojisiyle masadan kalkmak... Hayat böyle geçer mi yahu, yazıktır günahtır sana da. Tamam, ne yediğini bil, sınırlarını aşağı yukarı kestir ama işi bir saplantı haline getirme. Bir gün fazla kaçırdıysan ertesi gün biraz dengelersin, dünyanın sonu değil ya bu... Önemli olan o haftalık, hatta aylık ortalamayı tutturabilmek, gerisi tamamen fasa fiso.
Bir de şu var; yediğin şeylerin kalitesi, o arkasında yazan kuru sayılardan çok daha hayati bir öneme sahip. Yani şimdi iki yüz kalorilik bir parça tavuk göğsü ile aynı kalorideki bir paket jelibon sence vücudunda aynı tepkiyi mi yaratıyor? İkisi de aynı sayı sonuçta, teoride fark etmemesi lazım değil mi... Ama kazın ayağı öyle değil işte; biri seni saatlerce tok tutup kasını beslerken, diğeri kan şekerini altüst edip yarım saat sonra seni mutfak dolaplarını yağmalamaya zorluyor. Kalori hesabı yaparken sayılara boğulup ne yediğini unutursan, o tartıdaki ibre hiçbir zaman istediğin yere gelmez, benden söylemesi.
Kendini tanımak zorundasın arkadaşım, bu işin başka hiçbir kaçarı, hiçbir kestirme yolu yok. Birkaç hafta boyunca ne yediğini, nasıl hissettiğini, enerjinin ne zaman düşüp ne zaman tavan yaptığını çok iyi gözlemlemen gerekiyor. Vücudun sana sürekli sinyaller gönderiyor zaten, kulak kabartsana biraz... Aç mısın, susuz musun, yoksa sadece canın mı sıkkın? Bu soruların cevabını o internetteki hesaplama araçları değil, sadece ve sadece senin kendi iç sesin verebilir. Gerisi lafügüzaf...
Kilo vermek ya da almak dediğin şey, o çok güvendiğin internet sitelerindeki otomatik robotların iki saniyede çıkardığı formüllerden ibaret değil, bunu kafana sokman lazım öncelikle. Boyunu yazıyorsun, yaşını giriyorsun, kilona basıyorsun ve hop, karşına bir sayı çıkıyor; bin sekiz yüz. E, bitti mi yani şimdi, bütün sır bu kadarcık bir formüle mi bağlı? Sen bir makine değilsin ki sabah düğmene basılsın, akşam kapatılsın... Senin o gün canının neye sıkıldığı, gece kaç saat uyuduğun, hatta havanın kaç derece olduğu bile o harcadığın enerjiyi baştan aşağı değiştiriyor. O yüzden o standart tablolara bakıp da hayatını karartma, her bünye kendi kurallarıyla oynar bu oyunu.
Metabolizma hızı denen o canavar var ya, işte asıl patron o, arkana yaslan ve onu iyi dinle. Sen koltukta uzanmış hiçbir şey yapmadan ekrana bakarken bile içeride hummalı bir çalışma var, kalbin pompalıyor, ciğerlerin hava kaçırıyor, hücrelerin yenileniyor. Hiç durmayan bir fabrika gibi... Yani demem o ki, hiçbir şey yapmadığın anda bile ciddi bir yakıt tüketiyorsun aslında. İşte buna bazal metabolizma diyorlar, hani şu hayatta kalma sınırın olan o gizli rakam. Onu bulmadan, onun ne olduğunu tam olarak idrak etmeden atacağın her adım, yazacağın her diyet listesi baştan aşağı çöp olmaya mahkumdur, net.
Peki, gün içinde oraya buraya koştururken ne kadar harcıyorsun, asıl mesele buraya gelince düğümleniyor zaten. Masabaşı bir işte akşama kadar oturup sadece parmaklarını mı oynatıyorsun, yoksa sokak sokak gezip dünyayı mı arşınlıyorsun? İkisi aynı olabilir mi ya, soruyorum sana... Hareket katsayısı dedikleri o illeti kendi hayatına doğru dürüst uyarlayamazsan, sadece kendini kandırırsın. Kendine dürüst olacaksın bu hayatta; haftada bir gün iki kilometre yürüyüp de "ben çok aktifim abi ya" demeyeceksin, yemezler. Gerçekten ne kadar hareket ediyorsan, o kalori ihtiyacının üstüne sadece o kadar ekleme yapabilirsin, fazlası tamamen göbeğe yatırım.
Bazen düşünüyorum da, bu kalori sayma çılgınlığı insanlığı yedi bitirdi, resmen bir modern çağ hapishanesi yarattık kendi ellerimizle. Her lokmayı tartmak, her çatalda vicdan azabı çekmek, sürekli bir suçluluk psikolojisiyle masadan kalkmak... Hayat böyle geçer mi yahu, yazıktır günahtır sana da. Tamam, ne yediğini bil, sınırlarını aşağı yukarı kestir ama işi bir saplantı haline getirme. Bir gün fazla kaçırdıysan ertesi gün biraz dengelersin, dünyanın sonu değil ya bu... Önemli olan o haftalık, hatta aylık ortalamayı tutturabilmek, gerisi tamamen fasa fiso.
Bir de şu var; yediğin şeylerin kalitesi, o arkasında yazan kuru sayılardan çok daha hayati bir öneme sahip. Yani şimdi iki yüz kalorilik bir parça tavuk göğsü ile aynı kalorideki bir paket jelibon sence vücudunda aynı tepkiyi mi yaratıyor? İkisi de aynı sayı sonuçta, teoride fark etmemesi lazım değil mi... Ama kazın ayağı öyle değil işte; biri seni saatlerce tok tutup kasını beslerken, diğeri kan şekerini altüst edip yarım saat sonra seni mutfak dolaplarını yağmalamaya zorluyor. Kalori hesabı yaparken sayılara boğulup ne yediğini unutursan, o tartıdaki ibre hiçbir zaman istediğin yere gelmez, benden söylemesi.
Kendini tanımak zorundasın arkadaşım, bu işin başka hiçbir kaçarı, hiçbir kestirme yolu yok. Birkaç hafta boyunca ne yediğini, nasıl hissettiğini, enerjinin ne zaman düşüp ne zaman tavan yaptığını çok iyi gözlemlemen gerekiyor. Vücudun sana sürekli sinyaller gönderiyor zaten, kulak kabartsana biraz... Aç mısın, susuz musun, yoksa sadece canın mı sıkkın? Bu soruların cevabını o internetteki hesaplama araçları değil, sadece ve sadece senin kendi iç sesin verebilir. Gerisi lafügüzaf...
