Ahmet Katan
Kayıtlı Kullanıcı
Aynada kendine bakıp "Acaba yeterince protein alıyor muyum?" diye sorduğun o anı çok iyi biliyorum. Kafan karmakarışık, çünkü internete kalsa herkes günde bir koli yumurta yemek zorunda. İşin aslı hiç de öyle abartıldığı gibi değil aslında. Senin kilon, günlük hareketin, hatta gün içindeki stresin bile bu hesabı değiştiriyor. Yani anlayacağın, o salondaki devasa adamın diyeti sana uymaz abi, zorlama hiç.
Peki, nedir bu işin matematiği, gerçekten ne kadar yemeli? Çok basit bir mantığı var: Kilonu 0.8 ile çarpıyorsun, çıkan rakam senin taban çizgin. Diyelim ki 70 kilosun, günde yaklaşık 56 gram protein seni gayet güzel idare eder. Ama tabii bütün gün masada oturup sadece klavye dövüyorsan geçerli bu dediğim... Biraz hareket, biraz spor girdi mi işin içine, o rakam hemen tırmanmaya başlıyor.
Vücudun sana sürekli sinyal veriyor ama sen duymamazlıktan geliyorsun vallahi. Öğleden sonra gelen o garip tatlı krizleri, bir türlü toparlanamayan kas ağrıları, hatta gün boyu süren o halsizlik... Hepsi aslında "bana biraz doğru dürüst yakıt ver" diye bağırıyor. Hani bazen için kıyılır ya öğlene doğru, işte tam olarak o his...
Sabah iki dilim ekmeğe reçel sürüp çıkmakla bu gemi yürümez, net. Tabağına bir bak bakalım; rengi sadece sarı ve beyazdan mı ibaret, yoksa gerçekten seni besleyecek bir şeyler var mı? Yumurtayı eksik etme sofrandan, yoğurdu süzme ye, imkanın varsa kırmızı eti, yoksa mercimeği bakliyatı baş tacı et. Beslenmeyi bir angarya gibi değil de vücuduna bir yatırım gibi gördüğün gün her şey değişecek zaten.
Hala tozu pusetle karıştırıp içenlere özeniyorsan, dur orada bir dakika. Gerçek gıdanın yerini hiçbir takviye tutamaz, tutamadı da zaten. Doğal beslenmek dururken o kimyasal tatlara bel bağlamak bana biraz kolaya kaçmak gibi geliyor açıkçası. Mutfağa gir, tavanı ısıt, gerçek yemek ye...
Günün sonunda olay tamamen senin ne hissettiğinle alakalı. Kendini enerjik hissediyor musun, yataktan dinç kalkabiliyor musun, önemli olan bu. Bırak milletin ne kadar tavuk göğsü tükettiğini saymayı. Sen kendi ritmini bul, gerisi kendiliğinden hallolur zaten...
Peki, nedir bu işin matematiği, gerçekten ne kadar yemeli? Çok basit bir mantığı var: Kilonu 0.8 ile çarpıyorsun, çıkan rakam senin taban çizgin. Diyelim ki 70 kilosun, günde yaklaşık 56 gram protein seni gayet güzel idare eder. Ama tabii bütün gün masada oturup sadece klavye dövüyorsan geçerli bu dediğim... Biraz hareket, biraz spor girdi mi işin içine, o rakam hemen tırmanmaya başlıyor.
Vücudun sana sürekli sinyal veriyor ama sen duymamazlıktan geliyorsun vallahi. Öğleden sonra gelen o garip tatlı krizleri, bir türlü toparlanamayan kas ağrıları, hatta gün boyu süren o halsizlik... Hepsi aslında "bana biraz doğru dürüst yakıt ver" diye bağırıyor. Hani bazen için kıyılır ya öğlene doğru, işte tam olarak o his...
Sabah iki dilim ekmeğe reçel sürüp çıkmakla bu gemi yürümez, net. Tabağına bir bak bakalım; rengi sadece sarı ve beyazdan mı ibaret, yoksa gerçekten seni besleyecek bir şeyler var mı? Yumurtayı eksik etme sofrandan, yoğurdu süzme ye, imkanın varsa kırmızı eti, yoksa mercimeği bakliyatı baş tacı et. Beslenmeyi bir angarya gibi değil de vücuduna bir yatırım gibi gördüğün gün her şey değişecek zaten.
Hala tozu pusetle karıştırıp içenlere özeniyorsan, dur orada bir dakika. Gerçek gıdanın yerini hiçbir takviye tutamaz, tutamadı da zaten. Doğal beslenmek dururken o kimyasal tatlara bel bağlamak bana biraz kolaya kaçmak gibi geliyor açıkçası. Mutfağa gir, tavanı ısıt, gerçek yemek ye...
Günün sonunda olay tamamen senin ne hissettiğinle alakalı. Kendini enerjik hissediyor musun, yataktan dinç kalkabiliyor musun, önemli olan bu. Bırak milletin ne kadar tavuk göğsü tükettiğini saymayı. Sen kendi ritmini bul, gerisi kendiliğinden hallolur zaten...
