Hakan Ulu
Kayıtlı Kullanıcı
Evdeki o kapı pat diye kapandığında, içeride ne döndüğünü anlamak gerçekten büyük bir mesele haline geliyor. Bizim zamanımızda durumlar biraz daha farklıydı belki ama şimdiki çocukların dünyası, o odanın sınırlarını çoktan aşmış durumda. Bir bakıyorsunuz karşınızda yetişkin gibi konuşan biri var, iki dakika sonra ise tamamen çocuklaşan bir ruh hali... Ne yapacağınızı şaşırırsınız, çok normal.
Ergenlikle birlikte gelen o ani sessizlik dalgası aslında bir nevi savunma mekanizması. Kendini bulmaya çalışan bir bireyin, en yakınlarına karşı ördüğü o görünmez duvarları yıkmak için balyoz kullanmaya kalkışırsanız işler iyice sarpa sarar. Vallahi billahi bazen sadece susup beklemek, o duvarın ardındaki fısıltıyı duymaya çalışmak en doğrusu galiba.
İletişim kurmak demek, sürekli akıl vermek ya da neyin doğru neyin yanlış olduğunu dikte etmek anlamına gelmiyor asla. Çocuklar bizim tecrübelerimizden ziyade, onları gerçekten duyup duymadığımızla ilgileniyorlar bu dönemde. Dinlemek, ama öyle yargılamadan, gözlerinin içine bakarak, gerçekten orada olduğunu hissettirerek dinlemek...
Birlikte geçirilen zamanın kalitesini artırmak için illa büyük organizasyonlara, devasa bütçeli tatillere falan gerek yok abi ya. Akşam mutfakta salata yaparken yanınıza gelip öylesine sorduğu bir soru, aslında hayatın merkezine giden o gizli yolun ta kendisidir. Kaçırmamak lazım o anları.
Kendi gençlik yıllarımızı unutup mükemmel ebeveyn rolü oynamaya çalışmak inandırıcılığı tamamen yok ediyor. Biz de hata yaptık, biz de saçmaladık, biz de o yollardan geçerken az düşmedik hani... Bunları onlarla paylaşmaktan, kendi savunmasız taraflarımızı göstermekten korkmamak gerekiyor.
Sorular sorarak alanı genişletmek, sıkıştırmadan fikirlerini merak ettiğini belli etmek işi çözüyor çoğunlukla. "Bugün okul nasıldı?" gibi sıradan bir kalıp yerine, onun dünyasına hitap edecek daha spesifik, daha samimi sorular sormak bağları kuvvetlendirir. Yoksa ters bir cevap alıp oturmak da var işin ucunda...
Özgürlük alanı tanımakla boş vermek arasındaki o ince çizgiyi tutturabilen aileler bu dönemi çok daha sakin atlatıyor. Kontrol etme dürtüsü anne babalığın doğasında var ama ipi çok sıkarsanız kopar, çok gevşetirseniz de elinizden kayıp gider. Dengeyi bulmak, sürekli gözlemlemek ve gerektiğinde esnemek şart.
Ergenlikle birlikte gelen o ani sessizlik dalgası aslında bir nevi savunma mekanizması. Kendini bulmaya çalışan bir bireyin, en yakınlarına karşı ördüğü o görünmez duvarları yıkmak için balyoz kullanmaya kalkışırsanız işler iyice sarpa sarar. Vallahi billahi bazen sadece susup beklemek, o duvarın ardındaki fısıltıyı duymaya çalışmak en doğrusu galiba.
İletişim kurmak demek, sürekli akıl vermek ya da neyin doğru neyin yanlış olduğunu dikte etmek anlamına gelmiyor asla. Çocuklar bizim tecrübelerimizden ziyade, onları gerçekten duyup duymadığımızla ilgileniyorlar bu dönemde. Dinlemek, ama öyle yargılamadan, gözlerinin içine bakarak, gerçekten orada olduğunu hissettirerek dinlemek...
Birlikte geçirilen zamanın kalitesini artırmak için illa büyük organizasyonlara, devasa bütçeli tatillere falan gerek yok abi ya. Akşam mutfakta salata yaparken yanınıza gelip öylesine sorduğu bir soru, aslında hayatın merkezine giden o gizli yolun ta kendisidir. Kaçırmamak lazım o anları.
Kendi gençlik yıllarımızı unutup mükemmel ebeveyn rolü oynamaya çalışmak inandırıcılığı tamamen yok ediyor. Biz de hata yaptık, biz de saçmaladık, biz de o yollardan geçerken az düşmedik hani... Bunları onlarla paylaşmaktan, kendi savunmasız taraflarımızı göstermekten korkmamak gerekiyor.
Sorular sorarak alanı genişletmek, sıkıştırmadan fikirlerini merak ettiğini belli etmek işi çözüyor çoğunlukla. "Bugün okul nasıldı?" gibi sıradan bir kalıp yerine, onun dünyasına hitap edecek daha spesifik, daha samimi sorular sormak bağları kuvvetlendirir. Yoksa ters bir cevap alıp oturmak da var işin ucunda...
Özgürlük alanı tanımakla boş vermek arasındaki o ince çizgiyi tutturabilen aileler bu dönemi çok daha sakin atlatıyor. Kontrol etme dürtüsü anne babalığın doğasında var ama ipi çok sıkarsanız kopar, çok gevşetirseniz de elinizden kayıp gider. Dengeyi bulmak, sürekli gözlemlemek ve gerektiğinde esnemek şart.
