Sibel Hoca
Kayıtlı Kullanıcı
Valla buralarda ne ameliyatlar konuşuluyor da şu gastrik bypass var ya, o bambaşka bir dünya abi ya, adamı resmen sil baştan yaratıyorlar.
Yıllarca o diyet senin bu spor benim koşturup duruyorsun, tartıdaki o ibre bir türlü o istediğin yere inmiyor, insan resmen deliye dönüyor biliyorsun değil mi.
Mideyi küçültüyorlar bir de üstüne ince bağırsağın yerini değiştiriyorlar, kulağa korkunç geliyor dimi ama işin aslı öyle pat diye korkulacak gibi de değil hani.
Doktor bana anlatırken ne yalan söyleyeyim içim bi' fena oldu, vallahi billahi tırstım biraz ama sonra, yani o kiloların verdiği o eziklik, yürüken binen o yük...
Zaten bu işin öyle "Hadi yarın keselim" havası yok, ince eleyip sık dokuyorlar, tahliller, psikologlar, dahiliyeciler... resmen bir insanı yeniden incelemeye alıyorlar ya.
Ameliyattan sonra öyle her şeyi eskisi gibi tıkınmak yok tabi, porsiyonlar kuş kadar kalıyor, adamın resmen hayatıyla birlikte kafası da küçülüyor anlasana.
İlk başlarda su bile batıyor insana, o çorba kaşığıyla su içme çabalarını bir görsen, "Ben ne yaptım ya" diyorsun kendi kendine ama sonra o hızla giden kiloları görünce...
Tabii bu işin bir de ömür boyu vitamin hapı gerçeği var, onu atladın mı bittin, vücut sinyal vermeye başlıyor hemen, dikkat etmek şart yani.
Kimi diyor "Aman sakın yaptırma hayatım karardı", kimi diyor "Dünyanın en iyi şeyi, yeniden doğdum vallahi", işte insan hangisine inanacağını şaşırıyor.
Aslında mesele sadece zayıflamak değil, kafadaki o yemek yeme takıntısından kurtulmak, o beyindeki sürekli yemek düşünen o sesi susturmak...
Eğer sen de artık o kantarın topuzunu kaçırdıysan, her sabah o merdivenleri çıkarken tıkanıp kalıyorsan, bir uzmana görünmekte fayda var tabii.
Ama sakın he, "Gideyim bıçak altına, bir ayda manken gibi olim" hayali kurma sakın, çünkü bu ameliyat bir sihirli değnek değil, sadece sana verilen ikinci bir şans...
Yıllarca o diyet senin bu spor benim koşturup duruyorsun, tartıdaki o ibre bir türlü o istediğin yere inmiyor, insan resmen deliye dönüyor biliyorsun değil mi.
Mideyi küçültüyorlar bir de üstüne ince bağırsağın yerini değiştiriyorlar, kulağa korkunç geliyor dimi ama işin aslı öyle pat diye korkulacak gibi de değil hani.
Doktor bana anlatırken ne yalan söyleyeyim içim bi' fena oldu, vallahi billahi tırstım biraz ama sonra, yani o kiloların verdiği o eziklik, yürüken binen o yük...
Zaten bu işin öyle "Hadi yarın keselim" havası yok, ince eleyip sık dokuyorlar, tahliller, psikologlar, dahiliyeciler... resmen bir insanı yeniden incelemeye alıyorlar ya.
Ameliyattan sonra öyle her şeyi eskisi gibi tıkınmak yok tabi, porsiyonlar kuş kadar kalıyor, adamın resmen hayatıyla birlikte kafası da küçülüyor anlasana.
İlk başlarda su bile batıyor insana, o çorba kaşığıyla su içme çabalarını bir görsen, "Ben ne yaptım ya" diyorsun kendi kendine ama sonra o hızla giden kiloları görünce...
Tabii bu işin bir de ömür boyu vitamin hapı gerçeği var, onu atladın mı bittin, vücut sinyal vermeye başlıyor hemen, dikkat etmek şart yani.
Kimi diyor "Aman sakın yaptırma hayatım karardı", kimi diyor "Dünyanın en iyi şeyi, yeniden doğdum vallahi", işte insan hangisine inanacağını şaşırıyor.
Aslında mesele sadece zayıflamak değil, kafadaki o yemek yeme takıntısından kurtulmak, o beyindeki sürekli yemek düşünen o sesi susturmak...
Eğer sen de artık o kantarın topuzunu kaçırdıysan, her sabah o merdivenleri çıkarken tıkanıp kalıyorsan, bir uzmana görünmekte fayda var tabii.
Ama sakın he, "Gideyim bıçak altına, bir ayda manken gibi olim" hayali kurma sakın, çünkü bu ameliyat bir sihirli değnek değil, sadece sana verilen ikinci bir şans...
