Cengiz Demir
Kayıtlı Kullanıcı
Yıllarca adliye koridorlarında, sokaklarda haber peşinde koşarken çok insan biriktirdim ama şu ergenlik meselesi kadar beni düşündüren az şey oldu; hele ki o kilolar, o aynayla kavga etme halleri... Kapıyı çarpıp odasına kilitlenen bir çocuğa "hadi diyet yapıyoruz" demek öyle kolay değil işte, yemiyorlar. İşin sırrı o mutfak kapısının eşiğinde, yani bizzat bizde bitiyor aslında. Biz ne yersek o tabağa o konuyor, çocuk da gidip gizlice odasında cips paketini patlatıyor sonra. Gerçekten, vallahi billahi durum tam olarak bu.
Spora zorla yazdırmak çözüm mü Allah aşkına? Sabahın köründe çocuğu yataktan kazıyıp koşuya göndermeye çalışmak sadece aradaki bağı koparıyor, başka hiçbir işe yaramıyor abi ya. Onun yerine beraber yürümek, ne bileyim belki sevdiği bir dansı evde saçmalayarak beraber yapmak çok daha etkili. Hareket etmeyi ceza gibi sunmamak lazım onlara. Hareket hayatın bir parçası olmalı, bir ceza yöntemi değil.
Bazen de işin arkasında hormonal bir şeyler mi var diye şüphelenip hemen bir hekime koşmak en doğrusu, hani o kan tahlilleri falan yapılıyor ya... Tiroidi mi yavaş çalışıyor, insülin direnci mi var, önce bunu bir anlamak şart. Eğer biyolojik bir engel varsa siz istediğiniz kadar tabağı küçültün, o kilo gitmiyor işte. Durum fizikselse önce tıbbi yolları tüketmek gerek yani.
Diyetisyenlerin yazdığı o kibrit kutusu kadar peynirli, bol yeşillikli listeleri fırlatıp atasım geliyor bazen benim bile, ergen ne yapsın? Yasaklar her zaman caziptir, bunu gazetecilik yıllarımdaki suç analizlerinden çok iyi bilirim. Çikolatayı tamamen hayatından çıkarmak yerine porsiyonu küçültmeyi öğretmek gerekiyor onlara. Tamamen yasaklamak sadece gizli yemeyi körüklüyor. Bir şeyi tamamen engellemek, ona olan tutkuyu daha da artırıyor maalesef...
Uykusuz geçen gecelerin, o bilgisayar başındaki abur cubur seanslarının faturası ağır oluyor tabii. Gece geç uyuyan çocuk acıkır, acıkınca da buzdolabına gider, bu döngüyü kırmak lazım. Uyku düzeni oturmadan o kiloların gitmesini beklemek büyük bir hayal kırıklığı yaratabilir. Kendimize de onlara da zaman tanımalıyız, mucizevi bir iksir yok çünkü elimizde.
Spora zorla yazdırmak çözüm mü Allah aşkına? Sabahın köründe çocuğu yataktan kazıyıp koşuya göndermeye çalışmak sadece aradaki bağı koparıyor, başka hiçbir işe yaramıyor abi ya. Onun yerine beraber yürümek, ne bileyim belki sevdiği bir dansı evde saçmalayarak beraber yapmak çok daha etkili. Hareket etmeyi ceza gibi sunmamak lazım onlara. Hareket hayatın bir parçası olmalı, bir ceza yöntemi değil.
Bazen de işin arkasında hormonal bir şeyler mi var diye şüphelenip hemen bir hekime koşmak en doğrusu, hani o kan tahlilleri falan yapılıyor ya... Tiroidi mi yavaş çalışıyor, insülin direnci mi var, önce bunu bir anlamak şart. Eğer biyolojik bir engel varsa siz istediğiniz kadar tabağı küçültün, o kilo gitmiyor işte. Durum fizikselse önce tıbbi yolları tüketmek gerek yani.
Diyetisyenlerin yazdığı o kibrit kutusu kadar peynirli, bol yeşillikli listeleri fırlatıp atasım geliyor bazen benim bile, ergen ne yapsın? Yasaklar her zaman caziptir, bunu gazetecilik yıllarımdaki suç analizlerinden çok iyi bilirim. Çikolatayı tamamen hayatından çıkarmak yerine porsiyonu küçültmeyi öğretmek gerekiyor onlara. Tamamen yasaklamak sadece gizli yemeyi körüklüyor. Bir şeyi tamamen engellemek, ona olan tutkuyu daha da artırıyor maalesef...
Uykusuz geçen gecelerin, o bilgisayar başındaki abur cubur seanslarının faturası ağır oluyor tabii. Gece geç uyuyan çocuk acıkır, acıkınca da buzdolabına gider, bu döngüyü kırmak lazım. Uyku düzeni oturmadan o kiloların gitmesini beklemek büyük bir hayal kırıklığı yaratabilir. Kendimize de onlara da zaman tanımalıyız, mucizevi bir iksir yok çünkü elimizde.
